Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

Τα χρώματα που βλέπεις...

Τα παιδιά από μικρά μαθαίνουν να λένε και να παίζουν με τα χρώματα. Κόκκινο, πράσινο, μπλε, κίτρινο, μαύρο, άσπρο, γαλάζιο και ροζ είναι μόνο μερικά από τις βασικές λέξεις χρωμάτων που διδάσκονται. Όσο μεγαλώνουν, όμως, όλο και περισσότεροι εκπαιδευτικοί τους αναφέρουν ότι ίσως τα χρώματα να μην είναι όπως τα βλέπουμε. Ίσως απλά ο φακός του ματιού μας να μας κάνει να το νομίζουμε ότι βλέπουμε τα χρώματα αυτά χωρίς πράγματι να υπάρχουν. Τι συμβαίνει στ' αλήθεια; Κι αν όντως "νομίζουμε ότι τα βλέπουμε" γιατί επηρεάζουν την ψυχολογία μας και πώς;

Πιάνοντας το πρώτο σκέλος της ερώτησης "Αν υπάρχουν χρώματα" μπορούμε να βρούμε μια λογική εξήγηση στη σελίδα αυτή από όπου μεταφράζουμε:

Φαίνεται ότι οι ιδιότητες απορρόφησης, αντανάκλασης και διάχυσης του καθαρού φωτός ενός αντικειμένου καθορίζουν και το χρώμα του. Ένα αντικείμενο που διαχέει το φως εντελώς θα είναι άσπρο, ενώ ένα αντικείμενο που απορροφάει όλο το φως θα είναι μαύρο. Άλλα αντικείμενα, ανάλογα του πόσο πολύ αντανακλούν ή διαχέουν το φως, θα είναι κάποιο από τα ενδιάμεσα χρώματα.

[...]Οι περισσότεροι από εμάς, όταν σβήνουν τα φώτα, είμαστε πεπεισμένοι ότι τα χρώματα των αντικειμένων που μας περιέβαλλαν κατά την παρουσία του φωτός είναι "πραγματικά". Αυτό, λοιπόν, σημαίνει ότι δεν αμφισβητούμε ότι ο τοίχος του δωματίου μας είναι μπλε, ούτε ότι οι κουρτίνες μας κίτρινες: απλώς, ως δια μαγείας, με το που σβήσουν τα φώτα δε μπορούμε να δούμε αυτά τα χρώματα. Όμως, θα ήταν πιο αληθοφανές να πούμε ότι χωρίς μία πηγή φωτός, όλα τα αντικείμενα παύουν να έχουν το οποιοδήποτε χρώμα. Σε ένα σύμπαν όπου ξαφνικά όλα τα αστέρια έσβηναν, δε θα υπήρχε καθόλου χρώμα. Το χρώμα δε θα ήταν μια από τις ιδιότητες των αντικειμένων που θα υπήρχαν στο σκοτάδι.

[...]Μερικά πτηνά, έντομα και ψάρια έχον μάτια που είναι πιο ευαίσθητα στα χρώματα από ότι των ανθρώπων, ενώ οι ειδικοί επιμένουν πως μερικά μικρά μονόχρωμα καφέ πουλιά, είναι γεμάτα υπέροχα χρώματα στα μάτια άλλων πουλιών. Με έναν παρόμοιο τρόπο, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα πτηνά ανιχνεύουν τα χρώματα των μαγνητικών πεδίων που περιβάλλουν τη γη (μήκος κύματος που δεν ανιχνεύεται από το ανθρώπινο μάτι).

[...]Θα μπορούσαμε ακόμη να πούμε ότι οι ζωντανοί οργανισμοί αναπτύσσουν την δυνατότητα όρασης(και των ματιών ως φυσικά όργανα) σε ένα σύμπαν που δημιουργήθηκε με σκοπό να φαίνεται. Αν το φως δεν υπήρχε, ούτε τα μάτια θα υπήρχαν και, χωρίς αμφιβολία, θα ήμαστε όλοι αόμματοι και τυφλοί όπως είναι κάποια πλάσματα που ζουν βαθιά στο έδαφος ή βαθιά στη θάλασσα.


Όσον αφορά στο δεύτερο σκέλος του θέματος και πώς επηρεάζουν τα χρώματα την ψυχολογία μας, μπορούμε να δούμε παρακάτω, όπου, σύμφωνα με το κείμενο που βρίσκεται στη σελίδα αυτή, μεταφράζουμε:

Τα χρώματα του περιβάλλοντος επηρεάζουν την χημική ισορροπία, προκαλώντας μερικά αρκετά ισχυρά σωματικά φαινόμενα.

