Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

Είδα πολλά... το 2002

Αντιγράφω την περιγραφή του βίντεο:
Ο Έλληνας βουλευτής, Αθανάσιος Μπούρας, εν μέσω της εθνικής τραγωδίας των πυρκαγιών του 2007, υπόσχεται προεκλογικά αποχαρακτηρισμό καμμένης δασικής γης που έχει κυρηχτεί αναδασωτέα!!!
1ο βίντεο:

2ο βίντεο:

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2008

Λιθοβολισμός βιασμένου κοριτσιού

08-11-2008

Αυστηρή ήταν η καταδίκη από τον ΟΗΕ, της δημόσιας εκτέλεσης, δια λιθοβολισμού σε γήπεδο, ενός κοριτσιού 13 ετών, θύματος βιασμού, που διέταξαν πνευματικοί στη Σομαλία, κατηγορώντας το για "μοιχεία". Σύμφωνα με καταγγελία της UNΙSEF, η Αΐσα λιθοβολήθηκε μέχρι θανάτου στο στάδιο της πόλςη Κισμάγιο την 27η Οκτωβρίου, παρόντων χιλιάδων θεατών. Παρά το γεγονός ότι η 13χρονη στράφηκε στους τοπικούς ισλαμιστές ηγέτες την προστασία τους, ζητώντας την προστασία τους, εκείνοι την οδήγησαν στην εκτέλεση. Όπως τόνισε η Ραντίκα Κουμαρασουάμι, επιτετραμμένη του ΟΗΕ για θέματα που αφορούν τα παιδιά και τις ένοπλες συγκρούσεις:

"Το συμβάν υπογραμμίζει την ακραία φύση της βίας που ασκείται σε βάρος των παιδιών και των γυναικών στη Σομαλία, κι εντείνεται από την αυξανόμενη αναρχία. Είναι καθήκον της διεθνούς κοινότητας και των τοπικών αρχών να σταματήσουν τις παραβιάσεις αυτές και να διασφαλίσουν την καλύτερη προστασία των παιδιών". H 13χρονη είχε πέσει θύμα βιασμού από τρεις άνδρες ενώ διένυε μια μεγάλη απόσταση πεζή για να επισκεφθεί τη γιαγιά της στην πρωτεύουσα Μογκαντίσου. Η Σομαλία είναι μια από τις πιο φτωχές χώρες στον κόσμο, η μεταβατικής της κυβέρνηση που υποστηρίζεται από τις ένοπλες δυνάμεις της Αιθιοπίας αλλά και τις ΗΠΑ, δεν ελέγχει όλη τη χώρα, καθώς μεγάλα τμήματά της ελέγχονται από τους ισλαμιστές μαχητές της Ένωσης Ισλαμικών Δικαστηρίων που διεξάγουν ανταρτοπόλεμο εναντίον της μετά την εκδίωξή τους από το μεγαλύτερο μέρος της χώρας, το οποίο είχαν υπό τον έλεγχό τους μέχρι το 2006.
Πηγή>>>

Και μια δική μου σκέψη. Ο λόγος που έγινε ο λιθοβολισμός, θεωρώ ότι ήταν επειδή δεν ήθελαν να λιθοβολήσουν τον θύτη. Κατ' ανάγκη λοιπόν, λιθοβόλησαν το θύμα για να το σιωπήσουν. Κι αυτό λοιπόν έγινε μόνο και μόνο επειδή ο θύτης που τη βίασε προσπάθησε να αποφύγει να αναλάβει τις ευθύνες του. Καταλήγουμε για ακόμη μια φορά στο "ενός κακού, μύρια έπονται".

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Ιερόδουλες υπό τα μάτια του Αθηναίου

Αλήθεια ποια είναι η γνώμη των ανθρώπων όταν ακούν τη φράση "ιερόδουλη"; Ποια είναι η πραγματική αλήθεια; Είναι κοπέλες που τις βιάζουν και τις εξαναγκάζουν; Είναι κοπέλες που κάνουν ό,τι κάνουν επειδή είναι επιλογή τους; Είναι κοπέλες άλλες της πρώτης και άλλες της δεύτερης κατηγορίας; 

Μήπως είναι κάτι διαφορετικό που δε συλλαμβάνει εύκολα ο ανθρώπινος νους; Τουλάχιστον ο δικός μας... Σε αυτές τις ερωτήσεις ήθελα να απαντήσω και έψαξα στο google για "είμαι ιερόδουλη" ελπίζοντας πως θα πέσω πάνω σε κάποιο forum ή κάποιο blog... Ήθελα μια αληθινή μαρτυρία. Και έπεσα στο blog του Αθηναίου και συγκεκριμένα σε αυτό το blog από όπου είναι και τα παρακάτω αποσπάσματα.

