Είδα πολλά...

Ένα καίριο και κύριο ερώτημα, μεταξύ άλλων, υποβάλλει και απευθύνει ο Μ. Βασίλειος προς τον άνθρωπο, στην περίφημη ομιλία του “Εις την Αγίαν του Χριστού Γέννησιν”. Και ποιο είναι αυτό; “Τί να κάνουμε μαζί σου, άνθρωπε;”. Και συνεχίζει. “Πώς να σε χαρακτηρίσουμε και πώς να σου συμπεριφερθούμε;”. Και διευκρινίζει και επεξηγεί ο Άγιος: “Όντας, συ, ως θείο κατασκεύασμα, στο υψηλότερο δημιουργικό μέγεθος, δυστυχώς, δεν θέλησες να μείνεις κοντά στον Θεό. Ναι, ήταν ο άνθρωπος, ως πλάσμα του Θεού, το υπερέχον κτίσμα της όλης δημιουργίας. Η “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού” κατασκευή του τον καθιστούσε, ακόμη, και των αγγελικών δυνάμεων υπέρτερο. Και το εξουσιαστικό του προσώπου του ανθρώπου ήταν τόσο μεγάλο, ώστε σ’ αυτόν υπέταξε ο Θεός τον συμπαντικό κόσμο, με ό,τι αυτός περιείχε! Και αυτή η αλήθεια καταφαίνεται και από την προμηνυόμενη καταστροφή του “ουρανού και της γης” (Μαρκ, Κεφ. 13, Στιχ. 31), την οποία προλέγει ο ίδιος ο Κύριος. Αλλά αυτή σημειώνεται και σε άλλα κείμενα της Καινής Δ...

Το εξώφυλλο του βιβλίου του Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου "Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός" όπως επιλέχθηκε για τη βουλγάρικη έκδοσή του. Τελικά δεν είναι δυνατόν τη στιγμή που σβήνει κάποιος στο κρεβάτι, τότε από μόνος του να ανακαλύψει μέσα του δυνάμεις που του χρειάζονται να στηριχθεί. Δεν υπάρχουν ανθρώπινες δυνάμεις που απουσίασαν στη διάρκεια της ζωής και εμφανίζονται ξαφνικά να βοηθήσουν στην εκπνοή της. Αναφέρεται σε κείμενα της ασκητικής βιβλιογραφίας ότι μεγάλοι, επώνυμοι ασκητές, οι οποίοι έζησαν μονίμως προσευχόμενοι, στις τελευταίες τους στιγμές, δεν είχαν τη δύναμη ούτε προσευχή να κάνουν. Κρατούσαν μέσα τους μόνο την πίστη τους. Και αυτό σε εποχές που ο άνθρωπος μπορούσε να πεθάνει αρκετά πριν φθάσει στην κατάσταση που η σύγχρονη τεχνολογία συνήθως προκαλεί στους καρκινικούς ασθενείς. Δυστυχώς, ό,τι κερδίζουμε σε χρόνο, το πληρώνουμε συχνά σε βάσανο και ταλαιπωρία. Αλλά και η γεμάτη αγάπη παρουσία μας δίπλα στον ασθενή, σίγουρα ανακουφίζει από τ...