Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011

Αφαιρέθηκε ο Σταυρός σε Αμερικάνικη βάση στο Αφγανιστάν

Ένας μεγάλος σταυρός που είχε περίοπτη θέση έξω από ένα παρεκκλήσι σε μια απομονωμένη στρατιωτική βάση στο βόρειο Αφγανιστάν, αφαιρέθηκε την περασμένη εβδομάδα, προκαλώντας οργή σε ορισμένους Αμερικανούς, μέλη της υπηρεσίας που υπηρετούν εκεί.

"Είμαστε εδώ μακριά από τις οικογένειές μας, και το εκκλησάκι είναι το μοναδικό σημείο που αισθάνεται κάποιος σαν το σπίτι του", μας δήλωσε ένα μέλος της υπηρεσίας στο Camp Marmal."Με το σταυρό σε εξωτερικό σημείο μέσα στη βάση, είναι μια συνεχής υπενθύμιση για όλους μας ότι ο Ιησούς είναι δίπλα μας".

"Το να μην υπάρχει ο Σταυρός, είναι πραγματικά εξοργιστικό", πρόσθεσε ένας άλλος αξιωματικός. "Εγώ περνάω καθημερινά από το παρεκκλήσι στο δρόμο για το γυμναστήριο ή το φαγητό, και βλέποντας τον σταυρό είναι μια καθημερινή υπενθύμιση της πίστης μου και το τι έχει κάνει για μένα ο Ιησούς. Αποτελεί καθημερινή έμπνευση και το κίνητρο για μένα να αναγνωρίσω την πίστη μου και να παραμείνω στον σωστό δρόμο".

Το στρατόπεδο Camp Marmal είναι μια γερμανική βάση, η οποία φιλοξενεί τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Το επίμαχo διαθρησκευτικό παρεκκλήσι, εποπτεύεται από τον αμερικανικό στρατό.

Οι στρατιώτες είπαν ότι αισθάνονται μεγάλη άνεση στο παρεκκλήσι - αλλά και με τον σταυρό ορατό σε εξωτερικό σημείο. "Μερικές φορές η Εκκλησία δίνοντας τη δυνατότητα να εκφράζονται ανοιχτά όλες οι θρησκευτικές απόψεις, φέρνει τελικά τους ανθρώπους πιο κοντά της" , δήλωσε κάποιος στρατιώτης μέσω e-mail.

Ένας στρατιώτης της υπηρεσίας είπε ότι ζήτησε από τον ιερέα της βάσης, που είναι αξιωματικός του στρατού, να μάθει τι είχε συμβεί στο σταυρό. "Έπρεπε να τον κατεβάσω", είπε ο ιερέας, σύμφωνα με το στρατιώτη, χωρίς να του δώσει περαιτέρω εξηγήσεις.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του Πενταγώνου διοικητής William Speaks επιβεβαίωσε το γεγονός ότι αφαιρέθηκε ο σταυρός και δήλωσε, "Η απομάκρυνση του σταυρού, έγινε σύμφωνα με τους στρατιωτικούς κανονισμούς" και επεσήμανε ότι το Στρατιωτικό εγχειρίδιο του ιερέα, απαγορεύει τη μόνιμη έκθεση οποιονδήποτε θρησκευτικών συμβόλων.

"Διακριτικά θρησκευτικά σύμβολα, όπως σταυροί ... δεν θα τοποθετούνται ή θα εμφανίζονται μόνιμα στο εσωτερικό της εκκλησίας, σε εξωτερικούς χώρους ή στο έδαφος" αναφέρει το εγχειρίδιο.
Ο διοικητής Speaks είπε ότι ο σταυρός είχε τοποθετηθεί από τα μέσα Οκτωβρίου, ενώ ο στρατιώτης δήλωσε ότι η τοποθέτηση είχε γίνει πολύ πιο πριν.

Και οι δύο χαρακτήρισαν την απομάκρυνση του σταυρού ως επίθεση κατά της θρησκείας τους και επεσήμαναν ότι δεν υπήρξε κανένα παράπονο από μουσουλμάνους ( υπάρχουν δύο τζαμιά στη βάση ) ή τους Εβραίους οι οποίοι είχαν διεξάγει πρόσφατα μια εκδήλωση στο παρεκκλήσι, χωρίς να σημειωθεί κάποιο περιστατικό.

"Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί οι Χριστιανοί γίνονται πάντα ο στόχος. Αν υπήρχε μια ημισέληνος πάνω από ένα τζαμί δεν θα το κατέβαζαν ποτέ", είπε ένας αξιωματούχος των ενόπλων δυνάμεων του στρατού.

"Θα θέλαμε απλώς να γνωρίζουμε ποια είναι η  «οριακή» γραμμή. Οι ιερείς φορούν διάφορα θρησκευτικά σύμβολα στις στολές τους, ανάλογα με το ποια θρησκεία πρεσβεύουν. Αυτό είναι το επόμενο θέμα που πρόκειται να καταπολεμήσουν;" προσέθεσε ένα δεύτερο μέλος της υπηρεσίας.

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Ξηλώνουν τα παγκάκια για να διώξουν τους αστέγους σαν δώρο του δήμου για τις γιορτές

  1. Η απόφαση πάρθηκε από το δημοτικό συμβούλιο, λόγω ανάπλασης του κέντρου 
  2. Για “άκαρδη απόφαση” χωρίς μέριμνα για τους ανθρώπους κάνει λόγο σύμβουλος 
  3. Οι άστεγοι της Αθήνας φτάνουν τις 20.000 αλλά όλοι αποστρέφουν το βλέμμα
Έναν πρωτόγνωρο και πρωτοφανή τρόπο επέλεξε η δημοτική αρχή των Αθηνών για να διώξει τους αστέγους και τους τοξικομανείς από την πλατεία Κλαθμώνος ενόψει των εορτών των Χριστουγέννων. Εν μία νυκτί απομάκρυνε όλα τα παγκάκια πάνω στα οποία οι συνάνθρωποι μας έβρισκαν καταφύγιο χωρίς βέβαια να μεριμνήσει για την τύχη τους.

Η δημοτική αρχή της Αθήνας, απ’ ότι φαίνεται ενέδωσε στις πιέσεις μερίδας πολιτών και καταστηματαρχών της περιοχής που λέει ότι το κάτω μέρος της πλατείας Κλαυθμώνος έχει μετατραπεί σε κέντρο χρήσης και διακίνησης ναρκωτικών ουσιών, ότι η δυσοσμία είναι αφόρητη από τις ακαθαρσίες των αστέγων καθώς και ότι φοβούνται οι πολίτες να διέλθουν από το συγκεκριμένο σημείο.