Το κόκκινο και το πορτοκαλί χρώμα για παράδειγμα επηρρεάζουν την αίσθηση του χρόνου. Ένα τέτοιο χρώμα λοιπόν στο χώρο αναμονής ενός ιατρείου μπορεί να κάνει την αναμονή σας να φαίνεται ατελείωτη. Ένα μπλε ή πράσινο χρώμα, από την άλλη, κάνει ακριβώς το αντίθετο.

Τα κόκκινα και πορτοκαλί χρώματα επηρεάζουν την αδρεναλίνη,  προκαλώντας αυξημένη ενέργεια στο σύστημά σας. Κατ' επέκταση αυτού, άλλα συστήματα μπορεί να ενεργοποιηθούν, όπως το ανοσοποιητικό, το πνευμονοαγγειακό ή το σεξουαλικό σύστημα.

Τα πράσινα και μπλε χρώματα χαλαρώνουν και η αίσθηση του χρόνου επιταχύνεται, έτσι ώστε να μοιάζει ο χρόνος πως περνάει πιο γρήγορα και η αναμονή φαντάζει λιγότερη από ότι σε ένα κόκκινο περιβάλλον Τα μπλε και πράσινα χρώματα ενεργοποιούν το ενδοκρινικό σύστημα και παράγεται μια σειρά από νευρομεταδότες οι οποίοι ηρεμούν και εμπνέουν για μια πιο αργή αλλά και πιο "ευγενή" πνευματικότητα, από ότι το κόκκινο χρώμα.


Υπάρχουν όμως και άλλες απόψεις όπως μπορούμε να δούμε σε αυτή τη σελίδα όπως, πάλι μεταφράζοντας:

Πολλοί άνθρωποι στις μέρες μας συμφωνούν ότι αποτελούμαστε από δονήσεις και οι δονήσεις είναι χρώματα. Μερικοί άνθρωποι που είναι ευαίσθητοι, μπορούν να δουν άλλους ανθρώπους ή αντικείμενα να παράγουν ή να κυκλώνονται από χρώματα. Αυτά είναι που ονομάζουμε "αύρα" ή "ενεργειακά πεδία". Όμως υπάρχουν κάποιες συνηθισμένες παρεξηγήσεις που σχετίζονται με συγκεκριμένα χρώματα. Για παράδειγμα, το μαύρο χρώμα συχνά τρομάζει.  Πιστεύεται ότι αντιπροσωπεύει το άγνωστο. Το μαύρο χρώμα στο παρελθόν, μέχρι και σήμερα, σχετιζόταν με το ότι κάποιος είναι κακός. Αν όμως κοιτάξετε ξανά, θα δείτε ότι το μαύρο έχει μεγάλο βάθος. Πολλοί σύμβουλοι εικόνων, χρωματοθεραπευτές και  θεραπευτές έχουν μία συγκεκριμένη πεποίηθηση όσον αφορά στα χρώματα. Για παράδειγμα, το πορτοκαλί μεταφράζεται  σε χρώμα του φθινοπώρου, το μπλε ως χρώμα για χαλάρωση, το κίτρινο για πνευματικό άνοιγμα και διαύγεια, το λευκό για αγνότητα/κάθαρση, και το μωβ για δύναμη. Όμως τα χρώματα δεν χρειάζεται να είναι ορισμένα ή να χρησιμοποιούνται μόνο έτσι. Να εξερευνείτε τα χρώματα ώστε να δείτε τι σας ταιριάζει εσάς.

Κι αυτό είναι κάτι που χρειάζεται να καταλάβουμε κάποια στιγμή. Δεν έχει τόση σημασία το να πεις "εγώ θα βλέπω το μαύρο ως χρώμα του καλού" όσο το να καταλάβεις ότι είσαι ελεύθερος να το κάνεις, ακόμη κι αν οι γύρω σου θα σε πουν τρελό.

Επιπλέον πληροφορίες για τα χρώματα εδώ.

Σάββατο, 23 Μαΐου 2009

Θέμα: Βιασμός

Στο internet κυκλοφορούν διάφορες ιστορίες βιασμού από κοπέλες που αποφάσισαν να μοιραστούν την ιστορία τους. Έψαξα και λίγο παραπέρα για να βρω τι λένε τα "κοινωνικά-ψυχολογικά" site για το θέμα. Θα προσπαθήσω λοιπόν να κάνω μια παρουσίαση των όσων βρήκα, συμπληρώνοντας ή διορθώνοντας κατάλληλα κατά βούληση.

Καταρχήν, οφείλουμε να διαχωρίσουμε πως ο βιασμός ως λέξη έχει διπλή ερμηνεία. Μπορεί να είναι σωματικός βιασμός ή ψυχολογικός βιασμός(συχνά συγχέεται με τον κοινωνικό βιασμό). Η κάθε έννοια στοχεύει αντίστοιχα στο σώμα ή στον ψυχολογικό κόσμο του ατόμου.

