Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Ανάμεσα στα πολλά είδα και αυτό

Αναζητώντας κάτι στα πλαίσια της δουλειάς μου βρέθηκα σε μία σελίδα με βίντεο και απλώς πάτησα στο πρώτο που βρέθηκε μπροστά μου. Ο τίτλος Gordon Ramsay : "The worst act of animal cruelty I've ever seen" ήταν λίγο περίεργος αλλά με τη φαντασία μου, μιας που δε διάβασα την περιγραφή, δε μπορούσε να φτάσει το μυαλό μου σε αυτό που αντίκρισα. Σωματικά έμεινα σταθερός. Ψυχικά, όμως, πραγματικά γονάτισα. Το μέσα μου κλωνίστηκε και δεν ξέρω τί μπορεί να γίνει για να διορθωθεί η κατάσταση. Δεν ξέρω δηλαδή τί είναι ανθρωπίνως δυνατό...
Δε συνηθίζω να αναπαράγω πράξεις που δεν τιμούν τους ανθρώπους, ακόμη κι αν δεν τις κάνω ο ίδιος, αλλά έστω και η απλή ενσωμάτωση του βίντεο μπορεί να θεωρηθεί διαφήμιση. Όφειλα πάντως στο μέσα μου να το δείξω... Για όποιον ενδιαφέρεται να το δει...

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Αφαιρέθηκε ο Σταυρός σε Αμερικάνικη βάση στο Αφγανιστάν

Ένας μεγάλος σταυρός που είχε περίοπτη θέση έξω από ένα παρεκκλήσι σε μια απομονωμένη στρατιωτική βάση στο βόρειο Αφγανιστάν, αφαιρέθηκε την περασμένη εβδομάδα, προκαλώντας οργή σε ορισμένους Αμερικανούς, μέλη της υπηρεσίας που υπηρετούν εκεί.

"Είμαστε εδώ μακριά από τις οικογένειές μας, και το εκκλησάκι είναι το μοναδικό σημείο που αισθάνεται κάποιος σαν το σπίτι του", μας δήλωσε ένα μέλος της υπηρεσίας στο Camp Marmal."Με το σταυρό σε εξωτερικό σημείο μέσα στη βάση, είναι μια συνεχής υπενθύμιση για όλους μας ότι ο Ιησούς είναι δίπλα μας".

"Το να μην υπάρχει ο Σταυρός, είναι πραγματικά εξοργιστικό", πρόσθεσε ένας άλλος αξιωματικός. "Εγώ περνάω καθημερινά από το παρεκκλήσι στο δρόμο για το γυμναστήριο ή το φαγητό, και βλέποντας τον σταυρό είναι μια καθημερινή υπενθύμιση της πίστης μου και το τι έχει κάνει για μένα ο Ιησούς. Αποτελεί καθημερινή έμπνευση και το κίνητρο για μένα να αναγνωρίσω την πίστη μου και να παραμείνω στον σωστό δρόμο".

Το στρατόπεδο Camp Marmal είναι μια γερμανική βάση, η οποία φιλοξενεί τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Το επίμαχo διαθρησκευτικό παρεκκλήσι, εποπτεύεται από τον αμερικανικό στρατό.

Οι στρατιώτες είπαν ότι αισθάνονται μεγάλη άνεση στο παρεκκλήσι - αλλά και με τον σταυρό ορατό σε εξωτερικό σημείο. "Μερικές φορές η Εκκλησία δίνοντας τη δυνατότητα να εκφράζονται ανοιχτά όλες οι θρησκευτικές απόψεις, φέρνει τελικά τους ανθρώπους πιο κοντά της" , δήλωσε κάποιος στρατιώτης μέσω e-mail.

Ένας στρατιώτης της υπηρεσίας είπε ότι ζήτησε από τον ιερέα της βάσης, που είναι αξιωματικός του στρατού, να μάθει τι είχε συμβεί στο σταυρό. "Έπρεπε να τον κατεβάσω", είπε ο ιερέας, σύμφωνα με το στρατιώτη, χωρίς να του δώσει περαιτέρω εξηγήσεις.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του Πενταγώνου διοικητής William Speaks επιβεβαίωσε το γεγονός ότι αφαιρέθηκε ο σταυρός και δήλωσε, "Η απομάκρυνση του σταυρού, έγινε σύμφωνα με τους στρατιωτικούς κανονισμούς" και επεσήμανε ότι το Στρατιωτικό εγχειρίδιο του ιερέα, απαγορεύει τη μόνιμη έκθεση οποιονδήποτε θρησκευτικών συμβόλων.

"Διακριτικά θρησκευτικά σύμβολα, όπως σταυροί ... δεν θα τοποθετούνται ή θα εμφανίζονται μόνιμα στο εσωτερικό της εκκλησίας, σε εξωτερικούς χώρους ή στο έδαφος" αναφέρει το εγχειρίδιο.
Ο διοικητής Speaks είπε ότι ο σταυρός είχε τοποθετηθεί από τα μέσα Οκτωβρίου, ενώ ο στρατιώτης δήλωσε ότι η τοποθέτηση είχε γίνει πολύ πιο πριν.

Και οι δύο χαρακτήρισαν την απομάκρυνση του σταυρού ως επίθεση κατά της θρησκείας τους και επεσήμαναν ότι δεν υπήρξε κανένα παράπονο από μουσουλμάνους ( υπάρχουν δύο τζαμιά στη βάση ) ή τους Εβραίους οι οποίοι είχαν διεξάγει πρόσφατα μια εκδήλωση στο παρεκκλήσι, χωρίς να σημειωθεί κάποιο περιστατικό.

"Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί οι Χριστιανοί γίνονται πάντα ο στόχος. Αν υπήρχε μια ημισέληνος πάνω από ένα τζαμί δεν θα το κατέβαζαν ποτέ", είπε ένας αξιωματούχος των ενόπλων δυνάμεων του στρατού.

"Θα θέλαμε απλώς να γνωρίζουμε ποια είναι η  «οριακή» γραμμή. Οι ιερείς φορούν διάφορα θρησκευτικά σύμβολα στις στολές τους, ανάλογα με το ποια θρησκεία πρεσβεύουν. Αυτό είναι το επόμενο θέμα που πρόκειται να καταπολεμήσουν;" προσέθεσε ένα δεύτερο μέλος της υπηρεσίας.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Ξηλώνουν τα παγκάκια για να διώξουν τους αστέγους σαν δώρο του δήμου για τις γιορτές

  1. Η απόφαση πάρθηκε από το δημοτικό συμβούλιο, λόγω ανάπλασης του κέντρου 
  2. Για “άκαρδη απόφαση” χωρίς μέριμνα για τους ανθρώπους κάνει λόγο σύμβουλος 
  3. Οι άστεγοι της Αθήνας φτάνουν τις 20.000 αλλά όλοι αποστρέφουν το βλέμμα
Έναν πρωτόγνωρο και πρωτοφανή τρόπο επέλεξε η δημοτική αρχή των Αθηνών για να διώξει τους αστέγους και τους τοξικομανείς από την πλατεία Κλαθμώνος ενόψει των εορτών των Χριστουγέννων. Εν μία νυκτί απομάκρυνε όλα τα παγκάκια πάνω στα οποία οι συνάνθρωποι μας έβρισκαν καταφύγιο χωρίς βέβαια να μεριμνήσει για την τύχη τους.

Η δημοτική αρχή της Αθήνας, απ’ ότι φαίνεται ενέδωσε στις πιέσεις μερίδας πολιτών και καταστηματαρχών της περιοχής που λέει ότι το κάτω μέρος της πλατείας Κλαυθμώνος έχει μετατραπεί σε κέντρο χρήσης και διακίνησης ναρκωτικών ουσιών, ότι η δυσοσμία είναι αφόρητη από τις ακαθαρσίες των αστέγων καθώς και ότι φοβούνται οι πολίτες να διέλθουν από το συγκεκριμένο σημείο.

Πηγές από τον δήμο Αθηναίων λένε ότι πρόκειται για απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, που πέρασε με πλειοψηφία στο πλαίσιο της ανάπλασης του κέντρου και ότι για τους αστέγους υπάρχουν κοινωνικές υπηρεσίες.

Η υπηρεσία ηλεκτροφωτισμού του δήμου κρεμάει λαμπάκια στα δέντρα κάτω απο τα οποία έβρισκαν καταφύγιο οι άστεγοι.

Όταν μείνεις σε συνθήκες αστέγου μερικές ώρες τότε μόνο συνειδητοποιείς ότι η ανασφάλεια δεν έχει οροφή. Και ότι κανένας άνθρωπος που διαθέτει κοινή λογική δεν θα επέλεγε τέτοιο τρόπο ζωής.

Μόνο έτσι θα καταλάβει κανείς ότι ο άστεγος είναι κατά κανόνα και άρρωστος. Ένα βαρύ ή ελαφρύτερο ψυχιατρικό πρόβλημα, η βύθιση σε μια εξάρτηση και πολλές άλλες αιτίες σχεδόν όσες και οι άστεγοι.

Όπως δήλωσε o Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων, Πέτρος Κωνσταντίνου "είναι μια άκαρδη επίθεση σε βάρος των ανθρώπων που είναι άστεγοι. Πρώτα έπρεπε να υπάρξει μέριμνα για μετεγκατάσταση αυτών των συνανθρώπων μας και μετά να γίνουν έργα ανάπλασης".

Μπορεί ο δήμος να ξηλώσει τα παγκάκια οι άστεγοι όμως δύσκολα θα φύγουν από την πλατεία.

Είναι η τιμωρία όσων δεν ενσωματώνονται ή όσων βρέθηκαν κάποια κρίσιμη στιγμή εκτός εργασίας ή και οικογένειας. Είναι το μέτρο των ανοχών και των αντοχών της κοινωνίας μας. Όσο πιο αόρατοι οι άστεγοι τόσο πιο εκδικητικός ο κόσμος μας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με έρευνες μη κυβερνητικών οργανώσεων οι άστεγοι της Αθήνας έχουν φτάσει τις 20.000 και αν πράγματι οι υπηρεσίες λειτουργούσαν δεν θα ζούσαν μέσα στην εξαθλίωση. Πέραν των περιπτώσεων που αφορούν ναρκωτικά και ψυχικές ασθένειες ή σωματική αναπηρία, πρόκειται τελευταία όλο και περισσότερο για ανθρώπους που μέχρι πρότινος δεν φαντάζονταν ποτέ ότι θα βρίσκονταν μία ημέρα στο δρόμο.