Οικογένεια δεν έκανα ποτέ. Μοναξιά αισθάνομαι σήμερα. Έχω μερικούς φίλους και φίλες. Πρόσφατα (πριν 2 ώρες), ένας παλιός μου πελάτης, 67 ετών σήμερα, πρόσφατα χήρος, πέθανε η σύζυγός του, μου έκανε πρόταση γάμου. Τον ξέρω 30 χρόνια και λέω να την δεχτώ.

Μου χει μεινει η ιστορια της,ποτε δεν ειχε προστατη, ποτε δεν εκμεταλλευτηκε αλλες γυναικες, παντα δουλευε μονη.

Στην περιοχή των Πατησίων υπάρχουν πολυκατοικίες της δεκαετίες του '60 και του '70 με χωριστές εισόδους (δίπλα στη κεντρική) με μικρά διαμερίσματα που είχαν κατασκευαστεί υποτίθεται για το θυρωρό, αλλά στην ουσία τα νοίκιαζαν οι ιδιοκτήτες σε οίκους ανοχής. Λειτουργούσαν νόμιμα. Μέσα στο "σπίτι" δούλευε μια κοπέλα μόνο, με άδεια από την Υπηρεσία Ηθών και την Υγειονομική Υπηρεσία. Είχε υπηρετικό προσωπικό παλιά "συνάδελφό" της που η ηλικία πλέον την είχε βγάλει στη "σύνταξη" χωρίς φυσικά να εισπράττει από κάποιο ταμείο γιατί ποτέ δεν ήταν και δεν μπορούσε να ήταν ασφαλισμένη. Ήταν κανόνας οι νεώτερες κοπέλες και όχι πόρνες γιατί τότε δεν υπήρχαν πόρνες όπως σήμερα (στην ψυχή), βοηθούσαν τις παλιές δηλαδή τις συντηρούσαν. Κάποια από αυτά τα σπίτια είχαν βοηθό ομοφυλόφιλο κάποιας ηλικίας που επίσης τον βοηθούσαν.

Η δουλειά των βοηθών ήταν να καθαρίζουν το σπίτι και να επιβλέπουν διακριτικά το σαλόνι αναμονής πελατών κυρίως νεαρών τα απογεύματα που πηγαίναμε μετά το σχολείο κρυφά όποτε διαθέταμε χαρτζιλίκι που φρόντιζαν οι γονείς να δίνουν ή να έχουμε κάποιοι από εμάς από την εργασία μας τα Σαββατοκύριακα σε διάφορες βιοτεχνίες ή φαγάδικα. Δεν υπήρχε τότε "λιβάδι" όπως υπάρχει σήμερα για τους νεαρούς ελεύθερης βοσκής. Πολλές από αυτές τις γυναίκες των "σπιτιών" είχαν κάνει το κουμάντο τους για τα γεράματά τους. Άλλες μεγάλωσαν και σπούδασαν παιδιά αποφεύγοντας στο τέλος να μπουν στη ζωή τους για να μη τους κάνουν κακό. Οι περισσότερες όμως κατέληξαν να είναι άστεγες και να ζουν με το συσσίτιο του Δήμου. Ο Δήμος της Αθήνας φιλοξενεί αρκετές σε εστίες που διαθέτει. Όσοι ήταν τυχεροί όπως εγώ και μίλησαν με αυτές τις ξεχασμένες γυναίκες που έκαναν άντρες πολλούς από εμάς, έμαθαν πολλά πράγματα, όπως τι σημαίνει αξιοπρέπεια και μεγαλείο ψυχής.