Ο ψυχολογικός βιασμός είναι πχ. όταν παρενοχλείται κάποιος/α χωρίς να μπορεί να το αποτρέψει. Αυτό δεν περιορίζεται σε σεξουαλικά θέματα αλλά σε όλα τα επίπεδα που επιβάλεις κάτι σε κάποιον χωρίς να μπορεί να το αποτρέψει. Αυτό μπορεί να συμβαίνει μεταξύ ατόμων της ίδιας οικογένειας ή από εντελώς άσχετα, συγγενικά, άτομα.

Ο κοινωνικός βιασμός παρατηρείται σε καταστάσεις που η κοινωνία και το περιβάλλον ενός ατόμου το κατακρίνουν για κάτι που είτε προκάλεσε το ίδιο το άτομο, είτε δεν προκάλεσε αλλά, παρόλα αυτά, κατακρίνεται γι' αυτό. Παράδειγμα τέτοιας περίπτωσης αποτελεί η ιστορία που διαβάζουμε εδώ και συγκεκριμένα το απόσπασμα :
"Η ουσία όμως του πράγματος δεν είναι ούτε να περιγράψουμε με τον πιο γλαφυρό τρόπο τις φρικιαστικές εικόνες που έζησε ένα 13χρονο παιδάκι αλλά ούτε και να διαπράξουμε τον δεύτερο βιασμό στο θύμα, που δεν είναι άλλος από τον κοινωνικό βιασμό"
.

Ο σωματικός βιασμός, τέλος, έχει να κάνει με την γνωστή κατακριτέα πράξη του εξαναγκασμού του ατόμου στο σεξ.

Ο σωματικός βιασμός (αναφέρεται ως "βιασμός" από εδώ και πέρα),δεν περιορίζεται σε φύλα. Το ότι οι απόπειρες βιασμού σε άντρες είναι ελάχιστες μπροστά στον αριθμό των βιασμών σε γυναίκες, δεν εξαλείφει τον κίνδυνο για κανένα από τα δύο φύλα. Φυσικά, άλλες περιοχές είναι περισσότερο και άλλες λιγότερο επικίνδυνες. Τουλάχιστον στην Ελλάδα. Πχ. το Ζάππειο τα βράδια είναι γνωστό μέρος που κυκλοφορούν παππούδες με πακιστανούς και αρπάζουν ό,τι άλλο βρεθεί στο δρόμο τους(κατά προτίμηση αγόρι).

Όπως διαβάζουμε σε αυτή τη σελίδα:
"[...]συχνό φαινόμενο είναι ο βιασμός από κάποιο πρόσωπο που μας είναι ήδη γνωστό, είτε αυτό είναι κάποιος με τον οποίο έχουμε μια απλή γνωριμία, είτε κάποιος που νομίζαμε για καλό φίλο, είτε ακόμη κάποιος συγγενής.
Αυτές είναι και οι περιπτώσεις στις οποίες τα πράγματα μπερδεύονται περισσότερο μέσα στον ψυχισμό της κοπέλας, διότι αρχίζουν να αναφύονται ερωτήματα όπως, {τελικά ποιoν μπορώ να εμπιστευτώ;}, ή ακόμη {Στα αλήθεια υπήρξα θύμα βιασμού, ή μήπως αυτό που έγινε ήταν και με τη δική μου θέληση;}
".

Συνεχίζει το κείμενο δε, αναφέροντας, "Ακόμη και αν κατά τη διάρκεια του βιασμού η κοπέλα βίωσε απόλαυση, ούτε και τότε αλλάζει οτιδήποτε: Η απόλαυση είναι μια αυτόματη φυσιολογική αντίδραση του σώματος στο σεξουαλικό ερεθισμό, και ουδόλως μπορεί να θεωρηθεί ως απόδειξη συναίνεσης". Είναι πολύ σημαντικό για το θύμα, να καταλάβει ότι αυτό που συνέβη ήταν βιασμός. Όμως είναι εξίσου σημαντικό να σημειωθούν κάποια πράγματα.

Αν το θύμα απολαύσει τον βιασμό(και κατά την ώρα της σεξουαλικής πράξης, αλλά και μετά που συνειδητοποιήσει τι έγινε) τότε δε μπορούμε να μιλήσουμε για βιασμό. Η σωματική απόλαυση, αν συμβαδίζει με την ψυχική απόλαυση, δεν μπορεί να θεωρηθεί βιασμός. Αυτό σημαίνει μόνο πως το θύμα δεν ένιωσε βιασμό. Όχι ότι ο θύτης δεν το πλησίασε χωρίς τέτοιες βλέψεις!

Αν, αντίθετα, το θύμα διαπιστώσει ότι αυτό που συμβαίνει είναι βιασμός, τότε ο ψυχισμός του ατόμου θα κυριαρχήσει της σωματικής αντίδρασης οπότε και το θύμα δε θα δεχτεί καμία απόλαυση. Ούτε ψυχική, ούτε σωματική.