Πηγές από τον δήμο Αθηναίων λένε ότι πρόκειται για απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, που πέρασε με πλειοψηφία στο πλαίσιο της ανάπλασης του κέντρου και ότι για τους αστέγους υπάρχουν κοινωνικές υπηρεσίες.

Η υπηρεσία ηλεκτροφωτισμού του δήμου κρεμάει λαμπάκια στα δέντρα κάτω απο τα οποία έβρισκαν καταφύγιο οι άστεγοι.

Όταν μείνεις σε συνθήκες αστέγου μερικές ώρες τότε μόνο συνειδητοποιείς ότι η ανασφάλεια δεν έχει οροφή. Και ότι κανένας άνθρωπος που διαθέτει κοινή λογική δεν θα επέλεγε τέτοιο τρόπο ζωής.

Μόνο έτσι θα καταλάβει κανείς ότι ο άστεγος είναι κατά κανόνα και άρρωστος. Ένα βαρύ ή ελαφρύτερο ψυχιατρικό πρόβλημα, η βύθιση σε μια εξάρτηση και πολλές άλλες αιτίες σχεδόν όσες και οι άστεγοι.

Όπως δήλωσε o Δημοτικός Σύμβουλος Αθηναίων, Πέτρος Κωνσταντίνου "είναι μια άκαρδη επίθεση σε βάρος των ανθρώπων που είναι άστεγοι. Πρώτα έπρεπε να υπάρξει μέριμνα για μετεγκατάσταση αυτών των συνανθρώπων μας και μετά να γίνουν έργα ανάπλασης".

Μπορεί ο δήμος να ξηλώσει τα παγκάκια οι άστεγοι όμως δύσκολα θα φύγουν από την πλατεία.

Είναι η τιμωρία όσων δεν ενσωματώνονται ή όσων βρέθηκαν κάποια κρίσιμη στιγμή εκτός εργασίας ή και οικογένειας. Είναι το μέτρο των ανοχών και των αντοχών της κοινωνίας μας. Όσο πιο αόρατοι οι άστεγοι τόσο πιο εκδικητικός ο κόσμος μας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με έρευνες μη κυβερνητικών οργανώσεων οι άστεγοι της Αθήνας έχουν φτάσει τις 20.000 και αν πράγματι οι υπηρεσίες λειτουργούσαν δεν θα ζούσαν μέσα στην εξαθλίωση. Πέραν των περιπτώσεων που αφορούν ναρκωτικά και ψυχικές ασθένειες ή σωματική αναπηρία, πρόκειται τελευταία όλο και περισσότερο για ανθρώπους που μέχρι πρότινος δεν φαντάζονταν ποτέ ότι θα βρίσκονταν μία ημέρα στο δρόμο.

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

10 φράσεις για να ΜΗΝ πείτε στο παιδί σας

Το να είναι κανείς γονιός είναι δοκιμασία της υπομονής, της αντοχής, του κουράγιου μετά το τέλος μιας κοπιαστικής μέρας, σα να προχωρά κανείς ως ακροβάτης πάνω σε τεντωμένο σχοινί και μάλιστα χωρίς προστατευτικό δίκτυο από κάτω. Κάποιες φορές συμβαίνει το "ολίσθημα" και ακούγονται λόγια, που καλό είναι να τα αποφεύγουν οι γονείς :
  1.   «Μα είσαι τόσο χαζός»
    Μερικές φορές πάνω στην ένταση της στιγμής, οι γονείς το λένε στο παιδί τους. Όταν όμως το επαναλαμβάνουν συχνά, υπάρχει κίνδυνος εκείνο να το πιστέψει. Δοκιμάστε αντί γι’ αυτό να πείτε: «Ήταν χαζό αυτό που έκανες, δεν είναι έτσι;»
  2. «Θα μπορούσες να τα πας πολύ καλά αν...»
    Αν και η φράση αυτή εμπεριέχει ένα θετικό μήνυμα — πως πιστεύετε πως το παιδί σας έχει δυνατότητες — ωστόσο, αυτό που φτάνει στ’ αυτιά του είναι μάλλον αρνητικό. Μπορείτε να περιμένετε να κάνει κάτι αξιέπαινο και να του πείτε: «Πραγματικά. έχεις βελτιωθεί πολύ».
  3. «Γιατί δεν μπορείς να είσαι σαν...»
    Αυτό σε καμία περίπτωση δεν Θα μπορούσε να εκληφθεί ως κοπλιμέντο. Στο κάτω κάτω, αν Θέλετε το παιδί σας να μοιάζει με κάποιο άλλο, στην ουσία δεν θέλετε να είναι ο εαυτός του. Είναι επικίνδυνο να συγκρίνετε.
  4. «Εύχομαι να μην είχα παιδιά»
    Μπορεί όλοι μας να το ευχόμαστε αυτό μία φορά στο τόσο, όμως δεν πρέπει να το λέμε. Είναι τι μεγαλύτερη απόρριψη για ένα παιδί. Αν αισθάνεστε τόσο εκνευρισμένος για να πείτε κάτι τέτοιο, βγάλτε τον εαυτό σας απ’ αυτή την κατάσταση — βγείτε από το δωμάτιο. Είναι ένας καλός τρόπος να αντιμετωπίσετε τέτοιες καταστάσεις έντασης
  5. «Κοίτα τι θυσίασα για το χατήρι σου»
    Με άλλα λόγια, «αν δεν είχες γεννηθεί, η ζωή μου Θα ήταν πολύ καλύτερη τώρα». Μπορεί να ακουστεί σκληρό, όμως τα παιδιά δεν ζήτησαν να γεννηθούν. Θυμηθείτε πως το να είναι κανείς γονιός, σημαίνει πως έχει αποφασίσει να κάνει παιδί.
  6. «Είσαι ψεύτης και κλέφτης»
    Στα περισσότερα παιδιά αρέσει να παίρνουν κάτι που δεν τους ανήκει και μετά να αρνούνται τα πάντα. Με τη σωστή απάντηση σε τέτοιες περιπτώσεις, τα παιδιά μπορούν να μάθουν από τις εμπειρίες και τα λάθη τους και να συνεχίσουν μπροστά. Αυτό είναι σίγουρα πολύ καλύτερο, από το να κουβαλούν πάντα τις ετικέτες του «κλέφτη» και του «ψεύτη».
  7. «Μην είσαι ανόητος. Δεν υπάρχει τίποτα να φοβάσαι»
    Είναι κάτι πολύ εύκολο να πει κανείς στο μικρό που φοβάται πως κρύβεται ένα τέρας κάτω από το κρεβάτι του, όμως του δίνετε έτσι το επιζήμιο μήνυμα πως είναι ηλίθιο να φοβάται κανείς και αυτό μπορεί να το κάνει να μη μοιραστεί μαζί σας τους φόβους του στο μέλλον. Ο κόσμος μπορεί να είναι τρομακτικός κι εσείς θα πρέπει να συμπαραστέκεστε του παιδιού σας.
  8. «Θα σε παρατήσω»
    Φωνάζοντας «αν δεν έρθεις εδώ αυτή τη στιγμή, θα φύγω και θα σε παρατήσω εδώ», όταν το παιδί σας έχει σταματήσει σε μια βιτρίνα, το μόνο που καταφέρνετε είναι να του ξυπνήσετε τον πιο δυνατό από τους φόβους του: πως μπορεί να εξαφανισθείτε και να μη γυρίσετε ποτέ πια. Δοκιμάστε να του δώσετε λίγο χρόνο και βάλτε το να διαλέξει τι θέλει: να σας κρατήσει το χέρι ή να το κουβαλήσετε μαζί σας.
  9. «Πρέπει πάντα να υπακούς τους μεγάλους»
    Ένα παιδί που έχει μάθει να υπακούει σε όλους του μεγάλους, είναι κατ’ αρχήν το πιο εύκολο θύμα όλων των «κακών μεγάλων», των απαγωγέων, για παράδειγμα. Μάθετε στο παιδί σας να σέβεται τους μεγάλους, εξηγήστε του όμως πως αρκετές φορές δεν θα πρέπει να υπακούει, ενώ άλλες η γνώμη του είναι εξίσου σημαντική.
  10. «Περίμενε, μέχρι να γυρίσει ο πατέρας σου και θα δεις»
    Το να βάζει κανείς τον ένα γονιό στο ρόλο του τιμωρού, είναι κακό τόσο για τον γονέα όσο και για το παιδί. Ο πατέρας - στην περίπτωση - αυτή γίνεται για το παιδί «κάποιος που πρέπει να φοβάται» και από την άλλη το παιδί υποφέρει από την αγωνία, περιμένοντας την τιμωρία του.
Πηγή: http://anthropinessxeseis.blogspot.com