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

10 φράσεις για να ΜΗΝ πείτε στο παιδί σας

Το να είναι κανείς γονιός είναι δοκιμασία της υπομονής, της αντοχής, του κουράγιου μετά το τέλος μιας κοπιαστικής μέρας, σα να προχωρά κανείς ως ακροβάτης πάνω σε τεντωμένο σχοινί και μάλιστα χωρίς προστατευτικό δίκτυο από κάτω. Κάποιες φορές συμβαίνει το "ολίσθημα" και ακούγονται λόγια, που καλό είναι να τα αποφεύγουν οι γονείς :
  1.   «Μα είσαι τόσο χαζός»
    Μερικές φορές πάνω στην ένταση της στιγμής, οι γονείς το λένε στο παιδί τους. Όταν όμως το επαναλαμβάνουν συχνά, υπάρχει κίνδυνος εκείνο να το πιστέψει. Δοκιμάστε αντί γι’ αυτό να πείτε: «Ήταν χαζό αυτό που έκανες, δεν είναι έτσι;»
  2. «Θα μπορούσες να τα πας πολύ καλά αν...»
    Αν και η φράση αυτή εμπεριέχει ένα θετικό μήνυμα — πως πιστεύετε πως το παιδί σας έχει δυνατότητες — ωστόσο, αυτό που φτάνει στ’ αυτιά του είναι μάλλον αρνητικό. Μπορείτε να περιμένετε να κάνει κάτι αξιέπαινο και να του πείτε: «Πραγματικά. έχεις βελτιωθεί πολύ».
  3. «Γιατί δεν μπορείς να είσαι σαν...»
    Αυτό σε καμία περίπτωση δεν Θα μπορούσε να εκληφθεί ως κοπλιμέντο. Στο κάτω κάτω, αν Θέλετε το παιδί σας να μοιάζει με κάποιο άλλο, στην ουσία δεν θέλετε να είναι ο εαυτός του. Είναι επικίνδυνο να συγκρίνετε.
  4. «Εύχομαι να μην είχα παιδιά»
    Μπορεί όλοι μας να το ευχόμαστε αυτό μία φορά στο τόσο, όμως δεν πρέπει να το λέμε. Είναι τι μεγαλύτερη απόρριψη για ένα παιδί. Αν αισθάνεστε τόσο εκνευρισμένος για να πείτε κάτι τέτοιο, βγάλτε τον εαυτό σας απ’ αυτή την κατάσταση — βγείτε από το δωμάτιο. Είναι ένας καλός τρόπος να αντιμετωπίσετε τέτοιες καταστάσεις έντασης
  5. «Κοίτα τι θυσίασα για το χατήρι σου»
    Με άλλα λόγια, «αν δεν είχες γεννηθεί, η ζωή μου Θα ήταν πολύ καλύτερη τώρα». Μπορεί να ακουστεί σκληρό, όμως τα παιδιά δεν ζήτησαν να γεννηθούν. Θυμηθείτε πως το να είναι κανείς γονιός, σημαίνει πως έχει αποφασίσει να κάνει παιδί.
  6. «Είσαι ψεύτης και κλέφτης»
    Στα περισσότερα παιδιά αρέσει να παίρνουν κάτι που δεν τους ανήκει και μετά να αρνούνται τα πάντα. Με τη σωστή απάντηση σε τέτοιες περιπτώσεις, τα παιδιά μπορούν να μάθουν από τις εμπειρίες και τα λάθη τους και να συνεχίσουν μπροστά. Αυτό είναι σίγουρα πολύ καλύτερο, από το να κουβαλούν πάντα τις ετικέτες του «κλέφτη» και του «ψεύτη».
  7. «Μην είσαι ανόητος. Δεν υπάρχει τίποτα να φοβάσαι»
    Είναι κάτι πολύ εύκολο να πει κανείς στο μικρό που φοβάται πως κρύβεται ένα τέρας κάτω από το κρεβάτι του, όμως του δίνετε έτσι το επιζήμιο μήνυμα πως είναι ηλίθιο να φοβάται κανείς και αυτό μπορεί να το κάνει να μη μοιραστεί μαζί σας τους φόβους του στο μέλλον. Ο κόσμος μπορεί να είναι τρομακτικός κι εσείς θα πρέπει να συμπαραστέκεστε του παιδιού σας.
  8. «Θα σε παρατήσω»
    Φωνάζοντας «αν δεν έρθεις εδώ αυτή τη στιγμή, θα φύγω και θα σε παρατήσω εδώ», όταν το παιδί σας έχει σταματήσει σε μια βιτρίνα, το μόνο που καταφέρνετε είναι να του ξυπνήσετε τον πιο δυνατό από τους φόβους του: πως μπορεί να εξαφανισθείτε και να μη γυρίσετε ποτέ πια. Δοκιμάστε να του δώσετε λίγο χρόνο και βάλτε το να διαλέξει τι θέλει: να σας κρατήσει το χέρι ή να το κουβαλήσετε μαζί σας.
  9. «Πρέπει πάντα να υπακούς τους μεγάλους»
    Ένα παιδί που έχει μάθει να υπακούει σε όλους του μεγάλους, είναι κατ’ αρχήν το πιο εύκολο θύμα όλων των «κακών μεγάλων», των απαγωγέων, για παράδειγμα. Μάθετε στο παιδί σας να σέβεται τους μεγάλους, εξηγήστε του όμως πως αρκετές φορές δεν θα πρέπει να υπακούει, ενώ άλλες η γνώμη του είναι εξίσου σημαντική.
  10. «Περίμενε, μέχρι να γυρίσει ο πατέρας σου και θα δεις»
    Το να βάζει κανείς τον ένα γονιό στο ρόλο του τιμωρού, είναι κακό τόσο για τον γονέα όσο και για το παιδί. Ο πατέρας - στην περίπτωση - αυτή γίνεται για το παιδί «κάποιος που πρέπει να φοβάται» και από την άλλη το παιδί υποφέρει από την αγωνία, περιμένοντας την τιμωρία του.
Πηγή: http://anthropinessxeseis.blogspot.com

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Αμφισβητούνται οι κατακτήσεις των ΑμεΑ σε ολόκληρη την Ευρώπη

Τα άτομα με αναπηρία που βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας εξαιτίας της διάκρισης που υφίστανται καθημερινά, πλήττονται περισσότερο όλων από το κύμα των μέτρων λιτότητας που σαρώνει τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η παραπάνω διαπίστωση αποτυπώνεται σε εκτενές ρεπορτάζ του περιοδικού EU Observer με τεκμήρια από το σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών. Οπως εισαγωγικά επισημαίνεται, “καθώς οι κυβερνήσεις επιδιώκουν να μειώσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα, οι κοινωνικές υπηρεσίες και γενικότερα οι ενισχύσεις που διευκολύνουν έστω στοιχειωδώς την ζωή των ΑμεΑ, έχουν μειωθεί δραματικά”.

Κεντρική “πηγή” στοιχείων του ρεπορτάζ είναι εκτενής μελέτη του Ευρωπαϊκού Φόρουμ ΑμεΑ (EDF) που καταγράφει τις επιπτώσεις στην ζωή των αναπήρων από τα μέτρα λιτότητας που σαρώνουν την Ευρώπη. Κάποια από τα χαρακτηριστικότερα ευρήματα και/ή συμπεράσματα είναι τα ακόλουθα :
  • Στο Ηνωμένο Βασίλειο, πάνω από 400.000 άτομα με αναπηρία, πρόκειται να υποστούν τις αρνητικές συνέπειες της απόφασης για περιορισμό του επιδόματος ανεργίας και υποστήριξης για ένα έτος.
  • Στην Ολλανδία, έχει μειωθεί κατά 90% ο αριθμός των ατόμων στα οποία χορηγούνται επιδόματα για την κάλυψη συγκεκριμένων αναγκών, μεταξύ των οποίων είναι και η κατ’ οίκον φροντίδα.
  • Στην Ισπανία, η απόφαση για μείωση της υποστηριζόμενης απασχόλησης για τα άτομα με νοητική αναπηρία μπορεί να οδηγήσει μέχρι και σε απώλεια 12.000 θέσεων εργασίας.
  • Σε χώρες όπως το Βέλγιο, η Ελλάδα, η Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, υπήρξε μια προσπάθεια για πάταξη των «μαϊμούδων» αναπήρων. Η συνειδητή όμως υπεραπλούστευση της σχετικής δημόσιας συζήτησης, τείνει να ενισχύσει την προκατάληψη απέναντι στα άτομα με αναπηρία.
  • Πίσω από αυτήν την επιφανειακή συζήτηση περί αναπήρων – μαϊμούδων προβάλλει ορατή η απειλή μείωσης του αριθμού των ΑμεΑ που λαμβάνουν επιδόματα μέσω της αλλαγής των κριτηρίων επιλεξιμότητας. Πραγματικός στόχος μοιάζει τελικά να μην είναι άλλος από τον δραστικό περιορισμό των σχετικών δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού.
  • Όπως με έμφαση τονίζεται στο ρεπορτάζ, “τα άτομα με αναπηρία σε ολόκληρη την Ευρώπη διαπιστώνουν πως τα όποια βήματα προόδου των τελευταίων χρόνων σε ότι αφορά την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους κινδυνεύουν να εξαφανιστούν ολοσχερώς εξαιτίας της οικονομικής κρίσης”.
 Προς επιβεβαίωση, παρατίθενται δηλώσεις αναπήρων από διάφορα σημεία της ευρωπαϊκής επικράτειας.

«Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για αισιοδοξία» δηλώνει αφοπλιστικά ο John Evans από το Ηνωμένο Βασίλειο, χρήστης αναπηρικού αμαξιδίου  με σοβαρή αναπηρία που χρειάζεται μόνιμη βοηθό και συμπληρώνει : «Πρέπει να είσαι δυνατός και ετοιμοπόλεμος, διαφορετικά θα φτάσεις στη μανιοκατάθλιψη». Ειδικότερα σε ότι αφορά το Ηνωμένο Βασίλειο, επισημαίνεται ότι πέραν του αναμενόμενου περιορισμού του αριθμού των δικαιούχων επιδομάτων, μέχρι το 2015 υπάρχει ρητή πρόβλεψη ότι θα κλείσει το Ανεξάρτητο Ταμείο Διαβίωσης που παρέχει υποστήριξη σε 21.000 άτομα με σοβαρές αναπηρίες ώστε να διαβιούν στο σπίτι και όχι σε ιδρύματα κοινωνικής μέριμνας.
“Επιστροφή στο παρελθόν” λοιπόν τα προβλεπόμενα για το μέλλον εκατομμυρίων Ευρωπαίων με αναπηρία. Αναφορικά με το ακόμα δυσχερέστερο Ελληνικό μέλλον τους, τοποθετείται ο Πρόεδρος της ΕΣΑμεΑ και του EDFΓ. Βαρδακαστάνης με ιδιαίτερα απαισιόδοξο τρόπο και λόγο : “Τα άτομα με αναπηρία έχουν πληγεί από την κυβέρνηση λόγω τόσο των περικοπών σε συντάξεις και μισθούς όσο και από τη μείωση των δυνατοτήτων απασχόλησης. Είναι οι πρώτοι που απολύονται και φυσικά αυτοί που δεν προσλαμβάνονται πουθενά. Επίσης είναι τεράστιος ο αντίκτυπος στην ζωή τους από τις περικοπές του προϋπολογισμού στην εκπαίδευση και κατάρτιση”.
Για να μην πλατιάζουμε, αντίστοιχες μαρτυρίες με αυτήν του Γιάννη Βαρδακαστάνη κομίζουν άπαντες οι εκπρόσωποι των ΑμεΑ από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Για παράδειγμα, η Siobhan Kane, από την Inclusion Ireland (την Ιρλανδική οργάνωση για τα άτομα με νοητική αναπηρία) δηλώνει εμφατικά ότι  “από το 2008 τα επιδόματα αναπηρίας έχουν μειωθεί κατά σχεδόν 900 ευρώ το χρόνο. Επίσης έχουν κοπεί τα επιδόματα για τους φροντιστές. Και οι υπηρεσίες που ήταν προηγουμένως δωρεάν - όπως η «ανάπαυση», ένα διάλλειμα μιας ημέρας στους κουρασμένους συγγενείς από τη φροντίδα των αγαπημένων τους ατόμων, δεν υπάρχουν πια. Περικοπές έχουν σημειωθεί σε όλους τους τομείς”. Στο ίδιο μήκος κύματος η Gunta Anca από τη Λετονία (πρόεδρος της ένωσης για την αναπηρία υπό την επωνυμία Sustento), τονίζει ότι “είναι σχεδόν αδύνατο για τα AμεA να βρουν δουλειά , ενώ όταν χάνει τη θέση εργασίας του ένα άτομο με αναπηρία απωλένει αυτόματα όλα του τα έσοδα, καθώς στη Λετονία δεν υπάρχουν επιδόματα αναπηρίας”.
“Οι κυβερνήσεις διέσωσαν τις τράπεζες και τώρα προσπαθούν να σώσουν τους εαυτούς τους” το από κοινού μήνυμα των αναπήρων από κάθε γωνιά της Ευρώπης, υποκρύπτει μιά βαθιά οργή αλλά και κοινωνική καταγγελία: “Εμείς καλούμαστε να ... σώσουμε ο καθένας τον εαυτό του, να γυρίσουμε σε συνθήκες πολλών δεκαετιών πίσω”...
Πηγή: www.ameagreek.gr

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Η συνέντευξη του οδηγού του τανκ που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο

Η συνέντευξη που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Το Βήμα», ανήμερα της 17ης Νοέμβρη του 2003. Με αφορμή την επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου ο οδηγός του τανκ που εισέβαλε στον χώρο που χιλιάδες εξεγερμένοι πολίτες αγωνίζονταν για την πτώση της χούντας, μίλησε για πρώτη φορά στην εφημερίδα. Η συνέντευξη είναι αποκαλυπτική, τόσο για εκείνες τις στιγμές όσο και για την περιόδο της χούντας μέσα από τα μάτια ενός στρατιώτη: 1973-2003.

Ο A. Σκευοφύλαξ, ο έφεδρος στρατιώτης του τεθωρακισμένου άρματος που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο, σπάει την τριαντάχρονη σιωπή του και αποκαλύπτει όσα συνέβησαν τη μαύρη νύχτα που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και στιγμάτισε για πάντα τη ζωή του. «Ντρέπομαι γι' αυτό που ήμουν, γι' αυτό που έκανα» λέει στην εκ βαθέων εξομολόγησή του. Μια στιγμή, μια ζωή. 

Στη «μία και μοναδική φορά» που δέχθηκε να ξύσει «τις πληγές του παρελθόντος», όπως λέει σε μια αποστροφή του λόγου του ο κ. Σκευοφύλαξ, περιγράφει λεπτό προς λεπτό τη στρατιωτική επιχείρηση της χούντας, η οποία ξεκίνησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου με την έξοδο των τανκς στους δρόμους της Αθήνας και ολοκληρώθηκε στις 3.30 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου, με την αιματοβαμμένη εισβολή στο Πολυτεχνείο.

Στη σπάνια μαρτυρία του ο κ. Σκευοφύλαξ μνημονεύει τις δραματικές στιγμές που εκτυλίχθηκαν στους δρόμους της Αθήνας, τις ειρηνικές εκκλήσεις των φοιτητών που ηχούσαν στα αφτιά του σαν «κραυγές εχθρών της πατρίδας». Τις διαταγές των αδίστακτων στρατιωτικών που πίστεψε ότι ήταν «πατριώτες». Θυμάται - τότε με χαρά, τώρα με θλίψη - τον πόνο των φοιτητών που είδαν το όνειρό τους να τσαλακώνεται κάτω από τις ερπύστριες που ο ίδιος έθεσε σε κίνηση, τον τρόμο που ακολούθησε από τις λυσσαλέες επιθέσεις των αστυνομικών. Το απαράμιλλο θάρρος του φοιτητή που γύρισε και του είπε: «Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες μέσα;». Την οργή που του προκάλεσε και λίγο έλειψε να τον οδηγήσει σε εν ψυχρώ δολοφονία. «Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή ...; Αν έλεγε μια κουβέντα ακόμη, θα τον σκότωνα»!

Οι λέξεις βγαίνουν με δυσκολία. Σε αυτή τη συνέντευξη του κ. A. Σκευοφύλακος μιλούν δύο πρόσωπα: ο 20χρονος έφεδρος στρατιώτης και ο 50χρονος βιοπαλαιστής. Αυτό είναι το τίμημα που πληρώνει, ακόμη και σήμερα, για μια ενέργεια που τον κατέστησε αρνητικό πρωταγωνιστή στην κρισιμότερη στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Μια στιγμή, μια αιωνιότητα.

Μετά την απόλυσή του από τον στρατό, ο A. Σκευοφύλαξ θα μοχθήσει για να ζήσει. «Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Εμένα που μου έμαθαν να μισώ τους κομμουνιστές, ψήφισα δύο φορές το KKE». Στα 30 του θα παντρευτεί, θα αποκτήσει παιδιά. Ζώντας σε μια γειτονιά των νοτίων προαστίων, όλα αυτά τα χρόνια αποφεύγει να μιλάει για τα γεγονότα εκείνης της νύχτας. Οσες φορές θα τον ρωτήσουν «τι σχέση έχεις με τον «πορτάκια» του Πολυτεχνείου;», θα μιλήσει για «μακρινό ξάδελφο που σκοτώθηκε σε τροχαίο»! Στη γυναίκα του θα ανοίξει την καρδιά του ύστερα από χρόνια. Στα τρία παιδιά του δεν το έχει αποφασίσει ακόμη. «Είμαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρόνων. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο»! 1973-2003. 

Τριάντα χρόνια μετά, ο άνθρωπος που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου θα πει για τους φοιτητές, τους νέους και τους εργαζομένους που αγωνίστηκαν για την πτώση της χούντας: «Είχαν μεγάλη ψυχή. Ηταν παλικάρια». Ο κ. Σκευοφύλαξ δεν θα ξεχάσει τη φοιτήτρια που τραυματίστηκε κατά την εισβολή του τανκ, την καθηγήτρια σήμερα του Πανεπιστημίου Αθηνών κυρία Πέπη Ρηγοπούλου. «Θα ήθελα να τη δω, να της πω ...; Δεν τολμάω όμως. Τα λόγια δεν σβήνουν τις πράξεις».

«Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ημουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδί. Τότε οι «μαυροσκούφηδες» ήταν σώμα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. «Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα» μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. «Παλιοκουμμούνια» θα καλοπεράσετε!» λέγαμε».

Στα 20 χρόνια του ο A. Σκευοφύλαξ βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα, στην επίλεκτη ομάδα του Σώματος των Τεθωρακισμένων κατέπνιξε την εξέγερση των φοιτητών. «Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ετοιμαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά μας άρματα, κάτι γαλλικά AMX30. Εγώ ήμουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στον δρόμο». Στο ίδιο άρμα βρίσκονταν ο αξιωματικός Μιχάλης Γουνελάς, ως επικεφαλής, ο ανθυπασπιστής Λάμπρος Κωνσταντέλλος, ως οδηγός εδάφους, ο λοχίας Στέλιος Εμβαλωμένος και ο Γιάννης Τίρπας.

«Στη 1.15 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου φτάσαμε στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Λίγο αργότερα διασχίζαμε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύψος του IKA, στη στάση Σόνια, σταματήσαμε γιατί ο δρόμος ήταν κλειστός. Υπήρχαν οδοφράγματα, φωτιές και ακινητοποιημένα λεωφορεία. Με διάφορες μανούβρες αριστερά - δεξιά, μπρος πίσω, άνοιξα τον δρόμο και προχωρήσαμε» θυμάται ο κ. Σκευοφύλαξ. Ο δρόμος για τα τανκς ήταν ανοιχτός πλέον προς το Πολυτεχνείο. «Οταν φτάσαμε στη διασταύρωση της λεωφ. Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, μας έδωσαν εντολή να σταματήσουμε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, μείναμε περίπου μία ώρα. Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε «είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια». Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα»!