Σε ερώτησή μου σε μια φίλη, περί του θέματος, απάντησε πως "Νομίζω ότι μια γυναίκα παύει να εμπιστεύεται όχι μόνο τους άντρες αλλά και το περιβάλλον της. Φοβάται! Τρομάζει και μόνο στην ιδέα. Κλείνεται στον εαυτό της! Δεν εξωτερικεύει αισθήματα! Σιχαίνεται και απεχθάνεται το άλλο φύλο". Οι απαντήσεις της ήταν τόσο κοφτές... Πράγμα που σημαίνει πως ακόμη και για μια κοπέλα που δεν έχει πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού, η ιδέα και μόνο πως κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί την πανικοβάλει. Και όχι άδικα.

Ας μην ξεχνάμε πως συνήθως, σε καταστάσεις βιασμού, δεν λαμβάνεται καμία προφύλαξη. Η μόνη προφύλαξη που υπάρχει είναι, σε περίπτωση που η γυναίκα λαμβάνει αντισυλληπτικά χάπια, ώστε να μη μείνει έγκυος. Από εκεί και πέρα όμως δεν υπάρχει καμία προφύλαξη απέναντι στις τυχόν ασθένειες που μπορεί να μεταφέρει ο θύτης.

Ένα παράδειγμα τέτοιας περίπτωσης είναι η ιστορία της Elizabeth που γράφει στο blog της ότι λόγω του βιασμού της, από κάποιον που γνώριζε και εμπιστευόταν, κόλλησε HPV. Μάλιστα ιδιαίτερης σημασίας είναι η οργή της απέναντι σε ένα πόστερ που κυκλοφορούσε και αφορά στο Date Rape όπου η Elizabeth γράφει:
"Η φράση αυτή σημαίνει πως γνωρίζεις τον βιαστή και γνωρίζεις απόλυτα τι συμβαίνει πως έχεις κάποιον που γνωρίζεις ή, ίσως, κάποιον για τον οποίο νοιάζεσαι, να χρησιμοποιεί το σώμα σου σαν ένα κομμάτι κρέας".

Φυσικά, υπάρχουν και περιστατικά βιασμού γυναικών από γιατρούς. Ευτυχώς αυτά τα περιστατικά είναι μεμονωμένα και αποτελούν την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Ένα τέτοιο παράδειγμα μπορείτε να δείτε εδώ όπου υπάρχει οπτικό υλικό(ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ) για το πώς ένας γιατρός βίασε μια ασθενή του μετά τη νάρκωσή της. Όπως και να έχει, αυτό που έχει προταθεί πολλάκις, είναι οι γυναίκες να εξετάζουν γυναίκες και οι άντρες άντρες, τουλάχιστον σε εξετάσεις που έχουν να κάνουν με τα γεννητικά όργανα ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσιμες καταστάσεις περί "σεξουαλικής παρενόχλησης" από τον γιατρό. Φυσικά, όμως, αυτές οι προαναφερθέντες μεμονωμένες περιπτώσεις, όπως λένε μεταξύ τους "Άσε να πιάνουμε και τίποτα".

Τέλος, είναι αρκετά σημαντικό να αναφερθεί πως υπάρχουν και χώρες όπου ο βιασμός των γυναικών είναι ένα καθημερινό φαινόμενο. Είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Είναι κάτι που μπορούμε να διαβάσουμε σε αυτή την εικόνα και συγκεκριμένα λέει "ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΥ ΒΙΑΣΤΗΚΑ". Φυσικά, διαβάζοντας τα μικρότερα γράμματα το νόημα αλλάζει:
"Ήταν η μόνη μου επιλογή: να φέρω ξύλα για τη φωτιά μόνη μου, ώστε να αποτρέψω το θάνατο των καλών ανδρών στην κατασκήνωση. Η κόρη μου με ικέτεψε να μην βγω έξω, καθώς γνωρίζει τι συμβαίνει. Όμως, ενώ το ότι βιάστηκα ήταν εξευτελισμός για εμένα, ταυτόχρονα ήταν και λύτρωση για τον πατέρα της".

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009

Η θεατρική σκηνή της πολιτικής...

...ανέβασε μία ακόμη πολύ επιτυχημένη παράσταση.

Πριν λίγη ώρα αναπαρήγαγε η εκπομπή Ράδιο Αρβύλα το διαφημιστικό σποτ της Νέας Δημοκρατίας με τα παπαγαλάκια. Όπως κάθε σποτάκι, στο τέλος έλεγε τι έκανε η Νέα Δημοκρατία ως κυβέρνηση όσον καιρό είναι στην εξουσία.

Οι παρουσιαστές, λοιπόν, της εκπομπής κάλεσαν 3 τηλέφωνα προκειμένου να μάθουν σε ποια χώρα έγιναν αυτές οι αγαθοεργίες.