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2011

Αμφισβητούνται οι κατακτήσεις των ΑμεΑ σε ολόκληρη την Ευρώπη

Τα άτομα με αναπηρία που βρίσκονται στο περιθώριο της κοινωνίας εξαιτίας της διάκρισης που υφίστανται καθημερινά, πλήττονται περισσότερο όλων από το κύμα των μέτρων λιτότητας που σαρώνει τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η παραπάνω διαπίστωση αποτυπώνεται σε εκτενές ρεπορτάζ του περιοδικού EU Observer με τεκμήρια από το σύνολο των ευρωπαϊκών χωρών. Οπως εισαγωγικά επισημαίνεται, “καθώς οι κυβερνήσεις επιδιώκουν να μειώσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα, οι κοινωνικές υπηρεσίες και γενικότερα οι ενισχύσεις που διευκολύνουν έστω στοιχειωδώς την ζωή των ΑμεΑ, έχουν μειωθεί δραματικά”.

Κεντρική “πηγή” στοιχείων του ρεπορτάζ είναι εκτενής μελέτη του Ευρωπαϊκού Φόρουμ ΑμεΑ (EDF) που καταγράφει τις επιπτώσεις στην ζωή των αναπήρων από τα μέτρα λιτότητας που σαρώνουν την Ευρώπη. Κάποια από τα χαρακτηριστικότερα ευρήματα και/ή συμπεράσματα είναι τα ακόλουθα :
  • Στο Ηνωμένο Βασίλειο, πάνω από 400.000 άτομα με αναπηρία, πρόκειται να υποστούν τις αρνητικές συνέπειες της απόφασης για περιορισμό του επιδόματος ανεργίας και υποστήριξης για ένα έτος.
  • Στην Ολλανδία, έχει μειωθεί κατά 90% ο αριθμός των ατόμων στα οποία χορηγούνται επιδόματα για την κάλυψη συγκεκριμένων αναγκών, μεταξύ των οποίων είναι και η κατ’ οίκον φροντίδα.
  • Στην Ισπανία, η απόφαση για μείωση της υποστηριζόμενης απασχόλησης για τα άτομα με νοητική αναπηρία μπορεί να οδηγήσει μέχρι και σε απώλεια 12.000 θέσεων εργασίας.
  • Σε χώρες όπως το Βέλγιο, η Ελλάδα, η Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, υπήρξε μια προσπάθεια για πάταξη των «μαϊμούδων» αναπήρων. Η συνειδητή όμως υπεραπλούστευση της σχετικής δημόσιας συζήτησης, τείνει να ενισχύσει την προκατάληψη απέναντι στα άτομα με αναπηρία.
  • Πίσω από αυτήν την επιφανειακή συζήτηση περί αναπήρων – μαϊμούδων προβάλλει ορατή η απειλή μείωσης του αριθμού των ΑμεΑ που λαμβάνουν επιδόματα μέσω της αλλαγής των κριτηρίων επιλεξιμότητας. Πραγματικός στόχος μοιάζει τελικά να μην είναι άλλος από τον δραστικό περιορισμό των σχετικών δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού.
  • Όπως με έμφαση τονίζεται στο ρεπορτάζ, “τα άτομα με αναπηρία σε ολόκληρη την Ευρώπη διαπιστώνουν πως τα όποια βήματα προόδου των τελευταίων χρόνων σε ότι αφορά την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους κινδυνεύουν να εξαφανιστούν ολοσχερώς εξαιτίας της οικονομικής κρίσης”.
 Προς επιβεβαίωση, παρατίθενται δηλώσεις αναπήρων από διάφορα σημεία της ευρωπαϊκής επικράτειας.

«Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για αισιοδοξία» δηλώνει αφοπλιστικά ο John Evans από το Ηνωμένο Βασίλειο, χρήστης αναπηρικού αμαξιδίου  με σοβαρή αναπηρία που χρειάζεται μόνιμη βοηθό και συμπληρώνει : «Πρέπει να είσαι δυνατός και ετοιμοπόλεμος, διαφορετικά θα φτάσεις στη μανιοκατάθλιψη». Ειδικότερα σε ότι αφορά το Ηνωμένο Βασίλειο, επισημαίνεται ότι πέραν του αναμενόμενου περιορισμού του αριθμού των δικαιούχων επιδομάτων, μέχρι το 2015 υπάρχει ρητή πρόβλεψη ότι θα κλείσει το Ανεξάρτητο Ταμείο Διαβίωσης που παρέχει υποστήριξη σε 21.000 άτομα με σοβαρές αναπηρίες ώστε να διαβιούν στο σπίτι και όχι σε ιδρύματα κοινωνικής μέριμνας.
“Επιστροφή στο παρελθόν” λοιπόν τα προβλεπόμενα για το μέλλον εκατομμυρίων Ευρωπαίων με αναπηρία. Αναφορικά με το ακόμα δυσχερέστερο Ελληνικό μέλλον τους, τοποθετείται ο Πρόεδρος της ΕΣΑμεΑ και του EDFΓ. Βαρδακαστάνης με ιδιαίτερα απαισιόδοξο τρόπο και λόγο : “Τα άτομα με αναπηρία έχουν πληγεί από την κυβέρνηση λόγω τόσο των περικοπών σε συντάξεις και μισθούς όσο και από τη μείωση των δυνατοτήτων απασχόλησης. Είναι οι πρώτοι που απολύονται και φυσικά αυτοί που δεν προσλαμβάνονται πουθενά. Επίσης είναι τεράστιος ο αντίκτυπος στην ζωή τους από τις περικοπές του προϋπολογισμού στην εκπαίδευση και κατάρτιση”.
Για να μην πλατιάζουμε, αντίστοιχες μαρτυρίες με αυτήν του Γιάννη Βαρδακαστάνη κομίζουν άπαντες οι εκπρόσωποι των ΑμεΑ από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Για παράδειγμα, η Siobhan Kane, από την Inclusion Ireland (την Ιρλανδική οργάνωση για τα άτομα με νοητική αναπηρία) δηλώνει εμφατικά ότι  “από το 2008 τα επιδόματα αναπηρίας έχουν μειωθεί κατά σχεδόν 900 ευρώ το χρόνο. Επίσης έχουν κοπεί τα επιδόματα για τους φροντιστές. Και οι υπηρεσίες που ήταν προηγουμένως δωρεάν - όπως η «ανάπαυση», ένα διάλλειμα μιας ημέρας στους κουρασμένους συγγενείς από τη φροντίδα των αγαπημένων τους ατόμων, δεν υπάρχουν πια. Περικοπές έχουν σημειωθεί σε όλους τους τομείς”. Στο ίδιο μήκος κύματος η Gunta Anca από τη Λετονία (πρόεδρος της ένωσης για την αναπηρία υπό την επωνυμία Sustento), τονίζει ότι “είναι σχεδόν αδύνατο για τα AμεA να βρουν δουλειά , ενώ όταν χάνει τη θέση εργασίας του ένα άτομο με αναπηρία απωλένει αυτόματα όλα του τα έσοδα, καθώς στη Λετονία δεν υπάρχουν επιδόματα αναπηρίας”.
“Οι κυβερνήσεις διέσωσαν τις τράπεζες και τώρα προσπαθούν να σώσουν τους εαυτούς τους” το από κοινού μήνυμα των αναπήρων από κάθε γωνιά της Ευρώπης, υποκρύπτει μιά βαθιά οργή αλλά και κοινωνική καταγγελία: “Εμείς καλούμαστε να ... σώσουμε ο καθένας τον εαυτό του, να γυρίσουμε σε συνθήκες πολλών δεκαετιών πίσω”...
Πηγή: www.ameagreek.gr

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

Η συνέντευξη του οδηγού του τανκ που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο

Η συνέντευξη που ακολουθεί δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Το Βήμα», ανήμερα της 17ης Νοέμβρη του 2003. Με αφορμή την επέτειο από την εξέγερση του Πολυτεχνείου ο οδηγός του τανκ που εισέβαλε στον χώρο που χιλιάδες εξεγερμένοι πολίτες αγωνίζονταν για την πτώση της χούντας, μίλησε για πρώτη φορά στην εφημερίδα. Η συνέντευξη είναι αποκαλυπτική, τόσο για εκείνες τις στιγμές όσο και για την περιόδο της χούντας μέσα από τα μάτια ενός στρατιώτη: 1973-2003.

Ο A. Σκευοφύλαξ, ο έφεδρος στρατιώτης του τεθωρακισμένου άρματος που εισέβαλε στο Πολυτεχνείο, σπάει την τριαντάχρονη σιωπή του και αποκαλύπτει όσα συνέβησαν τη μαύρη νύχτα που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και στιγμάτισε για πάντα τη ζωή του. «Ντρέπομαι γι' αυτό που ήμουν, γι' αυτό που έκανα» λέει στην εκ βαθέων εξομολόγησή του. Μια στιγμή, μια ζωή. 

Στη «μία και μοναδική φορά» που δέχθηκε να ξύσει «τις πληγές του παρελθόντος», όπως λέει σε μια αποστροφή του λόγου του ο κ. Σκευοφύλαξ, περιγράφει λεπτό προς λεπτό τη στρατιωτική επιχείρηση της χούντας, η οποία ξεκίνησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου με την έξοδο των τανκς στους δρόμους της Αθήνας και ολοκληρώθηκε στις 3.30 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου, με την αιματοβαμμένη εισβολή στο Πολυτεχνείο.

Στη σπάνια μαρτυρία του ο κ. Σκευοφύλαξ μνημονεύει τις δραματικές στιγμές που εκτυλίχθηκαν στους δρόμους της Αθήνας, τις ειρηνικές εκκλήσεις των φοιτητών που ηχούσαν στα αφτιά του σαν «κραυγές εχθρών της πατρίδας». Τις διαταγές των αδίστακτων στρατιωτικών που πίστεψε ότι ήταν «πατριώτες». Θυμάται - τότε με χαρά, τώρα με θλίψη - τον πόνο των φοιτητών που είδαν το όνειρό τους να τσαλακώνεται κάτω από τις ερπύστριες που ο ίδιος έθεσε σε κίνηση, τον τρόμο που ακολούθησε από τις λυσσαλέες επιθέσεις των αστυνομικών. Το απαράμιλλο θάρρος του φοιτητή που γύρισε και του είπε: «Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες μέσα;». Την οργή που του προκάλεσε και λίγο έλειψε να τον οδηγήσει σε εν ψυχρώ δολοφονία. «Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή ...; Αν έλεγε μια κουβέντα ακόμη, θα τον σκότωνα»!

Οι λέξεις βγαίνουν με δυσκολία. Σε αυτή τη συνέντευξη του κ. A. Σκευοφύλακος μιλούν δύο πρόσωπα: ο 20χρονος έφεδρος στρατιώτης και ο 50χρονος βιοπαλαιστής. Αυτό είναι το τίμημα που πληρώνει, ακόμη και σήμερα, για μια ενέργεια που τον κατέστησε αρνητικό πρωταγωνιστή στην κρισιμότερη στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Μια στιγμή, μια αιωνιότητα.

Μετά την απόλυσή του από τον στρατό, ο A. Σκευοφύλαξ θα μοχθήσει για να ζήσει. «Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Εμένα που μου έμαθαν να μισώ τους κομμουνιστές, ψήφισα δύο φορές το KKE». Στα 30 του θα παντρευτεί, θα αποκτήσει παιδιά. Ζώντας σε μια γειτονιά των νοτίων προαστίων, όλα αυτά τα χρόνια αποφεύγει να μιλάει για τα γεγονότα εκείνης της νύχτας. Οσες φορές θα τον ρωτήσουν «τι σχέση έχεις με τον «πορτάκια» του Πολυτεχνείου;», θα μιλήσει για «μακρινό ξάδελφο που σκοτώθηκε σε τροχαίο»! Στη γυναίκα του θα ανοίξει την καρδιά του ύστερα από χρόνια. Στα τρία παιδιά του δεν το έχει αποφασίσει ακόμη. «Είμαι ένας άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρόνων. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο»! 1973-2003. 

