Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Ο παιδικός ενήλικός μας φόβος

Φοβάσαι...
Έτσι δεν είναι;
Φοβάσαι...
Για εσένα, για τους φίλους σου, για τους συγγενείς σου, για τα παιδιά σου, για όλους όσους αγαπάς και γνωρίζεις... Κι όμως δεν ήταν πάντοτε έτσι. Υπήρξε μία εποχή που ο μόνος φόβος που γνώριζες ήταν κάτι το φανταστικό. Ένας παιδικός μπαμπούλας που δε μπορεί να πειράξει κανέναν και τίποτα.

Αν με τη σκέψη αυτή οδηγηθούμε στο σήμερα, θα δούμε πως ο ανύπαρκτος παιδικός μπαμπούλας έχει μετατραπεί σε έναν απόλυτα υπαρκτό και απτό ενήλικα πολιτικό. Το κοινό σημείο και των δύο, όμως, είναι το εξής: η ψυχολογική επίδραση που τείνουν να έχουν επάνω στην ψυχή και το μυαλό μας.

Έχω συζητήσει πολλές φορές σχετικά με το πώς η αγάπη μπορεί να γεμίσει έναν άνθρωπο, μία οικογένεια, έναν τόπο, με άλλους ανθρώπους που εκτιμώ και σέβομαι. Η άποψή τους δεν έχει αλλάξει, ούτε όμως και η δική μου. Ο κάθε άνθρωπος άλλωστε που έφτασε στο σήμερα, έφτασε με τις επιλογές του. Κι αυτές συνήθως, ο άνθρωπος διατηρεί κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Ο παιδικός μπαμπούλας πολλές φορές δε σου επέτρεπε να κοιμηθείς. Τον σκεφτόσουν συνέχεια από τη στιγμή που έσβηνε το φως στο δωμάτιό σου. Πίστευες πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να εμφανιστεί και να σου πάρει ό,τι πιο πολύτιμο έχεις. Έπιανες πιο σφιχτά το λούτρινο αρκουδάκι που σου είχαν αγοράσει οι γονείς σου από αυτό το “καταπληκτικό κατάστημα με τα παιχνίδια”.

Τώρα, όμως, ακριβώς την ώρα που κλείνεις το φως, τώρα που μεγάλωσες, σκέφτεσαι έναν άλλο μπαμπούλα χειρότερο από τον πρώτο. Αυτός ο νέος μπαμπούλας είναι πιο χοντρός και πιο τρομακτικός. Χτυπάει κατευθείαν στην ψυχολογία σου και δε σου αφήνει περιθώρια αμφιβολίας. Μάλιστα, τώρα που μεγάλωσες, δεν έχεις το περιθώριο να πιάσεις το αρκουδάκι σου αγκαλιά και να πεις “θα περάσει κι αυτή η νύχτα”. Ίσως έχεις γυναίκα. Ίσως έχεις άντρα. Ίσως έχεις παιδιά. Πώς να τους δείξεις ότι φοβάσαι; Προσπαθείς να δώσεις το χέρι σου, να αρπάξεις μια αγκαλιά. Προσπαθείς, όμως, να μην συναντηθούν τα βλέμματά σας. Να μην προδοθείς ότι φοβάσαι. Και πια δεν έχεις αρκουδάκι να πιάσεις και να σφίξεις στην αγκαλιά σου. Έχεις να φροντίσεις την οικογένειά σου (γονείς, παιδιά) και δε μπορείς να δείξεις ότι ένας άνθρωπος ήταν ικανός να σε γονατίσει απλά με τη δύναμη των λόγων του. Άλλωστε, ολόκληρος Θεός κατέβηκε στη γη για να φέρει το μήνυμα της Βασιλείας του Θεού και του Παραδείσου και ελάχιστοι γονάτισαν έστω από δέος γι' αυτό που έβλεπαν. Κι όμως ένας άνθρωπος άδικος τα κατάφερε...

Ας είμαστε ειλικρινείς: τόσα χρόνια μας λένε να μη σπαταλάμε το νερό. Όταν θα διψάσουμε, θα φωνάξουμε και θα στενοχωρηθούμε. Έτσι έγινε και τώρα. Τόσα χρόνια γνωρίζαμε ποιος κλέβει και ποιος όχι. Γνωρίζαμε (γιατί όλοι είχαμε τέτοιους γνωστούς ή φίλους) ποιοί και πώς αντιδρούν όταν βλέπουν το εύκολο χρήμα να ξετυλίγεται μπροστά τους. Κι όμως, εμείς γελούσαμε με το πώς εκμεταλλεύονται τον κόσμο. Εμείς χαριτολογούσαμε με τις ιστορίες που μας έλεγαν για το πώς “ήρθε κάποιος και ζητούσε αυτό και του το αρνήθηκα. Μα ήταν τρελός;”, ξεχνώντας πως κι εμείς είχαμε υπάρξει αντίστοιχα τρελοί σε παρόμοιες ιστορίες.