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2008

Οι Ελληνες δεν έχουμε πια την υδατική κουλτούρα των παλαιότερων ούτε λαμβάνουμε την εκπαίδευση που θα επέτρεπε να κάνουμε λελογισμένη χρήση νερού

Επιστροφή στις στέρνες
Η απόλυτη λύση για τα άνυδρα νησιά μας
Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΖΑΒΙΤΣΑΝΟΥ
Φωτογραφίες: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΖΑΒΟΣ, ΑΡΗΣ ΠΑΥΛΟΥ
Κρυμμένοι θησαυροί -αυτό είναι οι στέρνες. Χτισμένες στα υπόγεια των σπιτιών, μισοθαμμένες στα χωράφια ή αθέατες από τον επισκέπτη στα άγονα βουνά. Υδαταποθήκες κατά το επιστημονικότερο, γλιστέρνες κατά το λαϊκότερο. Οπως και να το πούμε, η αποθήκευση νερού τις υγρές περιόδους και η χρησιμοποίησή του τις ξηρές είναι ένα διαχρονικό όπλο στη μάχη για την επιβίωση.
Σήμερα η λειψυδρία, η υφαλμύρινση των υπογείων υδάτων και η ερημοποίηση, που δοκιμάζουν ήδη περιοχές της χώρας, επαναφέρουν το θέμα στο προσκήνιο. Η ελληνική πολιτεία, όμως, μοιάζει αδιάφορη. Με τις κλιματικές αλλαγές προ των πυλών και την Ε.Ε. να χρηματοδοτεί έργα διαχείρισης υδάτων, εμείς συνεχίζουμε τις εξαγγελίες. Μόνο που οι εξαγγελίες δεν συνιστούν περιβαλλοντική πολιτική. Μια διάταξη για την υποχρεωτική κατασκευή στέρνας στα νεοδόμητα χτίσματα στις άνυδρες περιοχές και η επαναφορά του θεσμού των δημόσιων υδατοδεξαμενών για το πότισμα των χωραφιών, θα ήταν ένα σοβαρό βήμα στη σωστή κατεύθυνση.
Το ΟΙΚΟ γύρισε τα νησιά, μίλησε με αγρότες, εργολάβους και καθηγητές υδρολογίας και σας μεταφέρει τα μυστικά της στέρνας.
Μεγάλη σημασία η θέση!
Οι στέρνες είναι αποθήκες νερού που έφτιαχναν στα υπόγεια ή τις ταράτσες των σπιτιών και στα χωράφια. Είναι συνήθως κλειστές για να μην εξατμίζεται το νερό το καλοκαίρι και να μη λερώνονται από τα πουλιά, τα φύλλα και ό,τι φέρνει ο άνεμος.

