Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009

Θεατρική παράσταση για τον άνθρωπο των σπηλαίων...

...ή θεατρική παράσταση για σπήλαιο(και ούτε);

Το Caveman είναι μια θεατρική παράσταση με έναν ηθοποιό, μονόπρακτο, αλλά με διαδραστικό μονόλογο μεταξύ του κοινού και του ηθοποιού. Φιλοξενείται στο θέατρο Coronet από Τετάρτη έως και Κυριακή για 2η συνεχή χρονιά. Ο ηθοποιός, που είναι διαφορετικός από αυτόν της πρώτης χρονιάς, ήταν ,τουλάχιστον από προσωπική άποψη, πολύ αρεστός. Η ηχοληψία ήταν επίσης πολύ ωραία παρόλο που δεν ήταν κατανοητό αμέσως αλλά υποσυνείδητα περνούσε. Η σκηνοθετική επιμέλεια ήταν επίσης πολύ καλή. Ο φωτισμός δηλαδή. Άλλωστε το έργο δεν έχει απαιτήσεις για κάτι περισσότερο.

Αυτό που μας τα χάλασε ήταν το σενάριο. Το έργο ξεκίνησε με ένα βιντεάκι το οποίο δε βρήκα αστείο αλλά ήταν ευχάριστο. Έπειτα ακούστηκε ένα ηχητικό κλιπ ενός λεπτού στο οποίο διάφορες γυναίκες γελούσαν και έλεγαν μία φράση. "Όλοι οι άντρες είναι μαλάκες". Όταν είσαι γυναίκα, μπορεί να γελάς ή να βρίσκεις ένα δίκιο στα λόγια αυτά. Όταν είσαι άντρας έχεις δύο διαφορετικές επιλογές. Ή είσαι παντόφλας και γελάς ή περιμένεις μια εξήγηση από το σενάριο. Κάτι που να απαντάει στο "τώρα αυτό γιατί το έκανες;". Και ξεκινάει το πρώτο μέρος με τον Δημήτρη Σακατζή να αρχίζει το λόγο του.

Περιμένουμε κι εμείς μια εξήγηση. Όσο περνάει, όμως, η ώρα τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Οι γενικότητες γίνονται όλο και πιο έντονες και όλο και πιο παγιωμένες. "Οι άντρες αφήνουν τις γυναίκες να κάνουν τις δουλειές","Οι άντρες φοράνε τα ρούχα τους μέχρι να λιώσουν","Οι άντρες κάθονται και βλέπουν ποδόσφαιρο και πίνουν μπύρες" και πολλά ακόμη παραδείγματα.Αυτό είναι το μοντέλο του άντρα όπως προβάλλεται στην τηλεόραση.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν βλέπω τηλεόραση, για αυτόν και για πολλούς ακόμη λόγους. Δε μπορώ να γελάσω όταν κάποιος με κατηγορεί για πράγματα που δεν κάνω και προσπαθεί να μου δείξει ότι οι γυναίκες το κάνουν καλύτερα.

Ήμαστε μεγάλη παρέα:3 άντρες+4 γυναίκες. Από τις γυναίκες ακούστηκε κι η άποψη ότι "μπορεί να φαίνεται κάπως, αλλά ουσιαστικά προστατεύει τους άντρες και προσπαθεί να εξηγήσει στις γυναίκες το πώς σκέφτονται".

Όταν τελείωσε το έργο, πράγματι αναγνώρισα κάποια σημεία που προσπαθούσε να βοηθήσει τους άντρες να γίνουν κατανοητοί. Ήταν όμως πλέον αργά...Έγινε στο τέλος του 2ου μέρους και φάνηκε εντελώς σαν μια προσπάθεια να περισώσει ό,τι μπορούσε από την οργή των όσων μη-παντοφλιασμένων αντρών - μια προσπάθεια η οποία απέτυχε παταγωδώς-.

