Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009

Penalty: Poetic

Θεωρούμαι από πολλούς ρομαντικός και ονειροπόλος εκτός ορίων. Ότι ζω σε ένα δικό μου σύμπαν ενός άλλου κόσμου. Είπα πως δε θα μολύνω το άλλο μου blog με σκέψεις οργής και γι' αυτό προτίμησα να το γράψω εδώ που μου το επιτρέπω.
Κατηγορούνται οι νέοι άνθρωποι ότι είναι γενιά του καναπέ και του φραπέ. Κι ακούω άτομα να λένε "Μας κατηγορούν για γενιά του καναπέ".
Μα είσαι! Έσπασες 10,20,30 ή 40 μαγαζιά(και τα περισσότερα μικροεμπόρων!!!! άρα άστοχα κατέστρεψες τις ζωές τους) και θεωρείς ότι έκανες κάτι; Όσοι κυκλοφορούν στο δρόμο θα ξέρουν πως πλέον η λέξη ΜΑΤ είναι πιο τρομακτική κι από τον αριθμό 666.
Σε αυτό κερδίζουν τα ΜΑΤ. Έχουν γεμίσει τους ανθρώπους με τρόμο!
Και πώς πολεμάς κάποιον που δεν φοβάται τίποτα;
Απλά βάζοντας τον φόβο μέσα του!
Σκέψου έναν τρόπο να το κάνεις/κάνουμε αυτό.
Δε μπορείς να σκεφτείς;
Άκουσε το απόσπασμα από το "πρόχειρο τετράδιο".
Θα σε βοηθήσει η οργή να σκεφτείς.

ΥΓ: Ξέρω πως ο καιρός που θρηνούσαν τα κανάλια το παιδί(?) με το όνομα "Αλέξης" πέρασε. Ο άνθρωπος πέθανε και δεν άλλαξε τίποτα όμως. Οι άνθρωποι που τον σκότωσαν είναι ακόμη εκεί έξω. Και υπάρχουν και κάποιοι πολλοί χειρότεροι από αυτούς που ψάχνουν την αφορμή να κάνουν το ίδιο. Αφορμή ψάχνουν! Σε λίγα χρόνια, εδώ θα είμαστε, θα το δούμε.

2 σχόλια:

Αθηναίος είπε...

Xθές το βράδυ ήμουν στην Ομόνοια
γυρίζοντας με την παρέα μου από
ένα θέατρο.
Στην Γ΄Σ/βρίου σε μια γωνιά ήταν
ένας νεαρός των ΜΑΤ ακουμπισμένος
σε μια κλειστή πόρτα μαγαζιού
κοιτώντας ανήσυχος δεξιά-αριστερά
το "άγριο" πραγματικά τοπίο.
Τον πλησιάσαμε τον χαιρετήσαμε
και του είπα να έχει κλειστά τα
αυτιά του (σε αυτά που ακούει)
αλλά ανοιχτά τα μάτια του
για να μπορεί να ξαναγυρίσει σπίτι
του. Με κοίταξε με έκπληξη
και χρειάστηκαν δύο λεπτά για
να μου απαντήσει....
"Σας ευχαριστώ πολύ Κύριε να είστε
καλά..."
Ήταν μικρότερος από τα παιδιά μου!

Αθηναίος είπε...

Μου άρεσε το σχόλιο και το δημοσιεύω
αύριο.