Το 1ο τηλέφωνο τους έστειλε στο 2ο. Το 2ο τηλέφωνο είπε πως δε γνωρίζει την εκπομπή και (όλως τυχαίως) υπήρχε κακή ποιότητα ήχου και τους το έκλεισε. Το 3ο τηλέφωνο ήταν τα κεντρικά της Ρηγίλλης όπου, και πάλι, οι παρουσιαστές είχαν την ίδια τύχη αφού η κοπέλα που απάντησε στο τηλεφώνημα τους το έκλεισε.

Ας μην το δούμε ως περιστατικό που έγινε σε μπλε, πράσινο ή κόκκινο (ή ό,τι άλλο) φόντο. Ας το δούμε απλώς σαν ένα περιστατικό που συνέβη από μια ομάδα ατόμων που δεν έχουν το θάρρος(?), το θράσος(?) ή ... την αυτογνωσία(?) να υπερασπιστούν το ψέμα τους.

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

Όποιος έχει τη μουσική...

"...δεν του λείπει", θα μπορούσε να συμπληρώσει κάποιος.

Όμως πόσοι αναρωτηθήκαμε ποτέ αν αυτοί οι άνθρωποι, οι κουφοί... πώς ζούνε χωρίς μουσική; Φαντάζονται ότι ακούνε μελωδίες; Σίγουρα δεν ακούνε κανονική μουσική. Όμως εδώ δεν ακούνε άλλα κι άλλα. Τι σημασία έχει λοιπόν αν ακούνε μουσική;

Λοιπόν... Τίποτα δεν έχει σημασία μέχρι κάποιος να το κάνει με κέφι και μεράκι. Κι οι άνθρωποι που μπορούμε να δούμε στο επόμενο βίντεο, έδωσαν σημασία στο όλο εγχείρημα. Προσπάθησαν να μεταφέρουν τη μουσική σε όσους δε μπορούν να την ακούσουν και θεωρώ πως τα κατάφεραν. Μπράβο σας παιδιά! Συνεχίστε έτσι!

Τρίτη, 19 Μαΐου 2009

Κυνηγάμε μάγισσες ακόμη;

Έγινε μια "δημοσκόπηση" όπου το 70φεύγα των πολιτών ζητάει περισσότερη αστυνόμευση, το 60φεύγα ποινικοποίηση της κουκούλας κοκ... Είναι αυτά τα πραγματικά μας προβλήματα; Το ότι αφού σπούδαζαν τα παιδιά μας και φάγαμε μια περιουσία στα φροντιστήρια και στα πανεπιστήμια για να τα δούμε στην ανεργία (ή στη γενιά των 700Ε), δεν είναι πρόβλημα; Το ότι μας έχουν πνίξει τα δάνεια και ότι αύριο μπορεί να είμαστε και χωρίς δουλειά (και να χάσουμε το σπίτι μας) δεν είναι πρόβλημα ; Το ότι οι τράπεζες και τα σουπερ μάρκετ μας τα παίρνουν κανονικά δε είναι πρόβλημα; Το ότι άμα αρρωστήσουμε και δεν έχουμε λεφτά στην άκρη θα πάμε σα το σκυλί στ΄ αμπέλι δεν είναι πρόβλημα; Το ότι έχουμε ανίδεους/διεφθαρμένους/υποκριτές πολιτικούς δεν είναι πρόβλημα; Tο ότι η δημοκρατία μας έχει καταντήσει τηλεοπτικό reality δεν είναι πρόβλημα; Tο ότι ζούμε σε υδροκέφαλες πόλεις και έχουμε ρημάξει τη χώρα μας δεν είναι πρόβλημα; Tο ότι εν έτη 2009 στην Ελλάδα δε φτιάχνουμε ούτε ...ποδήλατο δε το σκέφτεται κανείς; Tο ότι τα "δυνατά" προϊόντα μας αγροτικά & τουρισμός δεν πιάνουν μία πλέον, δε λέει σε κανέναν τίποτα; Tο ότι καταπατούνται καθημερινά με ολοκληρωτικά μέτρα και προκαταβολικές παρακολουθήσεις τα ατομικά μας δικαιώματα στο όνομα της τρομολαγνείας δεν ενοχλεί κανέναν; Το ότι το σύστημα το ίδιο (τράπεζες, εταιρίες, διεφθαρμένοι πολιτικοί) είναι υπεύθυνο για τη σημερινή κατάσταση δεν το βλέπουν; Τι από όλα τα παραπάνω θα λύσει η αυστηρότερη αστυνόμευση; Σε τι από όλα τα παραπάνω ευθύνονται οι μετανάστες; Σε τι από όλα τα παραπάνω ευθύνονται οι "εξωτερικοί εχθροί" και οι γείτονες χώρες; Σε τι από όλα τα παραπάνω θα δώσει λύση η περισσότερη εκκλησία, στρατός, αστυνομία; Tο σύστημα προκάλεσε τη κρίση και μεις ζητάμε περισσότερο σύστημα; Μπορεί να μπήκαμε στη νέα χιλιετία, αλλά σαν αντίληψη τελικά είμαστε ακόμα στο μεσαίωνα και κυνηγάμε μάγισσες...