Αυτό που εξέλαβα προσωπικά από όλη τη παράσταση ήταν "Είμαστε μαλάκες αλλά μη μας μαλώνετε". Και έχω και ένα κόλλημα με τη φράση "Παραδέχομαι ότι είμαι μαλάκας αν παραδεχθείς κι εσύ ότι είσαι πουτάνα", η οποία φράση δεν ειπώθηκε, αλλά το θέμα την περιτριγύριζε. Και το θέατρο γελούσε. Οι άντρες γελούσαν με τα χάλια τους. Οι γυναίκες γελούσαν γιατί ήταν αστεία αυτά που έλεγε, εις βάρος των αντρών, αλλά δε νομίζω πως τα σκέφτηκαν και πολύ. Απλά γέλασαν. Αν όμως, ανάμεσα στις γυναίκες ήταν και καμιά κομπλεξική γεροντοκόρη που γύρισε σπίτι της με την εντύπωση ότι "Για να τα λέει, έτσι θα είναι. Καλά κάνω λοιπόν και μαγκουφιάζω σπίτι μου! Θα δουν αυτοί!!!", τότε το έργο δεν ήταν απλά τραγικό αλλά και επικίνδυνο. "ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ!!!" όπως έλεγαν στην Ιερά Εξέταση για τις μάγισσες&τους μάγους.

Και επειδή οι κριτικοί λένε τα δικά τους, έψαξα να βρω γνώμες άλλων ανθρώπων που να είδαν την παράσταση,οπότε και αναφέρω τα λόγια του αρκούδου και του πρώτου Caveman:
[...]Αν θα σας άγγιζε, όπως άγγιξε και μένα. Αν θα πιάνατε τρυφερά το χέρι του καλού ή της καλής σας απο κάτι που καταλάβατε, ή αν θα γελάγατε με τα χάλια σας.[...]

Τελικά έχουν διαφορές τα δυο φύλα; Κι αν ναι, έχουν τέτοιες που να αλληλοσυμπληρώνονται;
Τα δυο φύλα οφείλουν να έχουν διαφορές. Ο,τιδήποτε υπάρχει στον κόσμο, στο φυσικό κόσμο, είναι άθροισμα διαφορετικών πραγμάτων. Δεν γίνεται, δεν μπορεί να είναι αλλιώς. Σκέψου να είμαστε όλοι ίδιοι. Φαντάζεσαι τη βαρεμάρα; Την πλήξη; Μα φυσικά, και βέβαια αλληλοσυμπληρώνονται. Και νομίζω ότι για αυτό το έργο είναι σημαντικό. Γιατί μιλάει, ότι πρέπει να δώσουμε χώρο σε αυτή τη διαφορετικότητα, να την κανακέψουμε αυτή τη διαφορετικότητα, να τη χαϊδολογήσουμε, να της δώσουμε χώρο να ανθίσει, αντί να την κρύψουμε και να την κριτικάρουμε. Κι αν γίνει αυτό με κάποιον που ζεις μαζί του στο ίδιο σπίτι, τότε θα δώσεις χώρο και στον απέναντι σου. Αλλιώς είσαι ένας μικροαστός με όλες τις μιζέριες του. Και στην κοινωνία μας δυστυχώς υπάρχει μια απίστευτη προσβολή του άλλου σε όλα τα επίπεδα. Αυτό είναι το καλό του έργου, η δύναμη του. Το ότι σε αναγκάζει να δεις σοβαρά πράγματα με έναν ελαφρύ τρόπο.

Προσωπικά πάντως, μάλλον τον χρόνο μου έχασα. Και 18 ευρώ(φοιτητικό(δεν ζητήθηκε πάσο)). Καλύτερα να καθόμουν 2,5 ώρες να παίζω αυτό. Αλλά ήταν απίστευτη η χαρά όταν τελείωσε και φύγαμε από εκεί μέσα. Για τις επόμενες δύο ώρες έσπαγα τη σιωπή αναφωνώντας "τελείωσε!" και ακόμη δεν το πίστευα. Και ακόμη δεν το πιστεύω ότι τελείωσε επιτέλους!.

Δεν υπάρχουν σχόλια: