Είδα πολλά...

 Στο καλοκαιρινό τεύχος του περιοδικού «ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ», στο θεατρικό που αναφέρεται στην Πάρο και στην Σαντορίνη, η εικονογράφος Μαρία Σαββίδου δεν τοποθέτησε τον σταυρό στους τρούλους των εκκλησιών! Ε, να μην ενοχληθούν κιόλας οι αριστεριστές εκπαιδευτικοί που υποστηρίζουν την πολυπολιτισμικότητα και οι διάφορες ΜΚΟ που προωθούν με το αζημίωτο την υπόθεση της μετατροπής της χώρας μας σε άθρησκο και πολυπολιτισμικό σκουπιδοτενεκέ... Να μιλήσουμε εδώ για «χριστοφοβία»; Η κοινωνική μηχανική του συστήματος συνεχίζεται απρόσκοπτα, με στόχο πάντα τα μικρά παιδιά, από τους λίγους αλλά υπέρμετρα δραστήριους θιασώτες της κοινωνικής μηχανικής. Φυσικά, ανακύπτει πάντα το παρακάτω ερώτημα: θα τολμούσαν ποτέ όλοι αυτοί να απεικονίσουν ένα τέμενος λειψό, χωρίς το μισοφέγγαρο πάνω του; Η απάντηση είναι όχι. Πρώτον, γιατί ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ να το κάνουν και δεύτερον, γιατί βλέπουν στους μουσουλμάνους μετανάστες τον ιδανικό βραχίονα για τη διάλυση στη χώρα μας αλλά ...

Υπάρχει ένα Σχολείο, στο οποίο οι μαθητές χαίρονται το μάθημα· Δε τους ρωτάνε οι γονείς, αν διάβασαν· Διαβάζουν, γιατί χαίρονται και νοιώθουν τη δύναμη της γνώσης. Δε ζουν μαζί με τους γονείς τους, αλλά τους κουβαλάνε μαζί τους στον ύπνο και το ξύπνιο τους· Το αγαπημένο τατουάζ στο σώμα τους είναι η λέξη “μάνα”· Δεν έχουν το δωμάτιο τους, τη “βολή” τους, δεν καταλαβαίνουν με τον ίδιο τρόπο τις ψυχολογικές διακυμάνσεις της εφηβείας· Δεν είναι παιδιά, δεν είναι έφηβοι, δεν είναι άντρες, λες και κάποιος έχει σβήσει την αχνή μολυβιά, που σκιαγραφεί τα σημαντικότερα τμήματα της σύντομης ζωής τους και αυτοί με πείσμα πήραν τα μολύβια- χοντρά, ανεξίτηλα μολύβια- για να τα ξαναγράψουν μέσα στον παράδεισο και την ασφάλεια που τους παρέχει το σχολείο των Φυλακών. Σ’ αυτό το σχολείο οι μαθητές δεν κάνουν αδικαιολόγητες απουσίες, δεν πάνε φροντιστήριο, σχεδόν κανένας δεν παραλαμβάνει τον έλεγχο των βαθμών τους. Υπάρχει ένα Σχολείο, στο οποίο οι μαθητές δε μετράνε το αντριλίκι με το θράσος...

Στη σελίδα του obelix7 υπάρχει το άρθρο αυτό σχετικά με τον αόρατο μανδύα και τη δυνατότητα δημιουργίας του στην πραγματικά με επιστημονικά μέσα. Πολύ ενδιαφέρον το κείμενο και αξίζει να το διαβάσετε όλοι. Προσωπικά, όμως, θέλω να σταθώ στην δήλωση του Γιώργου Μπαρμπαστάθη που ανήκε στην ομάδα της Σιγκαπούρης που ασχολήθηκε με την κατασκευή του μανδύα. Πιο συγκεκριμένα ανέφερε " Πιστεύω ότι οι κυβερνήσεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν με ποικίλους τρόπους ένα μανδύα που έχει την ιδιότητα να κρύβει αντικείμενα στον βυθό της θάλασσας, αν και δεν μπορώ να υποθέσω τι ακριβώς μπορεί να θέλουν να κρύψουν ". Οι επιστήμονες υποτίθεται ότι ψάχνουν να βρουν τρόπους να εξηγήσουν τη φύση γύρω τους ή να τη χρησιμοποιήσουν για να πετύχουν κάποιο σκοπό. Κάποιον ή κοινωφελή(πχ. για το καλό της ανθρωπότητας) ή προσωπικό σκοπό(πχ. γιατί μου αρέσει να ανακαλύπτω νέα πράγματα). Δεν είναι κάτι που μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε ατζαμής. Αν δε θέλεις να ασχοληθείς με την επιστήμη, δεν κάθεσαι ν...

Μετά από πολύ καιρό επισκέφτηκα εκ νέου, πριν λίγες μέρες, το Άλσος Βεϊκου στην οδό Βεϊκου στο Γαλάτσι. Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει πολύ, όσον αφορά στο φυσικό πράσινο τοπίο, κάτι που φυσικά μόνο κακό δεν είναι, αλλά οι εγκαταστάσεις έχουν αλλάξει τρομερά. Πλέον, υπάρχουν γήπεδα ποδοσφαίρου, γήπεδα μπάσκετ, γήπεδα βόλλευ, πισίνα τεραστίων διαστάσεων(προσωπικά μιλώντας πάντα)... Το πιο σημαντικά φυσικά είναι πως ο κόσμος πιστεύει στο πάρκο και συμμετέχει ενεργά σε αυτό, χρησιμοποιώντας τις εγκαταστάσεις που αυτό του παρέχει. Η πιο ωραία ιδέα που μπόρεσα, όμως, να δω, ήταν το ανοιχτό γυμναστήριο. Ένας μικρός, αλλά καθόλου στριμωγμένος χώρος, που βρίσκεται ακριβώς μετά την κεντρική είσοδο του πάρκου, στον οποίο υπάρχουν τοποθετημένα όργανα γυμναστικής. Το κάθε όργανο έχει δύο πλευρές(μπρος και πίσω) με αποτέλεσμα να μπορούν να γυμνάζονται ταυτόχρονα στο ίδιο όργανο δύο άτομα, χωρίς το ένα να εμποδίζει το άλλο. Μάλιστα, κάποια από τα όργανα, έχουν τη μία τους πλευρά στοχευμένη στους ψη...

Μεγάλος θόρυβος γίνεται, ειδικά, αυτή την περίοδο σχετικά με την εκκλησιαστική περιουσία και τη φορολόγησή της. Καλό είναι να δούμε αρχικά κάποιες έννοιες και λίγο τις καταστάσεις που έφεραν τα πράγματα στην παρούσα κατάσταση. Στην εγκυκλοπαίδεια Υδρία, μπορούμε να βρούμε την εξής ερμηνεία του όρου "εκκλησιαστική περιουσία”: Το σύνολο της ιδιοκτησίας που ανήκει σε μια Εκκλησία. Προέρχεται από δωρεές, κληρονομιές και άλλες δικαιοπραξίες, αλλά και από ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στη συσσώρευση πλούτου λόγω της έντονης κοσμικής δράσης των Εκκλησιών. Από το 19ο αιώνα σημειώνεται η γενική αντίδραση εναντίον των εκκλησιαστικών αρχών. [...] Στον ελλαδικό χώρο οι απαλλοτριώσεις για κοινωνικούς σκοπούς της εκκλησιαστικής περιουσίας υπήρξαν σχεδόν πάντοτε συναινετικές, χωρίς να πυροδοτήσουν μείζονες διαμάχες όπως στη Δύση. Στον Καναδά για παράδειγμα, το ένα έβδομο των δημοσίων εκτάσεων, που είχε μείνει ανεκμετάλλευτοι, τέθηκε για μελλοντική χρήση του προτεσταντικού κλήρου, με το Συνταγ...

Η σύγχρονη εποχή δε διαφέρει και πολύ από τις περασμένες. Ακόμη συμβαίνουν θαύματα ή ατυχίες στη ζωή του κάθε ανθρώπου. Ακόμη κάποιοι αδικούνται τη στιγμή που κάποιοι κερδίζουν περισσότερα. Όμως ποτέ πριν δεν είχε εκμεταλλευτεί τόσο έντονα η ανάγκη επικοινωνίας των ανθρώπων μεταξύ τους. Ήδη από τη δεκαετία του '90, όταν πρωτοδιαδόθηκαν τα γνωστά κινητά τηλέφωνα στην Ελλάδα, ξεκίνησε η εμπορευματοποίηση της επικοινωνίας μέσω των εταιριών που υποστήριζαν τη δικτύωσή τους(Telestet, Panafon, Cosmote). Κάποιοι ίσως θεωρήσουν πως αυτό έγινε και παλαιότερα (πχ. αστικές γραμμές ΟΤΕ) αλλά τα πράγματα δεν ήταν τόσο “ύποπτα” τότε. Προφανώς και μία εταιρία ολοκληρώνει ένα έργο με σκοπό να αποφέρει αυτό κέρδος πίσω σε αυτήν. Όταν, λοιπόν, ο ΟΤΕ πραγματοποιεί καλωδίωση σχεδόν όλου του ελλαδικού χώρου, είναι αυτονόητο πως θα χρεώσει με ένα πάγιο και μια συνδρομή τους πελάτες της. Όπως έγινε και με τα κινητά τηλέφωνα και την εγκατάσταση κεραιών που επίσης χρεώνονται στους συνδρομητές. Με το πέρασμ...

Το καλοκαίρι μας τελείωσε (όσο σκληρό κι αν ακούγεται). Ο Σεπτέμβριος αριθμεί ήδη 19 μέρες. Κάποιοι νοσταλγούν τις διακοπές, κάποιοι χαίρονται που έρχεται ο χειμώνας, ενώ υπάρχει και ένα γενικότερο "πάλης ξεκίνημα - νέοι αγώνες" κλίμα από τις επιστροφές σε σχολεία και δουλειές, όλα συνοδεία ενός "Λονδρέζικου" από καιρικής άποψης δεκαπενθήμερου, που μας έστειλε, πρόωρα, να ψάχνουμε στις ντουλάπες μας θαμμένα μακρυμάνικα και ζακέτες. Μέσα σε όλο αυτό το χαμό και μια ανάσα πριν από τις εκλογές, ήρθε η ώρα να θυμηθούμε και ένα παλιό φίλο που πέρυσι μας απασχόλησε πολύ και προβλέπεται φέτος να μας απασχολήσει περισσότερο... Αναφέρομαι, ασφαλώς, στη γρίπη των χοίρων . Και γιατί είναι τώρα η κατάλληλη ώρα να ασχοληθούμε με αυτό το θέμα; Για έναν πολύ απλό λόγο. Το φθινόπωρο και ο χειμώνας είναι οι δυο εποχές που ευνοείται η μετάδοση του ιού της γρίπης, λόγω του συγχρωτισμού σε κλειστούς χώρους. Πρόκειται, δηλαδή, για εποχική ασθένεια και δεν υπάρχει χειμώνας που να μην έχο...