Το παραπάνω κείμενο ήρθε με e-mail από άγνωστο παραλήπτη. Όμως είναι άξιο προσοχής. Είναι από αυτά τα κείμενα που δε δίνουν απαντήσεις/λύσεις όμως παρουσιάζουν αρκετά πετυχημένες ερωτήσεις ώστε να αναρωτηθούμε εμείς.

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

Μασόνοι στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο

Το παρακάτω είναι κείμενο που βρήκα τυχαία στο blog του Ιερού Ναού Αγίας Βαρβάρας Πατρών και δημοσιεύτηκε στις 30 Μαρτίου του 2009. Κάπως παλιά νέα όμως αξίζει να το δούμε:

«Εμείς είμαστε μασόνοι», είπαν τέσσερα μέλη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου στον πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό κατά τη διάρκεια της συγγραφής -μαζί με τον καθηγητή Β. Φίλια- του βιβλίου των Θρησκευτικών της Α' Λυκείου. Την αποκάλυψη έκανε ο ίδιος ο πατέρας Μετάλλινος στην Ημερίδα των Θεολόγων στη Λευκάδα πριν από μερικούς μήνες, και καλό θα είναι τώρα που ο νέος υπουργός Παιδείας Άρης Σπηλιωτόπουλος ξεκινάει «από το μηδέν» να το έχει υπόψη του και να μας πει εάν αποδέχεται να καθορίζουν οι μασόνοι -με αυτήν τους την ιδιότητα- την ύλη των βιβλίων μας.

Όπως είπε o π. Γ. Μεταλληνός στο μπλογκ Thriskeftika, «ένα βασικό μειονέκτημα του εκπαιδευτικού έργου είναι τα Αναλυτικά Προγράμματα που συντάσσονται στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Μας δίνουν μετά καλούπια και λένε σε μας τους συγγραφείς να ρίξουμε υλικό μέσα στα συγκεκριμένα καλούπια. Σε μένα λοιπόν και στον κ. Φίλια ανατέθηκε η συγγραφή του βιβλίου της Α΄ Λυκείου. Έπρεπε να γράψουμε και για τη θέση της Εκκλησίας απέναντι σε άλλα θρησκεύματα. Πριν κυκλοφορήσει το βιβλίο οι μασόνοι και οι χιλιαστές μας έκαναν αγωγές. Ζητήσαμε ακρόαση από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο (Π.Ι.). Όταν πήγαμε να τους συναντήσουμε, 4 μέλη του Π.Ι. (η μία ήταν γυναίκα), όχι θεολόγοι, μας είπαν ευθαρσώς: «Εμείς είμαστε μασόνοι».

Ο πρόεδρος του Π.Ι. ήρθε σε δύσκολη θέση, αλλά εγώ τους είπα «Αυτό με χαροποιεί», γιατί ξέραμε με ποιους έχουμε να κάνουμε. Τελικά γράψαμε τις ενότητες αναφέροντας αρχικά τη διδασκαλία των μασόνων και των χιλιαστών και μετά τις εγκυκλίους της Εκκλησίας για τις ομάδες αυτές. Μετά από δυο-τρία χρόνια, μια μέρα μου τηλεφώνησε ο κ. Φίλιας και με ρώτησε αν είχα δει τη νέα ενότητα του βιβλίου της Α΄ Λυκείου. Το βιβλίο είχε αλλαχθεί και έγραφε τελείως διαφορετικά από αυτά που εμείς είχαμε γράψει. Κάποιοι δικοί μας έκαναν αλλαγές χωρίς να το ξέρουμε. Τότε ζητήσαμε την απόσυρση συνολικά του βιβλίου και τη συγγραφή άλλου από άλλους συγγραφείς. Αλλά αυτό δεν έγινε».
Πηγή+Παρατηρήσεις συγγραφέα


Το παραπάνω κείμενο αποτελεί πραγματικότητα και όπως βλέπουμε η φράση "το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι" ισχύει. Κάθονται οι γονείς και τα βάζουν με τους καθηγητάδες που δεν ξέρουν πού τους πάνε τα 4 και λένε χαζομάρες, ενώ στην πραγματικότητα, ακόμη κι αν όλοι ήταν σωστοί καθηγητές, τα "εκπαιδευτικά" βιβλία, μόνο εκπαιδευτικά δεν είναι. Όσο για το θρησκευτικό κομμάτι, σα να βάζουμε έναν χριστιανό να γράψει βουδιστικά βιβλία. Δε γίνεται αυτό! Πώς θα γράψεις κάτι που δεν υποστηρίζεις χωρίς να ξεφύγεις έστω και λίγο και να υποστηρίξεις τη δική σου θρησκεία;