Για να τις γεμίσουν τοποθετούσαν υδρορροές στις ταράτσες και τις στέγες για να μαζεύουν τα νερά της βροχής. Στις δεξαμενές που έφτιαχναν στα χωράφια «μεγάλη σημασία είχε η θέση», μας είπε ο Γιώργος Γκριέλας, 78 χρόνων, μάστορας που έχει χτίσει περίπου δεκαπέντε πέτρινες στέρνες στην Κύθνο.
«Για να τις φτιάξουμε διαλέγαμε εδάφη κατηφορικά, δημιουργούσαμε αυλάκια και οδηγούσαμε το νερό των ψηλότερων αναβαθμίδων στη στέρνα και από εκεί, πάλι εκμεταλλευόμενοι την κατωφέρεια, το στέλναμε στο παρακάτω χωράφι για πότισμα. Ακολουθούσαμε τη φυσική ροή», τονίζει ο κυρ Γιώργος και αν παρατηρήσετε στις υπαίθριες στέρνες που υπάρχουν στο νησί θα το δείτε. Αλλωστε στην Κύθνο δεν υπάρχουν πολλές οικιακές στέρνες γιατί έχουν πολλές δημόσιες.
«Μόνο οι πλούσιοι είχαν στέρνα στο σπίτι», μας ενημερώνει ο κ. Γιώργος - η στέρνα ήταν θέμα κοινωνικού στάτους στην Κύθνο και το πιο σοβαρό μέρος της προίκας στη Μάνη. Σε μια περιοχή τόσο άνυδρη το νερό ήταν η μόνη εγγύηση για τη μακροημέρευση των νεονύμφων. Γι' αυτό, στα χωριά του Ταϋγέτου υπήρχε και ο περίφημος Υδρονόμος, κάποιος που είχε αναλάβει να προσέχει τις δημόσιες στέρνες, να τις κρατάει καθαρές και να ενημερώνει τους συγχωριανούς πότε θα περάσει το νερό από το χωράφι τους.
Τώρα τις κάνουν δωμάτια...
Σήμερα, όσοι τις φτιάχνουν είναι γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. «Τα περισσότερα νεόδμητα κτίρια που βρίσκονται εκτός οικισμού φτιάχνουν στέρνες γιατί εκεί δεν υπάρχει δίκτυο», λέει ο Γιάννης Βλαστάρης, εργολάβος οικοδομών από την Κύθνο που κατασκευάζει και σήμερα στέρνες. «Αν όμως ήταν υποχρεωτικό να φτιάχνουμε στέρνες σε όλα τα σπίτια που χτίζαμε, τότε στο νησί θα λύνονταν τα προβλήματα τους μήνες αιχμής. Οι ντόπιοι θα χρησιμοποιούσαν το νερό από τις στέρνες τους, το δίκτυο θα εξυπηρετούσε την επιπλέον ζήτηση και δεν θα είχαμε διακοπές στην υδροδότηση».
Ομως, οι στέρνες στους οικισμούς είναι πια λίγες, ενώ η ύπαρξη δικτύου έχει οδηγήσει πολλούς στις Κυκλάδες και σε άλλα μέρη να τις μετατρέψουν σε δωμάτια, τουαλέτες και λοιπούς βοηθητικούς χώρους.
«Οι Ελληνες δεν έχουμε πια την υδατική κουλτούρα των παλαιότερων ούτε λαμβάνουμε την εκπαίδευση που θα επέτρεπε να κάνουμε λελογισμένη χρήση νερού -αντίθετα σε μια τόσο σπάταλη κοινωνία το ξοδεύουμε αλόγιστα», σχολιάζει ο Γιάννης Μυλόπουλος, καθηγητής στον τομέα Υδραυλικής & Τεχνικής Περιβάλλοντος του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών της Πολυτεχνικής Σχολής του ΑΠΘ. «Επίσης έχουμε εκχωρήσει το δικαίωμα διαχείρισης σε εκπροσώπους και οργανισμούς και δεν θεωρούμε ότι είναι δική μας ευθύνη η εξοικονόμηση».
Και η ευθύνη της πολιτείας; «Τεράστια φυσικά, αφού δεν υπάρχει καμία πολιτική νερού. Ζούμε σε μια χώρα που βρίσκεται στα όρια της ξηροθερμικής ζώνης και η οικονομία της στηρίζεται στον τουρισμό και τη γεωργία, σε δραστηριότητες που απαιτούν πολύ νερό, οπότε η μακρόχρονη απουσία πολιτικής νερού είναι συνώνυμο της αυτοκαταστροφής».
Η κατασκευή τους
Πώς φτιάχνονται, όμως, αυτά τα μικρά θαύματα; Παλιά χρησιμοποιούσαν πέτρα και τσιμεντοκονίαμα για να στεγανοποιούνται τα εσωτερικά τοιχώματα, ενώ τώρα όλες γίνονται από τσιμέντο και είναι μάλλον μεγαλύτερες σε μέγεθος από τις παλιές. «Το μέγεθος είναι πάντα συνάρτηση του διαθέσιμου χώρου, αλλά σήμερα φτιάχνουμε στέρνες για πενήντα ή εξήντα κυβικά νερό», λέει ο Γιάννης Βλαστάρης. «Παλιά δεν υπήρχε λόγος να φτιάξουμε μεγάλες στέρνες γιατί υπήρχε πολύ νερό, αφού έβρεχε συχνά. Οι περισσότερες χωρούσαν περίπου 25 κυβικά νερό. Αλλωστε, ούτε στα σπίτια χαλούσαν τόσο νερό στις καθημερινές ανάγκες»
Μικρές είναι και οι πελεκητές στέρνες, αυτές που έσκαβαν με το σφυρί και το καλέμι σε βραχώδεις περιοχές που είχαν την ιδιότητα να μην απορροφούν το νερό. Στον Προφήτη Ηλία στην Κύθνο έχει μια τέτοια που αν σκύψεις μέσα διακρίνεις το ωοειδές σχήμα που της έχουν δώσει.
Οι περίφημες σουβάλες στην Αίγινα (από όπου πήρε το όνομά της και η περιοχή του νησιού) είναι και αυτές πελεκητές, αλλά είναι μεγάλες στέρνες που μπορεί και να χωρούν 800 κυβικά μέτρα νερό. Και εκεί το καθάρισμα και η συντήρηση ανήκαν στην τοπική κοινωνία. «Τώρα δεν υπάρχουν πια πολλοί βοσκοί στα βουνά οπότε και δεν είναι εύκολο να τις καθαρίσουμε και να τις συντηρήσουμε», λέει ο Σώζος Βατικιώτης, κτηνοτρόφος από το Σφεντούρι Αίγινας. Ετσι ρημάζουν και υποχωρούν σιγά σιγά. «Η αρχαιολογία τα θεωρεί παλιά υδραγωγεία και λέει ότι θα τα συντηρήσει αλλά μόνο λέει, δεν κάνει τίποτα».