Κάναμε λάθη, πολλά λάθη και πολλές φορές, μιας που κανείς δεν αξιώθηκε να μάθει από αυτά. Δεν είναι αργά για να αλλάξουν τα πράγματα. Αλλά θέλει προσπάθεια! Θέλει ό,τι θέλει κάθε νέο πλάσμα, κάθε νέα ζωή: αγάπη! Και η φράση “αγαπάω τον εαυτό μου” δεν έχει θέση εδώ! Να αγαπάς τον εαυτό σου μόνο αν βλέπεις τους άλλους ανθρώπους σαν εαυτόν. Αυτό είναι το μήνυμά μου γι' αυτές τις ημέρες. Να αγαπάς τους γύρω σου, τους αδελφούς και τις αδελφές σου, σαν εαυτόν.

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Συγγνώμη Αλέξη - Η απολογία ενός 46άχρονου πρώην επαναστάτη

Λόγω της σημερινής επετείου για τα γεγονότα του πολυτεχνείου, βρήκα κατάλληλο προς δημοσίευση το ακόλουθο κείμενο. Είχε δημοσιευτεί σε πολλές ιστοσελίδες και blogs λίγες μέρες μετά το θάνατο του Αλέξη. Για τους πολύ νεότερους, το επίθετο αυτού "Γρηγορόπουλος". Σημασία όμως δεν έχει το επίθετο του παιδιού όσο το γιατί ήταν το λάθος άτομο στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Κάθε γεγονός βέβαια έχει τα αίτιά του και τη σημασία του. Παρακάτω, απλώς θα αναλάβει κάποιος τις ευθύνες...

Η λέξη συγγνώμη έχει χαθεί από το λεξιλόγιο των ανθρώπων πια! Από το Σάββατο και μετά, ακούω πολλά για το ποιος φταίει για το θάνατο του 15χρονου Αλέξη. Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του! Έτσι ψυχρά! Η Ελλάδα χωρίστηκε σε εισαγγελείς της καφετέριας, του καναπέ και των τηλεοπτικών παράθυρων! 

Όχι φίλοι εισαγγελείς Νεοέλληνες ! Εγώ δε θα παίξω το παιχνίδι της νέας τάξης πραγμάτων που δημιουργεί ένα επεισόδιο για να μας σερβίρει μετά τη δικιά της λύση! Δε θα χωριστώ μέσα μου σε αναρχικό και μπάτσο! Απλά ήθελα να πω σαν άνθρωπος, σα γονιός, μα πιο πολύ σα πολίτης του καναπέ ένα μεγάλο συγγνώμη στο παιδί αυτό που δε το ξέρω, αλλά που θα μπορούσε να ήταν παιδί μου!