Την έξοδο των τανκς από το Γουδί θα πληροφορηθούν οι Αθηναίοι από τον εκφωνητή του Πολυτεχνείου, τον Δημήτρη Παπαχρήστο. Παρά τις παρεμβολές της ΚΥΠ, το ραδιόφωνο των εξεγερμένων φοιτητών θα μεταφέρει στους Αθηναίους τον ανατριχιαστικό συριγμό από τις ερπύστριες των τανκς. Ο εκφωνητής απευθύνει έκκληση στα «στρατευμένα νιάτα» να μη χτυπήσουν. «Δεν θα χτυπήσουν τα παιδιά, τα αδέλφια μας οι φαντάροι, το φρούριο της ελευθερίας, το μόνο μέρος της Ελλάδας που είναι ελεύθερο. Δεν έχουμε όπλα. Προτάσσουμε μόνο ανοιχτά τα στήθη μας. Λαέ της Αθήνας, όλοι μαζί το σύνθημα: λαός και στρατός μαζί. Δεν θα χτυπήσει ο στρατός!».

Με νεότερη εντολή των στρατιωτικών που κατευθύνουν την επιχείρηση «Εκκένωσις του Πολυτεχνείου» τα πέντε τανκς προωθούνται προς το Μουσείο. H ώρα της αιματοβαμμένης επέμβασης πλησιάζει. «Μας είπαν να πάμε κοντά στο Πολυτεχνείο, αλλά όχι μπροστά στην πόρτα. Αυτό κάναμε. Σταματήσαμε λίγα μέτρα πιο πέρα». Στη θέα των τανκς εκατοντάδες φοιτητές πλησιάζουν στην πύλη, ανεβαίνουν στα κάγκελα, φωνάζουν συνθήματα συναδέλφωσης. Με διάφορους απειλητικούς ελιγμούς και μαρσαρίσματα που ακούγονται σαν κανονιές, οι οδηγοί των τανκς προσπαθούν να κάμψουν το ηθικό των φοιτητών.

Ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου απευθύνει νέα έκκληση να αποφευχθεί η αιματοχυσία. «Οι φαντάροι δεν ανήκουν στη χούντα. H χούντα στηρίζεται στο μέταλλο, στηρίζεται στα τανκς, στο σίδερο. H καρδιά των φαντάρων έχει τον ίδιο παλμό με τη δικιά μας. Αγαπάτε τους φαντάρους. Ελληνικά στρατευμένα νιάτα, ο λαός δεν σας κρατάει κακία. Ξέρει ότι είστε μαζί μας». H ώρα έχει πάει 2 το πρωί. «Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Εδειχναν πανικόβλητοι».

Ο κ. Σκευοφύλαξ φέρνει στη μνήμη του τα φοβισμένα πρόσωπα των συνομηλίκων του που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο. Χαμηλώνει το βλέμμα του. «Και εγώ, να σκεφτείς ότι τους έβλεπα σαν μαμούνια που ήθελα να τα φάω»! Με ολοένα μεγαλύτερη ένταση και αγωνία οι φοιτητές φωνάζουν προς τους στρατιώτες «είμαστε αδέλφια, αφήστε τα άρματα», ενώ ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου καλεί το πλήθος να δείξει αυτοσυγκράτηση. «Απομονώστε τους προβοκάτορες. Δεν έχουμε να μοιράσουμε τίποτα με το στρατό. Δεν θέλουμε να χυθεί ελληνικό αίμα».

Ο Δημήτρης Παπαχρήστος ψάλλει τον εθνικό ύμνο. Το ίδιο κάνουν και οι χιλιάδες νέοι που βρίσκονται στο Πολυτεχνείο. Ενα τέταρτο πριν από τις 3 το πρωί οι στρατιωτικοί δίνουν προθεσμία λίγων λεπτών στους φοιτητές για να αποχωρήσουν από το Πολυτεχνείο, να παραδοθούν. Κάποιοι από τους φοιτητές που θέλουν να αποχωρήσουν δοκιμάζουν να απασφαλίσουν την κεντρική πύλη. Δεν τα καταφέρνουν. Πίσω από την πύλη είναι σταθμευμένο ένα αυτοκίνητο Μερτσέντες που μπλοκάρει το άνοιγμά της. Ο επικεφαλής των τεθωρακισμένων αρμάτων εκνευρίζεται. Οργισμένος φωνάζει: «Τσογλάνια, ρεζιλεύετε το στράτευμα!» και δίνει σήμα για την επέλαση του άρματος. «Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: «Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!»» λέει ο κ. Σκευοφύλαξ. «Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα». Λίγα λεπτά αργότερα ο A. Σκευοφύλαξ θα μαρσάρει δυνατά. Ο δυνατός προβολέας του τανκ σκοπεύει την πύλη.

 «H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί» λέει με μοναδική ειλικρίνεια. Στο εσωτερικό του Πολυτεχνείου επικρατεί πανδαιμόνιο. Διαφωτιστική είναι η περιγραφή που δίνει ο εισαγγελέας Δημήτρης Τσεβάς στην έκθεση που συνέταξε το 1974 για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου: «Εντρομοι και εμβρόντητοι οι σπουδασταί κυριεύονται από την ενώπιον του εσχάτου κινδύνου φοβεράν αγωνίαν. Υπό την πίεσιν πλήθους ανθρώπων καταρρίπτεται τμήμα των προς την οδόν Στουρνάρη κιγκλιδωμάτων. Και διά του δημιουργηθέντος ανοίγματος εξέρχονται οι σπουδασταί κατά μάζας. Νέον, όμως, δι' αυτούς αρχίζει μαρτύριον. Υβρεις κατ' αυτών εκτοξεύονται και καταδιωκόμενοι βαναύσως κακοποιούνται».

Οπως αναφέρει ο κ. Σκευοφύλαξ, «αστυνομικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν. Αν δεν ήταν οι ΛΟΚατζήδες να τους σταματήσουν - θυμάμαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια μαζί τους - δεν ξέρω και γω τι θα γινόταν». Λίγο αργότερα οι στρατιώτες σχηματίζουν έναν διάδρομο για να περάσουν ασφαλείς οι φοιτητές. Για το θέμα αυτό, στο πόρισμα Τσεβά υπογραμμίζεται χαρακτηριστικά: «Εμπροσθεν μεν της πύλης του Πολυτεχνείου δημιουργείται διάδρομος υπό των στρατιωτών μέσω του οποίου διέρχονται οι εξερχόμενοι, κατευθυνόμενοι προς την οδόν Τοσίτσα, εντός δε του Πολυτεχνείου βοηθούν, προστατεύουν και εις τους ώμους των πολλούς αδυνάτους κρατούν διά να δυνηθούν να υπερπηδήσουν το υψηλόν κιγκλίδωμα. Και επεισόδια μεταξύ στρατιωτικών και αστυνομικών λαμβάνουν χώραν εν τη προσπαθεία των πρώτων να προστατεύσουν τους φοιτητάς από το διωκτικόν μένος των άλλων».

Μέσα στο Πολυτεχνείο ο A. Σκευοφύλαξ είδε πολλούς τραυματίες και ίσως, όπως λέει, και νεκρούς. «Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: «Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;». Αφήνιασα. Εβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: «Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω». Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή ...; Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν. Ενας φασίστας». 

Παρά τον πόνο τους, οι φοιτητές θα δείξουν μεγαλείο ψυχής απέναντι στον στρατιώτη που ισοπέδωσε το όνειρό τους. Αδιάψευστη απόδειξη, η μαρτυρία του κ. Σκευοφύλακα: «Οπως περνούσαν οι φοιτητές θυμάμαι ότι έριχναν μέσα στο τανκ πακέτα τσιγάρα και ό,τι προμήθειες είχαν μαζί τους. Οταν γυρίσαμε στο Γουδί, το άρμα έμοιαζε με περίπτερο. Οσο σκέφτομαι ότι οι φοιτητές μας έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, μετά απ' όσα τους κάναμε ...; Δεν μπορώ να το συχωρέσω αυτό το πράγμα στον εαυτό μου. Σκέφτομαι τι πήγα και έκανα!..». Την αναγνώριση των φοιτητών για ορισμένους από τους αξιωματικούς του στρατού και τους έφεδρους στρατιώτες θα διαπιστώσει αργότερα και ο εισαγγελέας: «Πολλοί αξιωματικοί και στρατιώται παρεμβαίνουν προς προστασίαν των φοιτητών. Και υπήρξε πηγαία και βαθειά η ευγνωμοσύνη πολλών εξ αυτών προς τους αγνώστους σωτήρας των, ως εις τας καταθέσεις των τούς αποκαλούν με συγκίνησιν»!

Εκατοντάδες φοιτητές καταφέρνουν να βγουν έξω από το Πολυτεχνείο, ξεχύνονται στους γύρω δρόμους, τρέχουν να φύγουν, να γλιτώσουν τη ζωή τους, καθώς γίνονται στόχος ελεύθερων σκοπευτών. «Απομακρυνόμενοι όμως του Πολυτεχνείου αγωνιώδεις τούς αναμένουν εκπλήξεις. Από παντού τους καταδιώκουν και τους χτυπούν. Εις την γωνίαν των οδών Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας άνδρες της ΚΥΠ εν πολιτική περιβολή τους χτυπούν ανηλεώς και πυροβολούν κατ' αυτών, ενώ εις την ταράτσαν ενός των αυτόθι κτιρίων έχουν εγκαταστήσει πολυβόλον. Εις τας ταράτσας των γύρω κτιρίων επισημαίνονται ελεύθεροι σκοπευταί υπό του ιδίου Διευθυντού της Αστυνομίας να επιτελούν το φονικόν έργον των»!