Και ποιος είναι αρμόδιος να ασχοληθεί με τέτοια θέματα; Οι μαθητές; Πώς ακριβώς; Οι μαθητές βιάζονται να τα μάθουν, παπαγαλία ευτυχώς, ώστε να καταφέρουν να τελειώνουν γρήγορα με το σχολείο. Οι γονείς έχουν δουλειές, βλέπουν τους καθηγητές, έχουν να φροντίσουν τα παιδιά τους, την οικογένειά τους. Πού χρόνος για περαιτέρω ενασχόληση με το θέμα των βιβλίων; Μόνο ο υπουργός μπορεί να κάνει τα πάντα. Και φυσικά ο υπουργός, αλλά και κάθε υπουργός, μπαίνει στο τρυπάκι "Μπορώ να κάνω τα πάντα!" και τελικά δεν κάνει τίποτα.

Τρίτη, 12 Μαΐου 2009

Μπαμπα μην τρέχεις...


Οδηγώ και πίνω, πίνω κι οδηγώ!
Γι' αυτό μπαμπά μην τρέχεις. Θα τρέχω μόνο εγώ.

Αυτά τραγουδούσε το συγκρότημα Ημισκούμπρια σε ένα τους τραγούδι και μάλλον δεν είχε άδικο.

Με μια πρόχειρη έρευνα στο youtube μπορούμε να παρατηρήσουμε πως οι Έλληνες έχουν ένα πρόβλημα όσον αφορά στο πώς κυκλοφορούμε στο δρόμο. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τους οδηγούς. Αφορά και τους πεζούς. Αν πιάσετε τον εαυτό σας την ώρα που περπατάτε, θα διαπιστώσετε πως κάνετε τα ίδια που κάνουν και οι πεζοί την ώρα που οδηγείτε. Κι αν δεν το κάνετε όλοι, ένα μεγάλο ποσοστό το κάνει.

Μερικοί, λένε πως το πρόβλημα είναι οι γυναίκες οδηγοί. Μπορεί να είναι πράγματι έτσι. Αλλά για να καταλήξουμε στο ότι το πρόβλημα είναι οι γυναίκες οδηγοί, πρέπει πρώτα να εξαλείψουμε άλλα προβλήματα όπως τους άντρες γκαζοφονιάδες, τις κόντρες στις εθνικές οδούς μέρα-μεσημέρι, τα διπλώματα με λάδωμα και τους μηχανόβιους με παιδί στην αγκαλιά. Τότε, και μόνο τότε, η φράση "πφφ... γυναίκα οδηγός" ίσως(!) να έχει μια σοβαρή υπόσταση. Μέχρι τότε... Ας παρακολουθήσουμε μερικά σχετικά βίντεο.




Και κάτι προς ενημέρωση:

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009

Ο Νοήμον Ήλιος...


Ο Ήλιος...
Παλαιότερα θεός ανάμεσα στους πολλούς...
Πλέον απλά ένας πλανήτης που δίνει φως με την καύση υδρογόνου.
Ένα σύνολο από σωματίδια που όλα μαζί φτιάχνουν έναν πλανήτη.
Άψυχα σωματίδια.

Και το σύμπαν;
Μια έννοια που έφτιαξε ο άνθρωπος για να μη φοβάται το μαύρο που περικλείει τους πλανήτες και τον ήλιο.
Πώς εξηγείται όμως έτσι το κατόρθωμα του Ήλιου να προστατεύσει τη Γη από έναν κομμήτη που μπορούσε να την αφανίσει το 2003;

Για Πηγή+Πληροφορίες κάντε κλικ εδώ

Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

Γιορτή της μητέρας σήμερα και...

...οι μητέρες ανά τον κόσμο οφείλουν να το γιορτάζουν. Πόσες όμως το γιορτάζουν πραγματικά; Πόσες έχουν παιδιά που τις αγαπούν; Που τις προστατεύουν;

Θυμάμαι μια μητέρα στη στρατολογία που συμπλήρωνε την αίτηση του γιου της και κάθε 5' της έλεγε "Άντε επιτέλους! Τελείωσες; Δε δίνεις εξετάσεις! Δεν είναι φυσική! Δυο βλακείες συμπληρώνεις εκεί πέρα". Όταν μάλιστα ένας κύριος της λέει, σε απόλυτα φιλικό τόνο, "Πολύ σου τη λέει ο νεαρός", ο..."νεαρός" απάντησε "Έτσι πρέπει. Της χρειάζεται". Και η μάνα δεν έλεγε τίποτα.