Συγγνώμη Αλέξη που στα δεκαπέντε σου σε σκότωσα με την αδιαφορία μου! Συγγνώμη Αλέξη που ξέχασα να υποσχεθώ στον εαυτό μου, όταν κι εγώ έκανα τα δικά μου πολυτεχνεία σχεδόν στην ηλικία σου, ότι δε θα επιτρέψω, όταν βγω από τα κάγκελα του πολυτεχνείου, να γίνω καναπεδοκεφτες!!!! Συγγνώμη Αλέξη που επέτρεψα να πλημμυρίσουν πάλι τα πεζοδρόμια από νταήδες αστυνομικούς! Συγγνώμη Αλέξη που σου στέρησα μια κοινωνία αξιών! Συγγνώμη Αλέξη που σου έφτιαξα ένα κόσμο για να ζήσεις, γεμάτο χοντρομπαλάδες πατεράδες των επιτοκίων και ξανθομαλλούδες μανάδες του Hondos center! Συγγνώμη Αλέξη που σου έφτιαξα ένα σχολείο παραγωγής κιμά και όχι παραγωγής γνώσης. Συγγνώμη Αλέξη που σε περιέλουσα με μοναξιά! Συγγνώμη Αλέξη που σου έκαψα τα όνειρά σου για ένα κόσμο δίκαιο, φτιάχνοντας ένα γιαλαντζί κόσμο πλαστικής χλιδής! Συγγνώμη Αλέξη που σου έφτιαξα στα 12 σου ένα δωμάτιο που θυμίζει NASA με τα τόσα ηλεκτρονικά που έχει εκεί μέσα, για να σε αποφύγω, γιατί φοβάμαι τις ερωτήσεις σου! Συγγνώμη Αλέξη που σου στέρησα το δικαίωμα στην εργασία και εσύ ξέρεις πως, ο,τι και να γίνεις στη ζωή σου, θα είσαι άνεργος ΄η θα παίρνεις 700 ευρώ! Συγγνώμη Αλέξη που δε σου μίλησα ποτέ για τίποτα άλλο, εκτός από μπάλα και γκόμενες! Συγγνώμη Αλέξη που σε άφησα μόνο σου στους δρόμους, να διεκδικείς το δικαίωμα σου για ένα κόσμο καλύτερο, με τον άτσαλο τρόπο που εσύ ξέρεις. Συγγνώμη Αλέξη που δε σου έμαθα οτι καίγοντας ένα αυτοκίνητο, η την επιχείρηση ενός κακομοίρη μικροαστού που κι αυτός υποφέρει από το ανάλγητο κράτος, δε καταφερνεις τίποτα! Συγγνώμη Αλέξη που δε σε προφυλαξα ηθικά, ψυχικά και σωματικά από τα καθάρματα τους προβοκάτορες που εκμεταλλεύονται τη μοναξιά σου και τη τεστοστερόνη σου για να περάσουν τα δικά τους ανόσια σχέδια! Που, ξέροντας οτι αυτός ο κόσμος που σου φτιάξαμε σε πνίγει, σε ωθεί να τα “χώνεις” σε λάθος κατευθύνσεις, για να εξυπηρετηθεί η ανάγκη του συστήματος να πειστούν οι καναπεδοκεφτεδες να κατηγορήσουν εσένα κι όχι τον υπαίτιο που σου όπλισε το χέρι η το στόμα!

Όχι φίλε Αλέξη! Αυτοί που σε ωθούν να ανατινάξεις ένα αυτοκίνητο ενός μεροκαματιάρη, που ακόμα το χρωστάει στις τράπεζες του συστήματος που υπηρετούν, είναι οι ίδιοι που κατασκευάζουν τις ξανθουλες με τα μπουτάκια που τραγουδάνε, που κατασκευάζουν τα πλαστικά όνειρα της χαυνιτιδας, που σου πλασάρουν τα ναρκωτικά, που σου καταστρέφουν τη πατρίδα κάνοντάς την εχθρική απέναντι σου!

Έχεις δίκιο φίλε Αλέξη! Σε ποια πατρίδα, σε ποιο θεό και σε ποια οικογένεια να πιστέψεις με το δεκαπεντάχρονο μυαλό σου? Στα έχουν κάνει όλα ρημαδιό! Οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι παπάδες, οι δάσκαλοί σου, ο κόσμος σου, εγώ ο ίδιος σα πολίτης αυτής της χώρας, ΄η μάλλον αυτού του απέραντου καναπέ! Μέσα σου έχουν καταρρίψει κάθε έννοια δικαίου και αγώνα! Σε βομβαρδίζουν από το πρωί ως το βράδυ με στείρα γνώση και μετά σου λένε, “δες τηλεόραση για να σου πούμε οτι όσο και να διαβάζεις, άμα δε γίνεις αχαχούχα ξανθιά δε θα επιβιώσεις”!

Εμείς οπλίσαμε ευαίσθητε Αλέξη το στόμα σου με τη βρισιά στο μπάτσο και το όπλο του μπάτσου εναντίον σου! Γιατί ούτε αυτός έπρεπε να είναι μπάτσος, ούτε εσύ εκείνη την ώρα εκεί που ήσουν! 

Συγγνώμη φίλε Αλέξη για όλα αυτά και άλλα τόσα που δε μου έρχονται αυτή τη στιγμή στο μυαλό! Νοιώθω τύψεις σα πολίτης αυτής της χώρας για το χαμό σου! Νοιώθω, αν και δε σε ξέρω,σα να έχασα δικό μου παιδί! Εσύ είσαι το θύμα, είτε ζούσες προχτές είτε τώρα που είσαι νεκρός!