Την ίδια στιγμή, όπως επισημαίνεται στην ίδια έκθεση, «ομάδες τραμπούκων και επικινδύνων τρωκτικών της γαλήνης του τόπου εκδηλώνουν το εγκληματικόν μένος των κατά των ατυχών σπουδαστών που κατά μάζας εξέρχονται του Πολυτεχνείου». Οι τραμπούκοι είναι άνδρες της ΕΣΑ, οι οποίοι δεν διστάζουν, μάλιστα, να κακοποιήσουν ακόμη και πανεπιστημιακό γιατρό, ο οποίος, μαζί με τη σύζυγό του, είχε σπεύσει να βοηθήσει τους ανυπεράσπιστους φοιτητές.

Στη συμβολή των οδών Πατησίων και Στουρνάρη «άνδρες εν πολιτική περιβολή, κραδαίνοντες ρόπαλα, εξήλθον από ομάδα αυτόθι ευρισκομένων αστυνομικών και εκακοποίησαν σεβάσμιον καθηγητή Πανεπιστημίου, την σύζυγόν του και νεαρόν σπουδαστήν, διότι εξήρχοντο του Πολυτεχνείου, ένθα ο καθηγητής-ιατρός και η σύζυγός του είχον μεταβή προς εκπλήρωσιν του ανθρωπιστικού και ιατρικού των καθήκοντος. Και οι ροπαλοφόροι ούτοι ήσαν άνδρες της ΕΣΑ εν πολιτική περιβολή. Εις το πανδαιμόνιον τούτο της εξόδου των φωνών, των κραυγών, των οιμωγών, των καταδιώξεων και των πυροβολισμών έπεσαν οι περισσότεροι εκ του πλήθους των τραυματιών». Οταν επέστρεψε στο Γουδί, στη βάση των Τεθωρακισμένων, ο κ. Σκευοφύλαξ έγινε δεκτός με ζητωκραυγές. Ηταν το τιμώμενο πρόσωπο.

«Οταν γυρίσαμε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί μου έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόμουν ότι ήμουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα «παλιοκουμμούνια», όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Ενιωθα περήφανος. Ημουν και εγώ φασίστας».

Οκτώ ημέρες αργότερα, κάτι θα σπάσει μέσα του. Το φρόνημά του θα κλονισθεί, όταν θα δει τον «εθνοσωτήρα» να καθαιρείται και να περιφρονείται από τους συνοδοιπόρους του, αυτούς που πιο πριν ορκίζονταν στο όνομά του. «Την επόμενη εβδομάδα έγινε η στάση του Ιωαννίδη. Ημουν πάλι σε επιφυλακή. Μας πάνε στο ΓΕΣ. Στο προαύλιο λάβαμε θέσεις. Δεν ξέραμε γιατί πήγαμε εκεί. Δεν μας είπαν. Γυρνώντας στο Γουδί μάθαμε ότι «έριξαν» τον Παπαδόπουλο» αναφέρει ο κ. Σκευοφύλαξ. «Τότε μέσα μου κάτι άλλαξε. Αυτοί που τον παρουσίαζαν σαν θεό, τώρα τον έβριζαν. Δεν μπορούσα να το καταλάβω αυτό. «Μα είναι τόσο πουλημένοι όλοι τους;» αναρωτήθηκα. Αυτοί πάνε όπου φυσάει ο βοριάς. «Πουλημένα τομάρια» είπα μέσα μου.

Θυμάμαι ότι ο Μιχάλης Γουνελάς παρέδωσε τα γαλόνια του στους άνδρες της ΕΣΑ, που ήρθαν στο Κέντρο και τον συνέλαβαν». Με τη Μεταπολίτευση ο στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ θα βρεθεί στα σύνορα. «Ο Καραμανλής είχε πει «τα άρματα στα σύνορα». Ηταν τα γεγονότα της Κύπρου. Πήγαμε Αλεξανδρούπολη. Μετά από έξι μήνες πήρα άδεια. Αντί να απολυθώ στους 22 μήνες, έφτασα στους 30. Εφεδρεία στην εφεδρεία. Οταν απολύθηκα, όλα είχαν αλλάξει μέσα μου».

Στη Δυτική Αθήνα, όπου κατοικούσε με τους γονείς και τα δύο αδέλφια του, θα αναζητήσει δουλειά. «Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Εκανα όποια δουλειά μπορείς να φανταστείς. Εργάτης κατάλαβα ότι δεν μπορώ να έχω τα ίδια αιτήματα με τους εργοδότες. Εμένα που μου έμαθαν να μισώ τους κομμουνιστές, ψήφισα δύο φορές KKE!»

Ολα αυτά τα χρόνια ο κ. Σκευοφύλαξ θα κάνει μια ήρεμη ζωή. Σπίτι - δουλειά, δουλειά - σπίτι. Ποτέ δεν θα μιλήσει για το Πολυτεχνείο. Δεν θα αισθανθεί να τον ενοχλούν. Μόνο μία φορά το επώνυμό του τον έφερε σε δύσκολη θέση. «Στη δουλειά πριν από χρόνια κάποιος άκουσε πώς με λένε και ρώτησε αν έχω κάποια σχέση με τον «πορτάκια», όπως είπε, του Πολυτεχνείου. «Ξάδελφός μου είναι, μακρινός. Σκοτώθηκε σε τροχαίο» απάντησα.

Είμαι ένα άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρονών. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο! Οι φίλοι μου δεν ξέρουν ποιος είμαι ούτε κανείς στη γειτονιά. Μόνο η γυναίκα μου το ξέρει. Της το είπα ύστερα από χρόνια. Στα παιδιά μου δεν το είπα ακόμη». 

1973-2003. Με μια αυτοκριτική διάθεση που σπανίζει, ο κ. Σκευοφύλαξ δεν θα διστάσει να πει: «Ντρέπομαι γι' αυτό που ήμουν, γι' αυτό που έκανα. Στη θέση μου θα μπορούσε να βρεθεί ο καθένας, έφεδρος στρατιώτης ήμουν άλλωστε. Δεν με απαλλάσσει όμως αυτό. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου».

Για τους ανθρώπους που αντιστάθηκαν στη χούντα, ο κ. Σκευοφύλαξ θα μιλήσει με κολακευτικά λόγια. «Είχαν μεγάλη ψυχή. Ηταν παλικάρια. Δεν ξέρω αν έχει νόημα, αλλά θα ήθελα να τους πω μια μεγάλη συγγνώμη».

Ο οδηγός του τανκ που μπήκε στο Πολυτεχνείο δεν θα ξεχάσει τη νεαρή φοιτήτρια που τραυματίστηκε σοβαρά κατά την εισβολή του τανκ, την καθηγήτρια - σήμερα - του Πανεπιστημίου Αθηνών κυρία Πέπη Ρηγοπούλου. «Πιστεύω ότι αν τη δω σήμερα, δεν θα ξέρω τι να της πω. Πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια πέρασε από το μυαλό μου να τη συναντήσω, αλλά σταματούσα. Θα ήθελα να τη δω, να της πω ...; Δεν τολμάω όμως. Τα λόγια δεν σβήνουν τις πράξεις».

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Επιστολή-σοκ μαθήτριας: Φτάνει πια! Αποφασίζουν για μένα, χωρίς εμένα!

Άνθρωποι άκαρδοι, ανίκανοι, σε όλα άχρηστοι… κι όμως λέγονται πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές κλπ! Γιατί; Κάνω «μάθημα» με ανύπαρκτους καθηγητές, καθηγητές που δεν ξέρουν πόσο κάνει 1+1, καθηγητές που δεν αγαπούν τα παιδιά… που σου μιλάνε σα σκουπίδι! Κάνω μάθημα χωρίς βιβλία (μου έδωσαν cd που δε λειτουργούν)… αλλά συγνώμη ξέχασα… ΚΑΙ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ!!!

Έφεραν γύρω μου τον πόνο, τη δυστυχία, τη γκρίνια, τα νεύρα… γιατί έτσι ήθελαν, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν! Άφησαν ξένους να μου κάνουν κουμάντο… χωρίς να με ρωτήσουν αν εγώ θέλω… ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ!!!

Το μόνο που με νοιάζει είναι να τελειώσω το «σχολείο» κι αφού τους βάλω τα γυαλιά με την επιτυχία μου -παρά τις όλες ελλείψεις σε βιβλία, καθηγητές και σχολεία- θα φύγω! Αφού αυτοί δε με θέλουν μορφωμένη… κι εγώ δε τους θέλω πάνω από το κεφάλι μου! Δε θέλω πια να βγαίνω έξω και να κοιτάω γύρω μου μήπως και μου επιτεθούν! Δε θέλω να πέφτω για ύπνο και να φοβάμαι μήπως μπουν στο σπίτι μου! Δε θέλω να καταστρέψω τη ζωή μου γι αυτούς! Δε θέλω να φύγω επειδή το θεωρώ εύκολη λύση… μα δε μου αφήνουν περιθώρια…

Δε θέλω να φοβάμαι το συνάνθρωπο μου… θέλω να τον έχω φίλο μου… κι ενωμένοι να τα αντιμετωπίσουμε όλα… ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ… ΕΛΕΟΣ!!!