Τριάντα χρόνια μετά, ο άνθρωπος που γκρέμισε την πύλη του Πολυτεχνείου θα πει για τους φοιτητές, τους νέους και τους εργαζομένους που αγωνίστηκαν για την πτώση της χούντας: «Είχαν μεγάλη ψυχή. Ηταν παλικάρια». Ο κ. Σκευοφύλαξ δεν θα ξεχάσει τη φοιτήτρια που τραυματίστηκε κατά την εισβολή του τανκ, την καθηγήτρια σήμερα του Πανεπιστημίου Αθηνών κυρία Πέπη Ρηγοπούλου. «Θα ήθελα να τη δω, να της πω ...; Δεν τολμάω όμως. Τα λόγια δεν σβήνουν τις πράξεις».

«Την ημέρα εκείνη ήμουν υπηρεσία. Στον στρατό είχα δέκα μήνες. Ημουν εκπαιδευτής στο Κέντρο Τεθωρακισμένων, στο Γουδί. Τότε οι «μαυροσκούφηδες» ήταν σώμα επιλέκτων. Πήγα εθελοντικά. Μόλις άρχισαν τα επεισόδια, μπήκαμε επιφυλακή. «Οι κομμουνιστές καίνε την Αθήνα» μας έλεγαν και εμείς τους πιστεύαμε. Θυμάμαι στο στρατόπεδο κάποιοι είχαν ραδιοφωνάκια και ακούγαμε στα κρυφά τον σταθμό του Πολυτεχνείου. «Παλιοκουμμούνια» θα καλοπεράσετε!» λέγαμε».

Στα 20 χρόνια του ο A. Σκευοφύλαξ βρέθηκε στη δίνη του κυκλώνα, στην επίλεκτη ομάδα του Σώματος των Τεθωρακισμένων κατέπνιξε την εξέγερση των φοιτητών. «Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα της 16ης Νοεμβρίου, η ίλη μου πήρε εντολή να ετοιμαστεί για έξοδο. Αποφασίστηκε να βγουν πέντε δικά μας άρματα, κάτι γαλλικά AMX30. Εγώ ήμουν οδηγός στο πρώτο άρμα που βγήκε στον δρόμο». Στο ίδιο άρμα βρίσκονταν ο αξιωματικός Μιχάλης Γουνελάς, ως επικεφαλής, ο ανθυπασπιστής Λάμπρος Κωνσταντέλλος, ως οδηγός εδάφους, ο λοχίας Στέλιος Εμβαλωμένος και ο Γιάννης Τίρπας.

«Στη 1.15 το πρωί της 17ης Νοεμβρίου φτάσαμε στη διασταύρωση των λεωφόρων Αλεξάνδρας και Κηφισίας. Λίγο αργότερα διασχίζαμε την Αλεξάνδρας, όταν στο ύψος του IKA, στη στάση Σόνια, σταματήσαμε γιατί ο δρόμος ήταν κλειστός. Υπήρχαν οδοφράγματα, φωτιές και ακινητοποιημένα λεωφορεία. Με διάφορες μανούβρες αριστερά - δεξιά, μπρος πίσω, άνοιξα τον δρόμο και προχωρήσαμε» θυμάται ο κ. Σκευοφύλαξ. Ο δρόμος για τα τανκς ήταν ανοιχτός πλέον προς το Πολυτεχνείο. «Οταν φτάσαμε στη διασταύρωση της λεωφ. Αλεξάνδρας και της οδού Πατησίων, μας έδωσαν εντολή να σταματήσουμε. Εκεί, στην πλατεία Αιγύπτου, μείναμε περίπου μία ώρα. Ο κόσμος θυμάμαι ότι μας φώναζε «είμαστε αδέλφια, είμαστε αδέλφια». Εγώ ήθελα να τους φάω. Τους έβλεπα σαν παράσιτα»!

Την έξοδο των τανκς από το Γουδί θα πληροφορηθούν οι Αθηναίοι από τον εκφωνητή του Πολυτεχνείου, τον Δημήτρη Παπαχρήστο. Παρά τις παρεμβολές της ΚΥΠ, το ραδιόφωνο των εξεγερμένων φοιτητών θα μεταφέρει στους Αθηναίους τον ανατριχιαστικό συριγμό από τις ερπύστριες των τανκς. Ο εκφωνητής απευθύνει έκκληση στα «στρατευμένα νιάτα» να μη χτυπήσουν. «Δεν θα χτυπήσουν τα παιδιά, τα αδέλφια μας οι φαντάροι, το φρούριο της ελευθερίας, το μόνο μέρος της Ελλάδας που είναι ελεύθερο. Δεν έχουμε όπλα. Προτάσσουμε μόνο ανοιχτά τα στήθη μας. Λαέ της Αθήνας, όλοι μαζί το σύνθημα: λαός και στρατός μαζί. Δεν θα χτυπήσει ο στρατός!».

Με νεότερη εντολή των στρατιωτικών που κατευθύνουν την επιχείρηση «Εκκένωσις του Πολυτεχνείου» τα πέντε τανκς προωθούνται προς το Μουσείο. H ώρα της αιματοβαμμένης επέμβασης πλησιάζει. «Μας είπαν να πάμε κοντά στο Πολυτεχνείο, αλλά όχι μπροστά στην πόρτα. Αυτό κάναμε. Σταματήσαμε λίγα μέτρα πιο πέρα». Στη θέα των τανκς εκατοντάδες φοιτητές πλησιάζουν στην πύλη, ανεβαίνουν στα κάγκελα, φωνάζουν συνθήματα συναδέλφωσης. Με διάφορους απειλητικούς ελιγμούς και μαρσαρίσματα που ακούγονται σαν κανονιές, οι οδηγοί των τανκς προσπαθούν να κάμψουν το ηθικό των φοιτητών.

Ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου απευθύνει νέα έκκληση να αποφευχθεί η αιματοχυσία. «Οι φαντάροι δεν ανήκουν στη χούντα. H χούντα στηρίζεται στο μέταλλο, στηρίζεται στα τανκς, στο σίδερο. H καρδιά των φαντάρων έχει τον ίδιο παλμό με τη δικιά μας. Αγαπάτε τους φαντάρους. Ελληνικά στρατευμένα νιάτα, ο λαός δεν σας κρατάει κακία. Ξέρει ότι είστε μαζί μας». H ώρα έχει πάει 2 το πρωί. «Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα, έστριψα το άρμα προς το Πολυτεχνείο, με γυρισμένο το πυροβόλο προς τα πίσω. Θυμάμαι ότι σηκώθηκα από τη θέση μου και εγώ και το άλλο πλήρωμα. Δεκάδες φοιτητές κρέμονταν από τα κάγκελα, ενώ εκατοντάδες βρίσκονταν στον προαύλιο χώρο. Εδειχναν πανικόβλητοι».

Ο κ. Σκευοφύλαξ φέρνει στη μνήμη του τα φοβισμένα πρόσωπα των συνομηλίκων του που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο. Χαμηλώνει το βλέμμα του. «Και εγώ, να σκεφτείς ότι τους έβλεπα σαν μαμούνια που ήθελα να τα φάω»! Με ολοένα μεγαλύτερη ένταση και αγωνία οι φοιτητές φωνάζουν προς τους στρατιώτες «είμαστε αδέλφια, αφήστε τα άρματα», ενώ ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου καλεί το πλήθος να δείξει αυτοσυγκράτηση. «Απομονώστε τους προβοκάτορες. Δεν έχουμε να μοιράσουμε τίποτα με το στρατό. Δεν θέλουμε να χυθεί ελληνικό αίμα».

Ο Δημήτρης Παπαχρήστος ψάλλει τον εθνικό ύμνο. Το ίδιο κάνουν και οι χιλιάδες νέοι που βρίσκονται στο Πολυτεχνείο. Ενα τέταρτο πριν από τις 3 το πρωί οι στρατιωτικοί δίνουν προθεσμία λίγων λεπτών στους φοιτητές για να αποχωρήσουν από το Πολυτεχνείο, να παραδοθούν. Κάποιοι από τους φοιτητές που θέλουν να αποχωρήσουν δοκιμάζουν να απασφαλίσουν την κεντρική πύλη. Δεν τα καταφέρνουν. Πίσω από την πύλη είναι σταθμευμένο ένα αυτοκίνητο Μερτσέντες που μπλοκάρει το άνοιγμά της. Ο επικεφαλής των τεθωρακισμένων αρμάτων εκνευρίζεται. Οργισμένος φωνάζει: «Τσογλάνια, ρεζιλεύετε το στράτευμα!» και δίνει σήμα για την επέλαση του άρματος. «Τότε ήρθε ο οδηγός εδάφους του άρματος και μου λέει: «Θα μπούμε μέσα, θα ρίξουμε την πύλη. Ετοιμάσου!»» λέει ο κ. Σκευοφύλαξ. «Πήρα θέση και ξεκίνησα. Δεν έβλεπα πολλά πράγματα, δεν είχα καλό οπτικό πεδίο, γιατί κοιτούσα πλέον από τη θυρίδα του άρματος. Δέκα εκατοστά πριν από την πόρτα, σταμάτησα. Σταμάτησα σκόπιμα. Αυτό φαίνεται στο βίντεο της εποχής. Στο φρενάρισμα, οι φοιτητές τρομαγμένοι έφυγαν προς τα πίσω. Αν έμπαινα με ταχύτητα, θα σκότωνα δεκάδες άτομα που εκείνη τη στιγμή ήταν κρεμασμένα στα κάγκελα». Λίγα λεπτά αργότερα ο A. Σκευοφύλαξ θα μαρσάρει δυνατά. Ο δυνατός προβολέας του τανκ σκοπεύει την πύλη.

 «H καγκελόπορτα έπεσε αμέσως. Πίσω από τη σιδερένια πύλη ήταν σταθμευμένο το Μερσεντές το οποίο είχαν βάλει εκεί οι φοιτητές για να φράξουν την είσοδο. Το έκανα αλοιφή. H αριστερή ερπύστρια το έλιωσε. Με το που έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου εισέβαλαν οι αστυνομικοί για να συλλάβουν τους φοιτητές. Λίγο αργότερα κατέβηκα και εγώ από το άρμα και μπήκα στον χώρο του Πολυτεχνείου. Δεν υπήρχε νεκρός. Θα μπορούσε όμως και να υπάρχουν νεκροί» λέει με μοναδική ειλικρίνεια. Στο εσωτερικό του Πολυτεχνείου επικρατεί πανδαιμόνιο. Διαφωτιστική είναι η περιγραφή που δίνει ο εισαγγελέας Δημήτρης Τσεβάς στην έκθεση που συνέταξε το 1974 για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου: «Εντρομοι και εμβρόντητοι οι σπουδασταί κυριεύονται από την ενώπιον του εσχάτου κινδύνου φοβεράν αγωνίαν. Υπό την πίεσιν πλήθους ανθρώπων καταρρίπτεται τμήμα των προς την οδόν Στουρνάρη κιγκλιδωμάτων. Και διά του δημιουργηθέντος ανοίγματος εξέρχονται οι σπουδασταί κατά μάζας. Νέον, όμως, δι' αυτούς αρχίζει μαρτύριον. Υβρεις κατ' αυτών εκτοξεύονται και καταδιωκόμενοι βαναύσως κακοποιούνται».

Οπως αναφέρει ο κ. Σκευοφύλαξ, «αστυνομικοί κυνηγούσαν και χτυπούσαν τους φοιτητές όπου τους έβρισκαν. Αν δεν ήταν οι ΛΟΚατζήδες να τους σταματήσουν - θυμάμαι ότι πολλές φορές πιάστηκαν στα χέρια μαζί τους - δεν ξέρω και γω τι θα γινόταν». Λίγο αργότερα οι στρατιώτες σχηματίζουν έναν διάδρομο για να περάσουν ασφαλείς οι φοιτητές. Για το θέμα αυτό, στο πόρισμα Τσεβά υπογραμμίζεται χαρακτηριστικά: «Εμπροσθεν μεν της πύλης του Πολυτεχνείου δημιουργείται διάδρομος υπό των στρατιωτών μέσω του οποίου διέρχονται οι εξερχόμενοι, κατευθυνόμενοι προς την οδόν Τοσίτσα, εντός δε του Πολυτεχνείου βοηθούν, προστατεύουν και εις τους ώμους των πολλούς αδυνάτους κρατούν διά να δυνηθούν να υπερπηδήσουν το υψηλόν κιγκλίδωμα. Και επεισόδια μεταξύ στρατιωτικών και αστυνομικών λαμβάνουν χώραν εν τη προσπαθεία των πρώτων να προστατεύσουν τους φοιτητάς από το διωκτικόν μένος των άλλων».

Μέσα στο Πολυτεχνείο ο A. Σκευοφύλαξ είδε πολλούς τραυματίες και ίσως, όπως λέει, και νεκρούς. «Στο προαύλιο του Πολυτεχνείου ήταν πολύ χτυπημένοι, θυμάμαι ότι είδα πολλούς τραυματίες, ενώ τρεις-τέσσερις ήταν σωριασμένοι κάτω, ακίνητοι. Δεν ξέρω αν ήταν νεκροί. Δεν κοίταξα να δω. Κάποια στιγμή ένας φοιτητής όρμησε κατά πάνω μου και μου είπε: «Τι κατάλαβες τώρα που μπήκες;». Αφήνιασα. Εβγαλα το πιστόλι και προτάσσοντάς το γύρισα και του είπα ουρλιάζοντας: «Σκάσε, ρε κωλόπαιδο, μη σε καθαρίσω». Αυτός ο φοιτητής δεν ξέρει πόσο τυχερός στάθηκε εκείνη τη στιγμή ...; Αν έλεγε μια κουβέντα παραπάνω, θα τον σκότωνα! Τέτοιος ήμουν. Ενας φασίστας». 

Παρά τον πόνο τους, οι φοιτητές θα δείξουν μεγαλείο ψυχής απέναντι στον στρατιώτη που ισοπέδωσε το όνειρό τους. Αδιάψευστη απόδειξη, η μαρτυρία του κ. Σκευοφύλακα: «Οπως περνούσαν οι φοιτητές θυμάμαι ότι έριχναν μέσα στο τανκ πακέτα τσιγάρα και ό,τι προμήθειες είχαν μαζί τους. Οταν γυρίσαμε στο Γουδί, το άρμα έμοιαζε με περίπτερο. Οσο σκέφτομαι ότι οι φοιτητές μας έδιναν σάντουιτς και τσιγάρα, μετά απ' όσα τους κάναμε ...; Δεν μπορώ να το συχωρέσω αυτό το πράγμα στον εαυτό μου. Σκέφτομαι τι πήγα και έκανα!..». Την αναγνώριση των φοιτητών για ορισμένους από τους αξιωματικούς του στρατού και τους έφεδρους στρατιώτες θα διαπιστώσει αργότερα και ο εισαγγελέας: «Πολλοί αξιωματικοί και στρατιώται παρεμβαίνουν προς προστασίαν των φοιτητών. Και υπήρξε πηγαία και βαθειά η ευγνωμοσύνη πολλών εξ αυτών προς τους αγνώστους σωτήρας των, ως εις τας καταθέσεις των τούς αποκαλούν με συγκίνησιν»!

Εκατοντάδες φοιτητές καταφέρνουν να βγουν έξω από το Πολυτεχνείο, ξεχύνονται στους γύρω δρόμους, τρέχουν να φύγουν, να γλιτώσουν τη ζωή τους, καθώς γίνονται στόχος ελεύθερων σκοπευτών. «Απομακρυνόμενοι όμως του Πολυτεχνείου αγωνιώδεις τούς αναμένουν εκπλήξεις. Από παντού τους καταδιώκουν και τους χτυπούν. Εις την γωνίαν των οδών Τοσίτσα και Μπουμπουλίνας άνδρες της ΚΥΠ εν πολιτική περιβολή τους χτυπούν ανηλεώς και πυροβολούν κατ' αυτών, ενώ εις την ταράτσαν ενός των αυτόθι κτιρίων έχουν εγκαταστήσει πολυβόλον. Εις τας ταράτσας των γύρω κτιρίων επισημαίνονται ελεύθεροι σκοπευταί υπό του ιδίου Διευθυντού της Αστυνομίας να επιτελούν το φονικόν έργον των»!

Την ίδια στιγμή, όπως επισημαίνεται στην ίδια έκθεση, «ομάδες τραμπούκων και επικινδύνων τρωκτικών της γαλήνης του τόπου εκδηλώνουν το εγκληματικόν μένος των κατά των ατυχών σπουδαστών που κατά μάζας εξέρχονται του Πολυτεχνείου». Οι τραμπούκοι είναι άνδρες της ΕΣΑ, οι οποίοι δεν διστάζουν, μάλιστα, να κακοποιήσουν ακόμη και πανεπιστημιακό γιατρό, ο οποίος, μαζί με τη σύζυγό του, είχε σπεύσει να βοηθήσει τους ανυπεράσπιστους φοιτητές.

Στη συμβολή των οδών Πατησίων και Στουρνάρη «άνδρες εν πολιτική περιβολή, κραδαίνοντες ρόπαλα, εξήλθον από ομάδα αυτόθι ευρισκομένων αστυνομικών και εκακοποίησαν σεβάσμιον καθηγητή Πανεπιστημίου, την σύζυγόν του και νεαρόν σπουδαστήν, διότι εξήρχοντο του Πολυτεχνείου, ένθα ο καθηγητής-ιατρός και η σύζυγός του είχον μεταβή προς εκπλήρωσιν του ανθρωπιστικού και ιατρικού των καθήκοντος. Και οι ροπαλοφόροι ούτοι ήσαν άνδρες της ΕΣΑ εν πολιτική περιβολή. Εις το πανδαιμόνιον τούτο της εξόδου των φωνών, των κραυγών, των οιμωγών, των καταδιώξεων και των πυροβολισμών έπεσαν οι περισσότεροι εκ του πλήθους των τραυματιών». Οταν επέστρεψε στο Γουδί, στη βάση των Τεθωρακισμένων, ο κ. Σκευοφύλαξ έγινε δεκτός με ζητωκραυγές. Ηταν το τιμώμενο πρόσωπο.

«Οταν γυρίσαμε στο στρατόπεδο, έγινα ήρωας. Οι στρατιωτικοί μου έδιναν συγχαρητήρια. Τότε αισθανόμουν ότι ήμουν κάποιος, ότι έκανα κάτι καλό, κάτι μεγάλο. Είχα γίνει ο ήρωας που διέλυσε τους εχθρούς της πατρίδας, τα «παλιοκουμμούνια», όπως λέγαμε τότε τους φοιτητές. Αυτά μου έλεγαν, αυτά πίστευα. Ενιωθα περήφανος. Ημουν και εγώ φασίστας».

Οκτώ ημέρες αργότερα, κάτι θα σπάσει μέσα του. Το φρόνημά του θα κλονισθεί, όταν θα δει τον «εθνοσωτήρα» να καθαιρείται και να περιφρονείται από τους συνοδοιπόρους του, αυτούς που πιο πριν ορκίζονταν στο όνομά του. «Την επόμενη εβδομάδα έγινε η στάση του Ιωαννίδη. Ημουν πάλι σε επιφυλακή. Μας πάνε στο ΓΕΣ. Στο προαύλιο λάβαμε θέσεις. Δεν ξέραμε γιατί πήγαμε εκεί. Δεν μας είπαν. Γυρνώντας στο Γουδί μάθαμε ότι «έριξαν» τον Παπαδόπουλο» αναφέρει ο κ. Σκευοφύλαξ. «Τότε μέσα μου κάτι άλλαξε. Αυτοί που τον παρουσίαζαν σαν θεό, τώρα τον έβριζαν. Δεν μπορούσα να το καταλάβω αυτό. «Μα είναι τόσο πουλημένοι όλοι τους;» αναρωτήθηκα. Αυτοί πάνε όπου φυσάει ο βοριάς. «Πουλημένα τομάρια» είπα μέσα μου.