Εμείς φταίμε. Οι μεγάλοι που έχουμε χωριστεί σε καναπεδοκεφτέδες και θεωρητικούς μιας καλλίτερης κοινωνίας που στη πράξη δε την εφαρμόζουμε ούτε στα σπίτια μας! Εμείς φταίμε, που έχουμε το μπάτσο μέσα μας και το παίζουμε επαναστάτες μόνο στα τσοντακαναλα του ίντερνετ και της τηλεόρασης μας! Εμείς φταίμε που σε κάναμε να μη ξέρεις που να τα “χώσεις”, γιατί σε παρατήσαμε μόνο σου χωρίς ιδανικά και χωρίς ελπίδα! Όλοι εμείς είμαστε οι φονιάδες των ονείρων σου!

Εμείς είμαστε αυτοί που ανεχόμαστε νταήδες αστυνομικούς να “ελέγχουν” περιοχές! Εμείς φταίμε που ανεχόμαστε ένα τέτοιο κράτος! Εμείς φταίμε για τα χτεσινά δακρυγόνα! Εμείς φταίμε για τις χτεσινές μολότοφ! Εμείς φταίμε που κάνουν οι προβοκάτορες το πολυτεχνείο κόλαση! Εμείς φταίμε που ανεχόμαστε τους προβοκάτορες να καίνε μαγαζιά κι αμάξια! Εμείς φταίμε που δε μιλάμε, όσο και να μας βιάζει αυτό το αισχρό και ανάλγητο κράτος! 

Συγγνώμη Αλέξη! Αν κάποιος έπρεπε να ήταν στη θέση σου, αυτός θα έπρεπε να ήμουν εγώ, ο “καθώς πρέπει” πολίτης, μαζί με το καναπέ μου κι όχι εσύ! Αν κάποιος έπρεπε να τους πει “ΦΤΑΝΕΙ ΡΕ! ΩΣ ΕΔΩ Η ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ!” ήμουν εγώ κι όχι εσύ!

Εύχομαι ο θάνατός σου να μας δώσει έστω και μια σταγόνα αφύπνισης από το λήθαργό μας! Ντρέπομαι για μένα και τη κοινωνία μας! 

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΣΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ

   Στις μέρες μας, οι ευκαιρίες για προσφορά αυξάνονται.Μπορούμε να προσφέρουμε σε όσους έχουν ανάγκη, υλικά αλλά και συναισθηματικά. Ό,τι μπορεί ο καθένας.Ας αναλογιστούμε ότι ο καθένας μας θα μπορούσε να βρεθεί οποιαδήποτε στιγμή σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.Ας προβληματιστούμε γι'αυτά που προσφέρουμε καθημερινά και για το πόσο σκεφτόμαστε τους διπλανούς μας.Ας σκεφτούμε ότι όλα όσα συμβαίνουν είναι μια ευκαιρία για βελτίωση.Ας προσπαθήσουμε να μπούμε για λίγα λεπτά στη θέση των ανθρώπων που ξαφνικά βρέθηκαν στον δρόμο.Που καλούνται να μεγαλώσουν παιδιά χωρίς οικονομικούς πόρους, χωρίς συναισθηματική και ψυχολογική υποστήριξη. Ας σκεφτούμε ότι ο καθένας μπορεί να μείνει ξαφνικά μόνος και να λαχταρά μια γλυκειά κουβέντα, κατανόηση και ελπίδα για το αύριο. Ίσως να μη μπορούμε να κάνουμε κάτι για όλους όσους υποφέρουν, αλλά μπορούμε να κάνουμε καθημερινά μικρές κι απλές πράξεις ανιδιοτέλειας και υποστήριξης προς το ανθρώπινο γένος. Αυτό δείχνει επιπλέον και το κατά πόσο έχουμε τη διάθεση να συμβάλλουμε στην εξουδετέρωση της κρίσης που έχει επέλθει η σύγχρονη κοινωνία.
        Η κρίση δεν αφορά μόνο υλικούς παράγοντες. Η κρίση της εποχής αυτής είναι κρίση αξιών. Αυτές πρέπει να υποστηρίξουμε και ν'ανακτήσουμε. Ξεχάσαμε την αξία μας. Ξεχάσαμε ότι δεν ζούμε μόνοι μας. Ξεχάσαμε ότι συνυπάρχουμε.Σταματήσαμε να σεβόμαστε τους εαυτούς μας και συνεπώς και τον υπόλοιπο κόσμο. Η τιμωρία μας είναι το τυρρανικό καθεστώς και η αγανάκτιση της φύσης. Η τυρρανία που χρόνια τώρα ασκήσαμε στους διπλανούς μας, με τον φιλοτομαρισμό και τον εγωισμό μας,μας επιστρέφεται με τη μορφή κυβέρνησης.Η αδιαφορία και η έλλειψη σεβασμού απέναντι στην ίδια μας τη φύση, μας επιστρέφεται με φυσικές καταστροφες και αρρώστιες. Όλα έχουν το νόημα τους.Όσο πιο νωρίς καταλάβουμε τη θέση μας μέσα σε όλα αυτά, τόσο πιο ανώδυνα θ'αντιμετωπίσουμε τη κρίση αυτή.
    Το αντίδοτο στις δυσκολίες αυτές είναι αυτό που αγνοήσαμε τόσα χρόνια. Η αγάπη και το γνήσιο ενδιαφέρον για το διπλανό μας. Κι όσοι τυχόν φοβούνται να σκεφτούν πιο αλτρουιστικά, φοβούμενοι μη χάσουν το ΕΓΩ τους, ας σκεφτούν πότε το σέβονται περισσότερο.Γιατί το ΕΓΩ από μόνο του δε μπορεί να υπάρξει.Απλά περιφέρεται ρουφώντας ότι υλικό βρεί μπροστά του, έχοντας τη ψευδαίσθηση μιας πρόσκαιρης ευχαρίστησης,χωρίς αντίκρυσμα. Η υγιής και μόνιμη ευτυχία,συνδέετε άμεσα και με τους συνανθρώπους μας.Και ειδικά με τη προσφορά μας. Είναι αδύνατο μια ζωή να περιφέρεσαι και να παίρνεις μόνο χωρίς να δίνεις. Φλερτάρεις με τη δυστυχία. Μπουχτίζεις. Σκάς και γεμίζεις απαιτήσεις και αγωνίες. Τρελάινεσαι. Χωρίς το δόσιμο η ζωή μας είναι ένα συνεχές κυνηγητό και μια αυξανόμενη εξάρτηση με οτιδήποτε καλύπτει τα κενά μας. Άπ'το να κυνηγάμε χίμαιρες λοιπόν, για να συγκαλύψουμε τα κενά μας,γιατί να μη προσπαθήσουμε να τα μειώσουμε;
   Όλα τα παραπάνω μπορούν ν'αλλάξουν τη καθημερινότητα πολλών συνανθρώπων μας αλλά και τη δική μας. Η χαρά της προσφοράς είναι απεριόριστη και προσφέρει με τη σειρά της την αίσθηση της πληρότητας στις ζωές όλων. Με τη συνεργασία και το ενδιαφέρον, ενισχύεται η κοινωνική αλληλεγγύη και αλλάζει η πνευματική μας κατάσταση.

Ας προβληματιστούμε λοιπόν....

Αντικείμενα που είναι απαραίτητα για τους άστεγους : κουβέρτες, παπλώματα, sleeping bagsσκούφοι, γάντια, κασκόλ, κάλτσεςείδη προσωπικής υγιεινής (ξυραφάκια μιας χρήσεως, σαμπουάν, αφρόλουτρα)ισοθερμικά μπουφάν, αδιάβροχαθερμός, επαναφορτιζόμενοι φακοί και χοντρά χειμωνιάτικα ρούχα. 
 
 Tα παραπάνω είδη θα συγκεντρωθούν σε μια συνεργασία αλληλεγγύης των Ατενίστας με την Κλίμακα και την Praxis, και θα δοθούν σε άστεγους αλλά και άπορους συμπολίτες μας. Η συγκέντρωση των ειδών θα γίνει το Σάββατο 10 Νοεμβρίου, στη πλ. Κλαυθμώνος από τις 11.00 έως τις 15.00.

Επίσης μπορούμε να έρθουμε σ'επικοινωνία ο καθένας με το δήμο στον οποίο ανήκει ώστε να συμμετάσχει σε σχετικές δράσεις. Ευκαιρίες υπάρχουν πολλές....κι όποιος ενδιαφέρεται βρίσκει και τρόπους να προσφέρει.



Υπάρχει και ένα σόφιμα που λέει: 

   Η αγάπη θεριεύει με την προσφορά. Η μόνη αγάπη που έχουμε είναι αυτή που δίνουμε. Για να κρατήσεις την αγάπη, πρέπει να την προσφέρεις.  Χαμπαρντ Ελμπερτ


Επίσης:

 Αυτά που παίρνουμε είναι προς το ζην. Ζωή είναι αυτά που δίνουμε.  Τσόρτσιλ



Kremmyda Maria