Τα χέλια ως μέθοδος αλλά και δείκτης καθαρότητας!

Στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας ασβέστωναν τις στέρνες μια φορά το χρόνο ώστε να διατηρούν το pΗ του νερού σε ικανοποιητικά επίπεδα και να εξασφαλίζουν καλύτερη ποιότητα. Το ασβέστωμα όμως δεν ήταν πανάκεια. Στην Κύθνο δεν το έκαναν γιατί έβαζαν άμμο θαλάσσης στο τσιμεντοκονίαμα του τοίχου οπότε δεν κράταγε τον ασβέστη. Για να τις καθαρίζουν έμπαιναν μέσα δεμένοι με σχοινιά και έτριβαν τα τοιχώματα με βούρτσες και μάζευαν όλα τα φερτά υλικά. Αυτό γινόταν μια φορά στα τέσσερα ή περισσότερα χρόνια που άδειαζαν οι στέρνες - μια πρακτική που εφάρμοζαν παντού στην Ελλάδα.

Στην Αίγινα πάλι, στις σουβάλες, τις μεγάλες ανοιχτές στέρνες που έχουν στα βουνά, έβαζαν ασβέστη σε πάνινο κομπόδεμα και το έριχναν μέσα στο νερό, αλλά κοντά στην επιφάνεια, ώστε να διαλύεται σίγα σιγά με την κίνηση των επιφανειακών υδάτων. Παντού όμως έριχναν χέλια «για να τρώνε τα νερομάμουνα», όπως λέει ο μπαρμπα-Κώστας από την Κύθνο, αλλά και για να μην πιάνουν βρύα τα τοιχώματα της στέρνας - κάτι που κατάφερναν τα χέλια άθελά τους, αναδεύοντας τα νερά με την κίνηση του σώματός τους. Επίσης, τα χέλια ήταν και δείκτες καθαρότητας: αν υπήρχε το παραμικρό πρόβλημα με το νερό, αυτά πέθαιναν.

Αρχική Πηγή: Kathimerini.gr
Πού το βρήκα: http://eyaggelistria.blogspot.com/

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2008

Βρέθηκε... αν και λίγο αργά


Το περασμένο καλοκαίρι με τις φωτιές στην Χαλκιδική στο δελτίο του ΑΝΤ1 παρεμβαίνει ο παρουσιαστής των ΑΜΑΝ ο Αντώνης Κανάκης και ο υπουργός Μακεδονίας-Θράκη

Παρασκευή, 23 Μαΐου 2008

Μία λατρεία...αλλιώτικη απ' τις άλλες.

Τό 1969 η ομάδα του Τσάρλς Μάνσον δολοφονεί την έγγυο Σάρον Τέητ ηθοποιό και σύζυγο του σκηνοθέτη Ρόμαν Πολάνσκι. Το θύμα, ο σύζυγός της και οι θύτες ανήκουν στη σατανιστική λατρεία.

Το 1979, κατόπιν εντολής του "Μεσσία" Jim Jones, 923 μέλη του «Ναού του Λαού» αυτοδηλητηριάστηκαν στο Jonestown της Γουϊάνα.

Το 1993, στο Wako του Texas 95 άτομα, οπαδοί του Μεσσία Ντέηβιντ Κορές, οδηγήθηκαν στο να καούν ζωντανά. 17 από αυτούς ήταν παιδιά!.

Τό 1971 ο γκουρού της Ινδουϊστικής οργάνωσης «Ανάντα Μάργκα» καταδικάστηκε σέ ισόβια γιά τη δολοφονία 14 πρώην μελών της οργάνωσής του. Τότε άλλοι οπαδοί έκαναν τρομοκρατικές ενέργειες -μάλιστα δύο νέοι αυτοπυρπολήθηκαν!

Το 1988 αυτοκτονεί ο νεαρός οπαδός της Σαϊεντολογίας Πάτρικ Βίκ. Αλλα 11 μέλη αυτής της οργάνωσης έχουν αυτοκτονήσει στην Αμερική, μεταξύ αυτών, ο γιός του Χάμπαρντ, ενώ απόπειρα έχει κάνει και η κόρη του. Ο ιδιος ο Χάμπαρντ που ισχυριζόταν ότι με την μέθοδό του θεραπεύεται κάθε ψυχασθένεια, είιχε τάσεις αυτοκτονίας.