Θυμάμαι ότι ο Μιχάλης Γουνελάς παρέδωσε τα γαλόνια του στους άνδρες της ΕΣΑ, που ήρθαν στο Κέντρο και τον συνέλαβαν». Με τη Μεταπολίτευση ο στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ θα βρεθεί στα σύνορα. «Ο Καραμανλής είχε πει «τα άρματα στα σύνορα». Ηταν τα γεγονότα της Κύπρου. Πήγαμε Αλεξανδρούπολη. Μετά από έξι μήνες πήρα άδεια. Αντί να απολυθώ στους 22 μήνες, έφτασα στους 30. Εφεδρεία στην εφεδρεία. Οταν απολύθηκα, όλα είχαν αλλάξει μέσα μου».

Στη Δυτική Αθήνα, όπου κατοικούσε με τους γονείς και τα δύο αδέλφια του, θα αναζητήσει δουλειά. «Στο μεροκάματο η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες. Εκανα όποια δουλειά μπορείς να φανταστείς. Εργάτης κατάλαβα ότι δεν μπορώ να έχω τα ίδια αιτήματα με τους εργοδότες. Εμένα που μου έμαθαν να μισώ τους κομμουνιστές, ψήφισα δύο φορές KKE!»

Ολα αυτά τα χρόνια ο κ. Σκευοφύλαξ θα κάνει μια ήρεμη ζωή. Σπίτι - δουλειά, δουλειά - σπίτι. Ποτέ δεν θα μιλήσει για το Πολυτεχνείο. Δεν θα αισθανθεί να τον ενοχλούν. Μόνο μία φορά το επώνυμό του τον έφερε σε δύσκολη θέση. «Στη δουλειά πριν από χρόνια κάποιος άκουσε πώς με λένε και ρώτησε αν έχω κάποια σχέση με τον «πορτάκια», όπως είπε, του Πολυτεχνείου. «Ξάδελφός μου είναι, μακρινός. Σκοτώθηκε σε τροχαίο» απάντησα.

Είμαι ένα άνθρωπος που δεν υπήρξε ποτέ 20 χρονών. Ο έφεδρος στρατιώτης A. Σκευοφύλαξ σκοτώθηκε σε τροχαίο! Οι φίλοι μου δεν ξέρουν ποιος είμαι ούτε κανείς στη γειτονιά. Μόνο η γυναίκα μου το ξέρει. Της το είπα ύστερα από χρόνια. Στα παιδιά μου δεν το είπα ακόμη». 

1973-2003. Με μια αυτοκριτική διάθεση που σπανίζει, ο κ. Σκευοφύλαξ δεν θα διστάσει να πει: «Ντρέπομαι γι' αυτό που ήμουν, γι' αυτό που έκανα. Στη θέση μου θα μπορούσε να βρεθεί ο καθένας, έφεδρος στρατιώτης ήμουν άλλωστε. Δεν με απαλλάσσει όμως αυτό. Μέχρι που μπήκα μέσα, πίστευα αυτό που έκανα. Στη συνέχεια έγινε ο εφιάλτης της ζωής μου».

Για τους ανθρώπους που αντιστάθηκαν στη χούντα, ο κ. Σκευοφύλαξ θα μιλήσει με κολακευτικά λόγια. «Είχαν μεγάλη ψυχή. Ηταν παλικάρια. Δεν ξέρω αν έχει νόημα, αλλά θα ήθελα να τους πω μια μεγάλη συγγνώμη».

Ο οδηγός του τανκ που μπήκε στο Πολυτεχνείο δεν θα ξεχάσει τη νεαρή φοιτήτρια που τραυματίστηκε σοβαρά κατά την εισβολή του τανκ, την καθηγήτρια - σήμερα - του Πανεπιστημίου Αθηνών κυρία Πέπη Ρηγοπούλου. «Πιστεύω ότι αν τη δω σήμερα, δεν θα ξέρω τι να της πω. Πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια πέρασε από το μυαλό μου να τη συναντήσω, αλλά σταματούσα. Θα ήθελα να τη δω, να της πω ...; Δεν τολμάω όμως. Τα λόγια δεν σβήνουν τις πράξεις».

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2011

Επιστολή-σοκ μαθήτριας: Φτάνει πια! Αποφασίζουν για μένα, χωρίς εμένα!

Άνθρωποι άκαρδοι, ανίκανοι, σε όλα άχρηστοι… κι όμως λέγονται πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές κλπ! Γιατί; Κάνω «μάθημα» με ανύπαρκτους καθηγητές, καθηγητές που δεν ξέρουν πόσο κάνει 1+1, καθηγητές που δεν αγαπούν τα παιδιά… που σου μιλάνε σα σκουπίδι! Κάνω μάθημα χωρίς βιβλία (μου έδωσαν cd που δε λειτουργούν)… αλλά συγνώμη ξέχασα… ΚΑΙ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ!!!

Έφεραν γύρω μου τον πόνο, τη δυστυχία, τη γκρίνια, τα νεύρα… γιατί έτσι ήθελαν, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν! Άφησαν ξένους να μου κάνουν κουμάντο… χωρίς να με ρωτήσουν αν εγώ θέλω… ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ!!!

Το μόνο που με νοιάζει είναι να τελειώσω το «σχολείο» κι αφού τους βάλω τα γυαλιά με την επιτυχία μου -παρά τις όλες ελλείψεις σε βιβλία, καθηγητές και σχολεία- θα φύγω! Αφού αυτοί δε με θέλουν μορφωμένη… κι εγώ δε τους θέλω πάνω από το κεφάλι μου! Δε θέλω πια να βγαίνω έξω και να κοιτάω γύρω μου μήπως και μου επιτεθούν! Δε θέλω να πέφτω για ύπνο και να φοβάμαι μήπως μπουν στο σπίτι μου! Δε θέλω να καταστρέψω τη ζωή μου γι αυτούς! Δε θέλω να φύγω επειδή το θεωρώ εύκολη λύση… μα δε μου αφήνουν περιθώρια…

Δε θέλω να φοβάμαι το συνάνθρωπο μου… θέλω να τον έχω φίλο μου… κι ενωμένοι να τα αντιμετωπίσουμε όλα… ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ… ΕΛΕΟΣ!!!

Μια μαθήτρια
Πηγή: http://www.prionokordela.gr