Μια μαθήτρια
Πηγή: http://www.prionokordela.gr

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Αν

Αν να κρατάς μπορείς το λογικό σου όταν γύρο σου όλοι
το ' χουνε χαμένο και ρίχνουνε γι' αυτό το φταίξιμο σε σένα,
Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον εαυτό σου,
όταν για σένα αμφιβάλλουν όλοι,

αλλά να βρίσκεις ελαφρυντικά ακόμα και για την αμφιβολία τους αυτή,
Αν να προσμένεις το μπορείς δίχως από την προσμονή ετούτη ν' αποσταίνεις,
ή Αν και σε συκοφαντούν εσύ να μη βυθίζεσαι στο ψέμα,
ή Αν και σε μισούν το μίσος μέσα σου να μην αφήσεις να φουντώνει,
κι ωστόσο να μην δείχνεσαι πάρα πολύ καλός κι ούτε με πάρα πολλή σοφία να μιλάς,

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς δίχως το όνειρο να κάνεις δάσκαλό σου,
Αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να κάνεις το στοχασμό σκοπό σου,
Αν το μπορείς το Θρίαμβο και την Καταστροφή να αντικρίσεις
και σε αυτούς τους δυο αγύρτες όμοια να φερθείς,
Αν να ακούς αντέχεις την αλήθεια που εσύ είχες ειπωμένη
από πανούργους νοθευμένη ώστε παγίδα για τους άμυαλους να γίνει,
ή να θεωρείς όλα αυτά οπού 'χεις της ζωή σου αφιερώσει, τσακισμένα,
και πάλι ν' αρχινάς να τα στυλώνεις με εργαλεία φαγωμένα,

Αν να στοιβάζεις το μπορείς σ' ένα σωρό όλα εκείνα που 'χεις κερδισμένα.
Και όλα να τα παίξεις κορόνα γράμματα μεμιάς,
και να χάσεις, και κείθε που έχεις ξεκινήσει πάλι ν' αρχινήσεις
κι ούτε μπορείς καρδιά και νεύρα και μυώνες ν' αναγκάσεις
πάλι να σου δουλέψουνε κι ας είναι από καιρό αφανισμένα,
κι έτσι ολόρθος να κρατιέσαι μόλο που τίποτα
δε έχει μέσα σου απομείνει
εξόν από τη θέληση που τους μηνά: «Βαστάτε!»

Αν να μιλάς μπορείς με το λαό κι ωστόσο να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες όντας μη χάνοντας το απλό το φέρσιμό σου,
Αν μήτε εχθροί μήτε και φίλοι ακριβοί μπορούν να σε πληγώσουν,
Αν όλοι οι άνθρωποι σε λογαριάζουν, όμως πάρα πολύ κανένας,
Αν το μπορείς την ώρα που ο θυμός σου θέλει να ξεσπάσει να κρατηθείς νηφάλιος
και την γαλήνη σου την πρώτη να ξαναβρείς, δικιά σου τότε θα ' ναι η Γη
με όλα εκείνα τα πλούτη και τα αγαθά και τότε
Άνθρωπος σωστός τότε θε να 'σαι, γιε μου!

Κίπλιγκ

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Έξι συμβουλές για να σώσετε το μυαλό σας

Η νοητική ενέργεια του εγκεφάλου είναι σημαντική και πολύτιμη για όλες τις ηλικίες. Αυτοί που κινδυνεύουν να νοσήσουν περισσότερο από Αλτσχάιμερ και άλλες μορφές άνοιας είναι τα άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών. Το πρόβλημα όμως εμφανίζεται σπάνια και σε μικρότερες ηλικίες. Όλο και περισσότερες μελέτες δείχνουν πως τα δραστήρια άτομα έχουν λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν μορφές άνοιας. Γι αυτό αποφασίσαμε να σας δώσουμε έξι συμβουλές και πρακτικούς τρόπους αντιμετώπισης, για να αυξήσετε τη μνήμη σας και να αποκτήσετε δυνατό μυαλό, ώστε να αποφευχθεί το πρόβλημα στο μέλλον.
  1. Κίνηση και άσκηση: Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι η κίνηση και ειδικότερα η άσκηση, επιβραδύνει την εξέλιξη της άνοιας. Μία πρόσφατη επιστημονική μελέτη που εφαρμόστηκε σε άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών απέδειξε πως το περπάτημα επιβραδύνει σημαντικά την άνοια και αυξάνει τη ροή του αίματος προς τον εγκέφαλο. Γι αυτό η κίνηση και η άσκηση μπορεί να εφαρμοστεί με επιτυχία και σε άτομα άλλων ηλικιών. Εάν είστε ενήλικα εργαζόμενα άτομα, 30 λεπτά καθημερινού περίπατου μπορούν να σας βοηθήσουν να εξασφαλίσετε μια καλύτερη μνήμη για το μέλλον.
  2. Τρώτε φρούτα και λαχανικά: Μια πρόσφατη μελέτη απέδειξε ότι η τακτική κατανάλωση φρούτων και λαχανικών σε άτομα άνω των 30 ετών, εμποδίζει την ανάπτυξη της άνοιας. Αυτό συμβαίνει γιατί τα φρούτα και τα λαχανικά περιέχουν πολλές αντιοξειδωτικές ουσίες που εκτός από την αποτροπή άνοιας, βοηθούν και στη πρόληψη της πρόωρης γήρανσης του δέρματος.
  3.  Προσπαθήστε να μειώσετε τους παράγοντες κινδύνου για καρδιακή νόσο: Τα καρδιοαγγειακά νοσήματα, όπως επίσης ο διαβήτης, το χρόνιο στρες, η υψηλή χοληστερόλη και η παχυσαρκία μπορούν να οδηγήσουν σε αιτίες εμφάνισης Αλτσχάιμερ και άλλων μορφών άνοιας. Είναι σημαντικό να παρακολουθούμε τακτικά την καρδιά μας, ώστε να μειώσουμε τους παράγοντες κινδύνου.
  4. Δραστηριοποιηθείτε στη τέχνη και στο πολιτισμό: Η συμμετοχή σε πολιτιστικές, κοινωνικές ή φιλανθρωπικές εκδηλώσεις μπορεί να αποδειχτεί πολύτιμη για το μυαλό σας. Μια νέα μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα πως η άνοια μπορεί να προληφθεί, αν τα άτομα ασχολούνται με κοινωνικές ή φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Αυτό συμβαίνει γιατί η δραστηριοποίηση βοηθά τα άτομα μαθαίνουν καινούρια πράγματα και έτσι να «γυμνάζουν» το μυαλό τους.
  5. Φροντίστε την υγεία των δοντιών σας: Νέα επιστημονική μελέτη αποδεικνύει πως η σωστή οδοντιατρική περίθαλψη και υγιεινή, μπορεί να αποτρέψει την ανάπτυξη μορφών άνοιας.
  6. 'Ακονίστε' το μυαλό σας: Οι επιστήμονες έχουν αποδείξει ότι η σκληρή νοητική εργασία βοηθά τη μνήμη και αποτρέπει την άνοια. Παιχνίδια μνήμης, όπως σταυρόλεξα, sudoku, κ.τ.λ. μπορούν να σας βοηθήσουν στη διατήρηση του εγκεφάλου σε άριστη κατάσταση.
Η πηγή του παραπάνω κειμένου είναι το www.ygeiaonline.gr αλλά εγώ θα σας παραπέμψω στο http://www.ameagreek.gr για να δείτε και άλλα ενδιαφέροντα άρθρα

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

"ΤΑ ΝΕΑ" απέλυσαν τον σκιτσογράφο τους γιατί δεν μπόρεσαν να τον φιμώσουν

Εργάζομαι από 10ετίας στα «Νέα» ως σκιτσογράφος-γελοιογράφος και κατά την περίοδο αυτή η διεύθυνση της εφημερίδας ενέκρινε τη δημοσίευση χιλιάδων πολιτικών γελοιογραφιών μου, χωρίς κάποια λογοκριτική διάθεση. Η κατάσταση αυτή άλλαξε άρδην μετά την ανάληψη της διεύθυνσης από τον κ. Μεμή, ο οποίος περιόρισε τη δημοσίευση των σκίτσων μου στο ελάχιστο, «κόβοντας» ό,τι δεν συναινούσε με την κυβερνητική πολιτική.

Παράλληλα ειδοποιήθηκα μέσω τρίτων «να ρίξω νερό στο κρασί μου» - προφανώς για να εξασφαλίσω ένα ευνοϊκό για εμένα εργασιακό καθεστώς. Το δημοσιογραφικά απαράδεκτο καθεστώς πολιτικής λογοκρισίας και φίμωσής μου επιδεινώθηκε εδώ και έξι μήνες περίπου, με τον πλήρη αποκλεισμό μου από κάθε δημοσίευση. Αυτό συνέβη όταν μου προτάθηκε ανεπισήμως να παραιτηθώ (με αποζημίωση) κι εγώ φυσικά αρνήθηκα. Έκτοτε, δεν έχει δημοσιευτεί ούτε μία από τις γελοιογραφίες που ανελλιπώς παραδίδω στη σύνταξη καθημερινά.

Ακολούθησε συνάντηση με τον κ.Μεμή, κατά την οποία μου ανακοίνωσε την απόφασή του να με απολύσει - ενώ υποστήριξε ότι οι γελοιογραφίες μου δεν δημοσιεύονται. για να συνηθίσω. Ως κύρια αιτία της επικείμενης απόλυσής μου επικαλέστηκε τους συνήθεις οικονομικούς λόγους, στη συνέχεια όμως της συζήτησής μας τόνισε ότι στις τρέχουσες συνθήκες πολιτικής έντασης δεν μπορεί η εφημερίδα να «αντέξει» αντιπολιτευτικές τοποθετήσεις.

Ως προς τους προαναφερόμενους «οικονομικούς λόγους» της επικείμενης απόλυσής μου, αξίζει να σας ενημερώσω ότι το τιμ της εφημερίδας έχει ενισχυθεί προσφάτως με νέα τοποθέτηση συναδέλφου-σκιτσογράφου.

Με βάση τα παραπάνω σας ζητώ:
Να ενεργήσετε έτσι ώστε να τερματιστεί το καθεστώς δημοσιογραφικής μου φίμωσης και πολιτικής μου δίωξης και να αποκατασταθούν οι παλαιές ομαλές εργασιακές συνθήκες. Αυτό είναι το κύριο αίτημά μου.
Να ενεργήσετε έτσι ώστε να αποτραπεί η απειλούμενη απόλυσή μου - μια απόλυση με καθαρά πολιτικά κίνητρα, που δεν τιμά κανέναν και παραπέμπει σε άλλες εποχές και σε άλλου είδους καθεστώτα.
Με συναδελφικούς χαιρετισμούς.
Τάσος Αναστασίου

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Tα 10 αναπάντητα ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου

Έχετε δανείσει 100 ευρώ σε έναν με μισθό 100 ευρώ και 500 ευρώ σε κάποιον με μισθό 1000 ευρώ. Ο πρώτος σας χρωστάει το 100% του μισθού του ενώ ο δεύτερος σας χρωστάει το 50% του μισθού του. Βάσει ποιάς λογικής θα κυνηγούσατε τον πρώτο που αδυνατεί να πληρώσει το χρέος του και θα αφήνατε τον δεύτερο που ΜΠΟΡΕΙ να πληρώσει; Γιατί προσπαθείτε να πάρετε τα 100 και όχι τα 500; Αυτό ακριβώς είναι που συμβαίνει με το ΔΝΤ. Είδα στο διαδίκτυο τον κατάλογο με τα χρέη όλων των χωρών της γης. Ενδεικτικά...
  • Η Γερμανία με 5 τρις έλλειμμα έχει χρέος στο 155% του ΑΕΠ της.
  • Η Γαλλία πάλι με 5 τρις έχει χρέος στο 188% του ΑΕΠ της.
  • Οι ΗΠΑ με 13 τρις έλλειμμα έχουν χρέος στο 94% του ΑΕΠ τους.
Οπότε είναι προφανές ότι δεν έχει τόση σημασία το μέγεθος του χρέους όσο το ποσοστό του επί του ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος. Μετά από μερικές ματιές στον πίνακα προκύπτουν κάποιες απορίες:
  1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;
  2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;
  3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;
  4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο (περίπου το 2000) να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;
  5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές; Ένα πραγματικό παράδειγμα από εκεί: Γνωστός μου μετακόμισε στην Νορβηγία πριν δύο χρόνια. Προσέξτε τώρα τι «έπαθε» εκεί: α) Έπιασε δουλειά σε κουζίνα εστιατορίου σαν ανειδίκευτος και έπαιρνε 2.500 ευρώ τον μήνα μισθό! β) Μετά τρεις μήνες στην δουλειά δήλωσε ότι ήταν «ψυχικά κουρασμένος» και του έδωσαν αμέσως άδεια 15 ημερών! γ) Με τις επιστροφές φόρων (κάτι σαν το δικό μας δώρο) πήγε μαζί με την γυναίκα του στο Θιβέτ διακοπές. δ) Τώρα είναι άνεργος (με την δικαιολογία ότι ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΡΕΣΕ εκεί που δούλευε!) και για δύο χρόνια παίρνει 1700 ευρώ τον μήνα !
  6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κ.λπ. , κ.λπ.) αλλά ανησυχούν για τα 500 δις= = 0,5 τρις = μισό ( ! ! ) τρις που χρωστάμε εμείς;
  7. Πώς γίνεται ολόκληρος ο πληθυσμός της γης να χρωστάει το 98% των χρημάτων του ; 
  8. Ποιοί έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα ;
  9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα ;
  10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους ; Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα,ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος ;

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Βγάζουν το σταυρό από τους τρούλους, αφελληνίζουν τα παιδιά μας!

 Στο καλοκαιρινό τεύχος του περιοδικού «ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ», στο θεατρικό που αναφέρεται στην Πάρο και στην Σαντορίνη, η εικονογράφος Μαρία Σαββίδου δεν τοποθέτησε τον σταυρό στους τρούλους των εκκλησιών! Ε, να μην ενοχληθούν κιόλας οι αριστεριστές εκπαιδευτικοί που υποστηρίζουν την πολυπολιτισμικότητα και οι διάφορες ΜΚΟ που προωθούν με το αζημίωτο την υπόθεση της μετατροπής της χώρας μας σε άθρησκο και πολυπολιτισμικό σκουπιδοτενεκέ... Να μιλήσουμε εδώ για «χριστοφοβία»; Η κοινωνική μηχανική του συστήματος συνεχίζεται απρόσκοπτα, με στόχο πάντα τα μικρά παιδιά, από τους λίγους αλλά υπέρμετρα δραστήριους θιασώτες της κοινωνικής μηχανικής. Φυσικά, ανακύπτει πάντα το παρακάτω ερώτημα: θα τολμούσαν ποτέ όλοι αυτοί να απεικονίσουν ένα τέμενος λειψό, χωρίς το μισοφέγγαρο πάνω του; Η απάντηση είναι όχι. Πρώτον, γιατί ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ να το κάνουν και δεύτερον, γιατί βλέπουν στους μουσουλμάνους μετανάστες τον ιδανικό βραχίονα για τη διάλυση στη χώρα μας αλλά και αλλού, του εθνικού κορμού. Εξάλλου, στο πλαίσιο των λεγόμενων θετικών διακρίσεων, προωθούν όλοι αυτοί ό,τι αντιμάχεται το εθνικό και το χριστιανικό...

 Πηγή: www.elkosmos.gr

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Το σχολείο των φυλακών Αυλώνα

Υπάρχει ένα Σχολείο,
στο οποίο οι μαθητές χαίρονται το μάθημα·
Δε τους ρωτάνε οι γονείς, αν διάβασαν· Διαβάζουν, γιατί χαίρονται και νοιώθουν τη δύναμη της γνώσης.
Δε ζουν μαζί με τους γονείς τους, αλλά τους κουβαλάνε μαζί τους στον ύπνο και το ξύπνιο τους· Το αγαπημένο τατουάζ στο σώμα τους είναι η λέξη “μάνα”· Δεν έχουν το δωμάτιο τους, τη “βολή” τους, δεν καταλαβαίνουν με τον ίδιο τρόπο τις ψυχολογικές διακυμάνσεις της εφηβείας· Δεν είναι παιδιά, δεν είναι έφηβοι, δεν είναι άντρες, λες και κάποιος έχει σβήσει την αχνή μολυβιά, που σκιαγραφεί τα σημαντικότερα τμήματα της σύντομης ζωής τους και αυτοί με πείσμα πήραν τα μολύβια- χοντρά, ανεξίτηλα μολύβια- για να τα ξαναγράψουν μέσα στον παράδεισο και την ασφάλεια που τους παρέχει το σχολείο των Φυλακών.
Σ’ αυτό το σχολείο οι μαθητές δεν κάνουν αδικαιολόγητες απουσίες, δεν πάνε φροντιστήριο, σχεδόν κανένας δεν παραλαμβάνει τον έλεγχο των βαθμών τους.

Υπάρχει ένα Σχολείο,
στο οποίο οι μαθητές δε μετράνε το αντριλίκι με το θράσος προς τους Δασκάλους, για αυτούς οι Δάσκαλοι τους είναι ο κόσμος που ονειρεύονται και όχι η κοινωνία που απεχθάνονται.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο
που βοηθά εκατοντάδες μαθητές να πάρουν απολυτήριο Γυμνασίου και Λυκείου, για να μπορέσουν κάποτε να ενταχθούν ουσιαστικά στις απαιτήσεις ενός σύγχρονου Κράτους.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,
στο οποίο δεκάδες μαθητές, δίχως φροντιστηριακή υποστήριξη, έχουν, ήδη, εισαχθεί στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,
στο οποίο οι μαθητές εκδίδουν σχολική εφημερίδα με μεστότητα άρθρων και αισθητική τελειότητα, που θα τη ζήλευαν ακόμα και επαγγελματικά έντυπα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι βραβεύτηκαν δύο φορές μέσα σε ελάχιστα χρόνια με το πρώτο βραβείο σχολικών εφημερίδων από το Δημοσιογραφικό οργανισμό Λαμπράκη.

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,
στο οποίο οι μαθητές συμμετέχουν στο διαγωνισμό της Μαθηματικής Εταιρείας και διακρίνονται!!!! (πόσα σχολεία, δημόσια ή ιδιωτικά, έχουν ανάλογη διάκριση;)

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,
στο οποίο οι μαθητές οργανώνουν και παρουσιάζουν, κάθε χρόνο, θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις, προστατεύουν τη βιβλιοθήκη τους σαν το σημαντικότερο περιουσιακό τους στοιχείο

Υπάρχει ένα Σχολείο, ένα Δημόσιο Σχολείο,
το οποίο οι καθηγητές επέλεξαν προαιρετικά να υπηρετήσουν (ταξιδεύοντας με δικά τους έξοδα 90 χλμ κάθε μέρα)· Παρουσιάζονται το πρωί και φεύγουν το απόγευμα από την εργασία τους· Βρίσκονται χρόνια στην ίδια θέση και ποτέ δε ζήτησαν τη μετάθεση, που δικαιούνται. Μεταφέρουν το κέφι για δουλειά στους μαθητές τους, και αποτελούν το μοναδικό, ίσως, αξιόλογο πρότυπο που έτυχε να γνωρίσουν. Είναι πρόθυμοι να συμπαρασταθούν σε οποιοδήποτε καλλιτεχνική πρωτοβουλία των μαθητών τους, οργανώνουν και συμμετέχουν σε διεθνή συνέδρια για να ανταλλάξουν γνώσεις σχετικά με το επαγγελματικό τους αντικείμενο.

Αν υπήρχε ένα ανάλογο σχολείο στην Αμερική, Γερμανία, ή αλλού θα ήταν παγκόσμιο πρότυπο προς μίμηση για όλους τους δοκησίσοφους, που αναζητούν τα μεγαλεία, πάντα, έξω από την αυλή τους. Θα είχαν αφιερώσει χιλιόμετρα σελίδων τα ανά τον πλανήτη έντυπα, θα ήταν αντικείμενο μελέτης και διπλωματικών διατριβών σε όλους τους απανταχού πανεπιστημιακούς ή ερευνητές.

Αυτό το σχολείο βρίσκεται στη χώρα μας και λειτουργεί, παρ’ όλα τα γραφειοκρατικά προβλήματα, με χρήματα των Ελλήνων πολιτών. Σε μια εποχή με απαισιόδοξες έως μίζερες ειδήσεις, το Γυμνάσιο (με Λυκειακές τάξεις) του Ειδικού Κέντρου Κράτησης Νέων Αυλώνα (Ε.Κ.Κ.Ν.Α.) αποτελεί παράδειγμα δημιουργίας για όλους τους Λειτουργούς της Εκπαίδευσης (Δημόσιας και Ιδιωτικής). Οι Λειτουργοί του (από τις ελάχιστες φορές, που η λέξη αποκτά πραγματικό νόημα) δουλεύουν αθόρυβα και αποτελεσματικά και δε χρησιμοποιούν τις επιτυχίες τους ως μέσο κενόδοξης προβολής. Θεωρούν το έργο τους ολοκληρωμένο μόνο όταν καταφέρουν να πείσουν όλους εμάς να δώσουμε, στην πραγματικότητα, μια δεύτερη ευκαιρία στους μαθητές τους.

Τους ευχόμαστε ολόψυχα καλή ξεκούραση και καλή επάνοδο το Σεπτέμβρη

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες προς τους Έλληνες που δεν ζήτησαν πολεμικές αποζημιώσεις


Γερμανία, ο μεγαλύτερος αμαρτωλός χρεών του 20ου αιώνα («Deutscland ist der größte Schuldensünder des 20. Jahrhunderts») - Συνέντευξη του Albrecht Ritsch , Wirtschaftshistoriker ( καθηγητή Ιστορίας της Οικονομίας) στο Spiegel.

Spiegel: Κυριε Ritschl η Γερμανία συζητάει αυτό τον καιρό για περαιτέρω οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα σαν υπεράνω όλων ηθικολόγος. Η κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία σύμφωνα με τη ρήση : "λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε". Είναι δίκαιη αυτή η συμπεριφορά;
Ritschl: Οχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη.

Spiegel: Μάλλον δεν το βλέπουν έτσι οι περισσότεροι Γερμανοί.
Ritschl: Μπορεί, αλλά η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως Διδασκάλου της Ευρώπης την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον 1ο αλλά και τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς.

Spiegel: Τι ακριβώς συνέβη τότε;
Ritschl: Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι 1929 αποκλειστικά με δανεικά, τα δε χρήματα για τις αποζημιώσεις του 1. Παγκοσμιου πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Αυτη η ¨δανειακή Πυραμίδα¨ κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές.

Spiegel: Το ίδιο και μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο;
Ritschl: Η Αμερική τότε φρόντισε να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση των Γερμανιών (ανατολικής και δυτικής). Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση του γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος. Αλλά παράλληλα, τα θύματα της γερμανικής κατοχής ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση, μεταξύ αυτών και οι Έλληνες.

Spiegel: Στη σημερινή κρίση παίρνει η Ελλάδα από Ευρώπη και ΔΝΤ 110 δις και συζητιέται ένα πρόσθετο πακέτο, που θα είναι εξ ίσου μεγάλο. Πρόκειται δηλαδή για πολλά χρήματα. Πόσο μεγάλες ήταν οι γερμανικές χρεοκοπίες;
Ritschl: Αναλογικά με την οικονομικη επιφανεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Συγκριτικά, λοιπόν, τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά.

Spiegel: Αν υποθέταμε ότι υπήρχε μια παγκόσμια λίστα για βασιλιάδες της χρεοκοπίας, ποιά θα ήταν η θέση της Γερμανίας;
Ritschl: Αυτοκρατορική. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και πιθανόν της νεότερης οικονομικής ιστορίας.

Spiegel: Ούτε η Ελλάδα δεν μπορεί να μας ανταγωνιστεί;
Ritschl: Όχι, η Ελλάδα παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο. Υπάρχει, βέβαια, το πρόβλημα του κινδύνου της μετάδοσης της κρίσης στις γνωστές ευρωπαϊκές χώρες.

Spiegel: Η ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας θεωρείται ως ενσάρκωση της σταθερότητας. Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;
Ritschl: Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστο τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του 30, ανακουφίστηκε η Γερμάνια από τις ΗΠΑ με μια μείωση χρεών, η αλλιώς ένα „Haircut“, που ισοδυναμεί με ένα μεγαλόπρεπο Afro-Look που μετατρέπεται σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της, ενώ οι υπόλοιποι ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να ορθοποδήσουν από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.

Spiegel: Πως είπατε;
Ritschl: Βεβαίως! Ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των Γερμανίων θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμάνια όμως δεν πλήρωσε αποζημιώσεις μετά το 1990 (εκτός πολύ λίγων) ούτε τα αναγκαστικά δανεια, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα.

Spiegel: Σε αντίθεση με το 1953, συζητείται επί του παρόντος η διάσωση της Ελλάδας, λιγότερο μέσω μιας μείωσης των χρεών και περισσότερο μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ήπιας αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;
Ritschl: Οπωσδήποτε. Ακόμη κι αν ενα κράτος δεν είναι εκατό τα εκατό ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Ακριβώς όπως στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του 50, ειναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Και όποιος δεν το μπορεί είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένος. Τώρα θα έπρεπε να καθοριστεί, ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν. Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο.

Spiegel: Το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.
Ritschl: Μάλλον κάπως έτσι θα πρέπει να γίνει. Αλλά ήμασταν στο παρελθόν πολύ ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι αντιελληνικές θέσεις που προβάλλονται από τα ΜΜΕ εδώ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε αποζημιώσεις.

Spiegel: Η Γερμανία δηλαδή θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένη;
Ritschl: Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, τον δεύτερο δε τον διεξήγαγε ως πόλεμο αφανισμού και εξολόθρευσης και στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν το δικαίωμα τους εν μέρει η και καθολικά για αποζημιώσεις. Το ότι η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα της πάνω στις πλάτες άλλων ευρωπαίων δεν το έχουν ξεχάσει οι Έλληνες.

Spiegel: Τι εννοείτε;
Ritschl: Οι Έλληνες ξέρουν τα εχθρικά άρθρα και γνώμες στα γερμανικά ΜΜΕ πολύ καλά. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πολύ πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις, αρχίζοντας από την Ελλάδα, και αν η Γερμανία ποτέ αναγκαστεί να πληρώσει, θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα». Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς.

Spiegel: Τουλάχιστον στο τέλος μερικές ηπιότερες σκέψεις: Αν μπορούσαμε να μάθουμε κάτι από τις εξελίξεις, ποια λύση θα ήταν η καλύτερη για την Ελλάδα και τη Γερμανία;
Ritschl: Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια το δείχνουν: Το λογικότερο είναι τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι’ αυτό θα ήταν αναγκαίο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Μπορεί αυτή η λύση να είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουμε. Κι έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.

Albrecht Ritsch , Wirtschaftshistoriker ( καθηγητής “Ιστορίας της Οικονομίας”)


Αυθεντικό κείμενο:Spiegel
Μετάφραση: Πάρις Μπαρμπάτσαλος
Πηγή: www.aigio.org

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

"Εχθροπαθείς" έννοιες κατά την Ευρωπαϊκή Ένωση

"Σωστή Οικογένεια"          -        "Εχθροπαθής" οικογένεια

Απόφαση 12267 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: Για χάρη των νέων κοινωνικών… ηθών, νοοτροπιών και θεσμών και για χάρη των ομοφυλόφιλων, η ΕΕ κατήργησε (στα μουλωχτά, πάντα) την λέξη «Μητέρα», αφού θεωρήθηκε ...σεξιστική στερεοτυπία!!!

Μάλιστα, ο όρος θα παρακάμπτεται καθώς η έννοια του είναι ανασταλτική για την ισότητα των φίλων ενώ «ο ρόλος της μητέρας αξιολογείται πλέον σαν παθητική λειτουργία». Δηλαδή, για να καταλάβουμε, οι λέξεις «μητέρα» και «πατέρας», ανήκουν (σύμφωνα με την ΕΕ) στην κατηγορία των καλουμένων «εννοιών διακρίσεων», επομένως θα πρέπει στο εξής να περιγράφονται από τη φράση «γονεϊκά μέρη» και να χωρίζονται σε «α’» και «β’», αφού οι γονείς μπορούν στο εξής να είναι είτε «γυναίκα-άντρας», είτε «άντρα-άντρας», είτε «γυναίκα-γυναίκα»! Τι άλλο θα δούμε, τι άλλο θα ακούσουμε… Έλεος!

Το δε Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ισχυρίζεται ότι ψήφισε υπέρ της, με στόχο να υποχρεώσει όλα τα κράτη- μέλη να αναγνωρίζουν ως έγκυρα τα «πιστοποιητικά οικογενειακής κατάστασης» που προέρχονται από κράτη μέλη της ΕΕ, στα οποία επιτρέπονται οι gay γάμοι ή ακόμα και οι πολυγαμικοί, ενώ θα συμβάλλει και ως προς τη διεκδίκηση γονεϊκότητας από ομοφυλόφιλα ζεύγη. Ήτοι αν κάποιο παιδί με «κοινωνικοὺς γονείς» δύο λέσβιες γυναίκες, δεν θα έχει πλέον μία μητέρα και μία θετή μητέρα αλλά δύο «γονεϊκὰ μέρη»: γονεϊκὸ μέρος 1 και γονεϊκὸ μέρος 2., ο δε παπποὺς θα γίνει «προγονέας 1», η γιαγιά « προγονέα 2» - ή σε προγονεϊκὸ μέρος 1.1, προγονεϊκὸ μέρος 1.2, κλπ κλπ. Τι άλλο θα δούμε, τι άλλο θα ακούσουμε… Ωιμέ!

Προς το παρόν, η οδηγία είναι υποχρεωτική για «υπηρεσιακά δημοσιεύματα και έγγραφα», αλλά όπου να’ ναι θα μας το επιβάλλουν και στο προφορικό μας λόγο. Θέμα χρόνου είναι, εξάλλου, και η παραγωγή παιδικών ταινιών με ομοφυλόφιλους χαρακτήρες, γνωστής gay-friendly εταιρείας (!!! με το ζόρι να κάνουμε τα παιδιά μας …Ευρύπρωκτους πολίτες).

Μια απόφαση, που αν δεν με απατά ο εγκέφαλός μου, υποβιβάζει ή ευστοχότερα ισοπεδώνει την σύσταση της οικογενειακής εστίας με το πατροπαράδοτο μοντέλο: πατέρας-μητέρα-τέκνα… Αυτό άλλωστε, θέλουν: την ολοκληρωτική μας ισοπέδωση, σε όλα τα επίπεδα.

Εγώ πάντως την μητέρα μου επ’ ουδενί δεν πρόκειται να την προσφωνήσω «γονεϊκό μέρος 2». Και εσείς της ΕΕ, ληγμένα κατεβάζετε;

Γεωργία Β.