Όπως και να έχει τα προσωπικά μιας οικογένειας είναι προσωπικά και δεν επιδέχονται πολλές κριτικές από τον έξω κόσμο που δεν ξέρει την κατάσταση ως πραγματικά έχει. Όμως, ένας φίλος παρουσίασε κάτι διαφορετικό σήμερα ως ιδέα.

Σήμερα είναι η γιορτή της μητέρας και γιορτάζουν οι μητέρες. Γυναίκες που αγάπησαν έναν άντρα, έκαναν ένα ή περισσότερα παιδιά, θυσίασαν πράγματα, προσωπικό χρόνο και κόπο για να τα μεγαλώσουν και να τα φροντίσουν ώστε να καταφέρουν να μεγαλώσουν και μόνα τους σε κάποια θέματα. Γυναίκες που θυσίασαν το σώμα τους και το όμορφο κορμί τους για να γεννήσουν έναν αγόρι ή ένα κορίτσι που τελικά τις οδήγησε στο να αποκτήσουν κάποια παραπάνω κιλά. Σωστά;

Κι όμως... Υπάρχουν και κάποιες ακόμη γυναίκες... Κάποιες ακόμη μητέρες. Έχετε ακούσει για τις ανύπαντρες μητέρες; Σίγουρα... Σας παραπέμπω λοιπόν εδώ.

Χρόνια πολλά σε όσες γιορτάζουν εκεί έξω, και σε όσες η μητέρα τους ζει, να τη χαίρονται!

Πέμπτη, 7 Μαΐου 2009

Αυτοκτόνησε Κενυάτης φίλαθλος της Άρσεναλ

"Το ποδόσφαιρο δεν είναι απλώς θέμα ζωής ή θανάτου. Είναι κάτι πολύ περισσότερο". Με τον πιο τραγικό τρόπο επιβεβαίωσε τη ρήση του θρυλικού προπονητή της Λίβερπουλ, Μπιλ Σάνκλι, Κενυάτης φίλος της Άρσεναλ. Ο 29χρονος Σουλεϊμάν Ομόντι κρεμάστηκε στο διαμέρισμα του μετά την ήττα των "κανονιέρηδων" από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 1-3 για τα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ.

Οι Κενυάτες, όπως και αρκετοί άλλοι Αφρικανοί, παρακολουθούν με μεγάλο ενδιαφέρον το αγγλικό ποδόσφαιρο, που είναι ιδιαίτερα δημοφιλές σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Ειδικά οι αναμετρήσεις μεταξύ των μεγάλων ομάδων όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Λίβερπουλ, η Άρσεναλ και η Τσέλσι, προκαλούν το ενδιαφέρον μεγάλου μέρους του φίλαθλου κοινού.

Όμως, η αναμέτρηση της Άρσεναλ με τη Γιουνάιτεντ έμελλε να είναι μοιραία για τον Ομόντι. "Ηταν απαρηγόρητος λόγω της ήττας της ομάδας του. Ήπιε αρκετά και ξέσπασε σε κλάματα στα τελευταία λεπτά του αγώνα", είπε στο Reuters θαμώνας του μπαρ όπου σύχναζε ο Κενυάτης φίλαθλος.

Το πρωί της Τετάρτης, η αστυνομία βρήκε τον Ομόντι κρεμασμένο στο διαμέρισμά του, φορώντας τη φανέλα της αγαπημένης ομάδας του και πλέον διεξάγει έρευνα σχετικά με το περιστατικό καθώς και το κατά πόσον η αυτοκτονία σχετίζεται όντως με την εν λόγω ποδοσφαιρική αναμέτρηση.

Οι θαμώνες του μπαρ, είπαν ακόμη στην αστυνομία ότι ο αυτόχειρας είχε έντονο διαπληκτισμό με άνδρα που του είπε ότι η Άρσεναλ δεν θα καταφέρει να ξεπεράσει το σοκ των δύο γρήγορων τερμάτων που δέχθηκε. Οι καβγάδες κατά τη παρακολούθηση ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων στην Κένυα είναι συχνό φαινόμενο και αξίζει, τέλος, να αναφερθεί ότι έχουν υπάρξει και παρόμοια περιστατικά στο παρελθόν.
Πηγή>>>


Σχόλιο:
Αλήθεια, πόσο πωρωμένος μπορεί να είναι κάποιος με κάτι με το οποίο δεν ασχολείται ο ίδιος; Αυτός ο άνθρωπος που αυτοκτόνησε δεν έπαιζε εκείνη την ώρα ποδόσφαιρο μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Η νίκη ή η ήττα της ομάδας που υποστήριζε δεν επηρεάζε το δικό του μισθό. Κι όμως προτίμησε να δειλιάσει μπροστά στη "ντροπή" του να βγει την επόμενη μέρα έξω και να τον πειράζουν οι νικητές.