Τό 1979 Ελληνας οπαδός του γκουρού Σατυανάντα, αφού έχει εξουθενωθεί ψυχολογικά και οικονομικά, αυτοκτονεί έξω από το άσραμ του Γκουρού στην Παιανία.

Τό 1994 στην Ελβετία, 53 μέλη της ομάδας «Ναός του Ηλίου» του ομοιοπαθητικού «γιατρού» Λύκ Ζυρέ, αυτοκτόνησαν (οι πιό δειλοί «βοηθήθηκαν» από τους άλλους).Τό 1995, άλλα 15 μέλη βρέθηκαν δολοφονημένα στο δάσος Βεκόρ.

Το 1993 αποκαλύπτεται ότι στα γεγονότα της Παλλήνης, 2 γυναίκες θυσιάστηκαν στο βωμό του Σατανά. Θύματα και θύτες μπλέχτηκαν στα δίχτυα διεθνών κέντρων του Νεοσατανισμού. Επίσης, η μητέρα νεαρής μαθήτριας που αυτοκτόνησε στα Χανιά, αποκάλυψε ότι η κόρη της είχε μπλέξει με σατανιστές, ενώ στην Κοζάνη συλλαμβάνεται καθηγήτρια, που μυούσε μαθητές της στο σατανισμό με τελετές και σέξ.

Το 1995 η Ομάδα « Αούμ Σίνρι Κίο» του ιάπωνα γκουρού Σόκο Ασαχάρα επιτίθεται με τό φονικό αέριο «Σαρίν» στο μετρό του Τόκυο. Αποτέλεσμα: 11 νεκροί καί 5.000 τραυματίες. Η ίδια ομάδα συγκέντρωνε δηλητήρια γιά νά ...[επισπεύσει τά γεγονότα της «Αποκάλυψης»!]

Από τό 1968 έως καί σήμερα, χιλιάδες κοπέλες εκπορνεύονται γιά να φέρουν χρήματα και οπαδούς στην οργάνωση «Παιδιά του Θεού» του David Berg (Mo). ] Η λατρεία αυτή προωθεί την ομοφυλοφιλία, την αιμομιξία και την παιδεραστία.

Από τη δεκαετία του 60 εως και σήμερα, η τύχη χιλιάδων νέων που έψαξαν γιά σοφία και γνώση στην Ινδία, αγνοείται. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν αποκτήσει μόνιμες νευρικές διαταραχές ή έχουν αυτοκτονήσει, προσπαθώντας να «διευρύνουν τη συνείδησή τους» με γιόγκα καί διαλογισμό ή ψυχεδελικά ναρκωτικά ή καί τα δύο.

Μεγάλος αριθμός ανθρώπων έχει χάσει τη ζωή του ή έχει σοβαρά προβλήματα υγείας επειδή αντί της κλασσικής ιατρικής χρησιμοποίησε «θεραπευτικές» μεθόδους όπως ομοιοπαθητική, βελονισμό, ρέϊκι, κρυσταλλοθεραπεία κ.α.

Πολλά μέλη των «Μαρτύρων του Ιεχωβά» έχουν πεθάνει, επειδή η οργάνωση απαγορεύει τη μετάγγιση αίματος.

Χιλιάδες άνθρωποι στήνονται καθημερινά στους δρόμους ή γυρίζουν στα σπίτια, γιά να πουλήσουν τα προϊόντα της οργάνωσής τους και να παγιδεύσουν κι άλλους σ΄ αυτήν....

Χιλιάδες άνθρωποι έχουν υποχρεωθεί από τον «ηγέτη» τους να παντρευτούν άτομα που δεν έχουν διαλέξει, ή οδηγούνται έντεχνα στην εγκατάλειψη της οικογένειάς τους.

Αμέτρητοι γονείς ψάχνουν γιά τα παιδιά τους, τα οποία οργανώσεις όπως οι «Χάρε Κρίσνα» και το «ΚΕΦΕ-Σαηεντολογία» (σήμερα παρουσιάζεται σαν: Ελληνικό Κέντρο Διανοητικής & Σαηεντολογίας) έχουν μεταφέρει προς εκμετάλλευση σε χώρες του εξωτερικού.

Κανείς δεν μπορεί να απαριθμήσει τα τόσα περιστατικά. Κανείς δεν μπορεί να περιγράψει τον πόνο των ανθρώπων, που έχουν χάσει κάποιο μέλος της οικογένειάς τους εξαιτίας μιάς καταστροφικής λατρείας.

Πηγή>>>