Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Διαβάζοντας την ιστορία της ψυχοπαθολογίας

Διαβάζοντας το κεφάλαιο "Ιστορία της Ψυχοπαθολογίας" του βιβλίου "Η ψυχολογία σήμερα - Κλινική ψυχολογία" της κας Μαρίας Νασιάκου ενημερώθηκα για τα παρακάτω και θέλησα να προσθέσω τις παρατηρήσεις μου.

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, Έλληνες και Εβραίοι θεωρούσαν πως κάθε παρέκκλιση από τη συνηθισμένη συμπεριφορά, κάθε "παράξενη" και "ασυνήθιστη" συμπεριφορά οφειλόταν στην επίδραση των κακών πνευμάτων. Σαν μέτρο αντιμετώπισης, επέβαλλαν στο "δαιμονισμένο" σκληρά βασανιστήρια πχ. στέρηση τροφής και μαστίγωμα για τον εξορκισμό και την αποπομπή από το σώμα του τού κακού πνεύματος.

Μια νέα περίοδος ξεκίνησε με τον ελληνικό χρυσό αιώνα, όπου πλέον ο Ιπποκράτης θεωρεί τις διαταραχές αυτές ασθένειες και όχι δαιμονικές επιδράσεις. Για θεραπεία πρότεινε διάφορα φάρμακα, από καθαρτικά έως ασκήσεις. Οι απόψεις του και η θεραπευτική του επιδρούν ως τη ρωμαϊκή περίοδο και ο Γαληνός του 2ου μ.Χ. αιώνα τις εφαρμόζεις στην πρακτική του.

Την περίοδο του Μεσαίωνα (15ος αιώνας) υπάρχει μια κυρίαρχη τάση επιστροφής στη δαιμονολογία και την ερμηνεία της ανεξήγητης συμπεριφοράς με την επέμβαση των κακών πνευμάτων. Αρχικά, θεωρούνταν ότι τα άτομα αυτά είχα προβλήματα "ψυχής" και όφειλαν να αντιμετωπίζονται με καλοσύνη από τα μέλη του κλήρου. Ακόμη και ο εξορκισμός γινόταν με μεθόδους ήρεμες και μαλακές. Αντικαταστάθηκαν, όμως, σύντομα από τις βιαιότητες εναντίον της μαγείας και της δαιμονοληψίας.
Οι ρόλοι αντιστρέφονται το 16ο αιώνα με την Αναγέννηση. Εμφανίζεται η έννοια της ψυχικής νόσου και στα μέσα του αιώνα ιδρύονται τα πρώτα άσυλα σε Ευρώπη, Αγγλία, Παρίσι, Βιέννη κτλ. Αυτή η εξέλιξη συνεχίζεται μέχρι τον 18ο αιώνα, όμως, ακόμη η κατάσταση των ασύλων είναι ιδιαίτερα σκληρή. Ειδικότερα οι διεγερτικοί ασθενείς συνηθιζόταν να δένονται με αλυσίδες.

Τέλος, ο Γάλλος ψυχίατρος της εποχής της Γαλλικής Επανάστασης, Ph. Pinel, εμπνευσμένος από τον ορθολογισμό και τον ανθρωπισμό, κατόρθωσε το 1793 να είναι ο πρώτος που κατήργησε τις αλυσίδες στα ψυχιατρικά άσυλα. Με αυτή του την κίνηση κατάφερε να γίνει ο πατέρας της λεγόμενης "ηθικής θεραπείας" των ψυχασθενειών, θεραπεία που στηριζόταν στην καλοσύνη και το σεβασμό προς τον "άρρωστο".

Συμπέρασμα
Χρειάστηκαν 1793+ χρόνια για να μπορέσει να εφαρμοστεί - αποκλειστικά και μόνο σε όσους η κοινωνία θεώρησε άρρωστους - το "Αγαπάτε αλλήλους".

Σημειώσεις:
  1. Για την ενασχόληση του γνωστού γιατρού Γαληνού(129-200 μ.Χ.) με τη Χριστιανική πίστη σας παραπέμπω στο άρθρο Προωθώντας την επιστημονική φαντασία.
  2. Η "ηθική θεραπεία" που ξεκίνησε ο Ph. Pinel δε διήρκεσε πολύ αφού κατά το 19ο αιώνα θεωρήθηκε αντιεπιστημονική και κυριάρχησε ο ιατρικός προσανατολισμός(βλ. ψυχοφάρμακα ή ψυχότροπα φάρμακα).
  3. Ένα άτομο με σοβαρές ψυχικές διαταραχές είχε πει πως "τα φάρμακα σε κρατούν στην επιφάνεια του νερού, αλλά δε σε μαθαίνουν να κολυμπάς".

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Καταργήσαμε τυχαία το τελικό Ν;

Του Σπύρου Μάρκου,
διευθυντή 3ου Δημοτικού Σχολείου Λαρίσης

Κάτι ήξεραν οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι, όταν δημιουργούσαν τα μακρά και τα βραχέα και τους διφθόγγους κλπ σοφία και γνώση την οποία προσπάθησαν να διαγράψουν… Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα. Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.

Το “Ν” συντονίζει τον εγκέφαλο
Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JOURNAL στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν: «Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου – στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα».

Επίσης, στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση. Και δικαιούμαι να ερωτήσω:

Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;
Ως μάχιμος εκπαιδευτικός και συγγραφέας του συγγράμματος: ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση, νομιμοποιούμαι να ρωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος: Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες. Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό» (!), αντί το εμβαδόν!

Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ », δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει!! Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα; Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ.). Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας… Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»!

Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη: «ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει, “Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του’ λειπε η οπτική του ήχου». Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης: «Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει». Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα, ότι μετά το Νι, έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (ς). Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας:
«η μέθοδο», η «οδό», «η πλήρη ένταξη» (!)…

Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή. Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα.

Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου. Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά. Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.

Οι Αρχαίοι Έλληνες τα γνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόνον εμείς, οι Έλληνες, λέμε: «Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα» και δεν λέμε με άλλα γράμματα (παρ΄ όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.

Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη γεννιούνται ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν ανά πάσα στιγμή μία αξεχώριστη ενότητα. Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη μετουσιώνεται σε Γλώσσα. Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του. Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη. Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα. Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού. Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.

Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά: Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρην οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.