Τετάρτη, 1 Απριλίου 2020

Κυριαρχία

Υπάρχει ένα comic που εκδόθηκε πριν χρόνια κι από τότε το ξεχώρισα ως ένα από τα αγαπημένα μου. Λεγόταν "Spiderman: Reign".
https://drive.google.com/uc?export=view&id=1_rqtGtOSuPtUOZS1A1VmQrNh4kGFAasC

Στη συγκεκριμένη ιστορία, ο Spider-man έχει πλέον γεράσει και είναι ένας ηλικωμένος παππούλης που έχει αφήσει πίσω εντελώς τη μάσκα του, τη στολή του και οτιδήποτε άλλο τον αναδείκνυε σε ήρωα.

Ταυτόχρονα, η πόλη του και η παγκόσμια κοινότητα γενικότερα έχουν απαγορεύσει το να φοράει κάποιος μάσκα. Είναι κάτι παράνομο. Όπως και το να χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών.

Οι μόνοι που επιτρέπεται να φορούν μάσκα είναι οι ίδιοι οι αστυνομικοί - αν και μάλλον "αντιτρομοκρατικοί" θα έπρεπε να τους πούμε. Οι μάσκες απαγορεύτηκαν για να είναι ήσυχοι οι πολίτες πως είναι ασφαλείς.

Μία παρέα παιδιών προσπαθεί να φέρει την αλλαγή, να μην φοβάται ο κόσμος πια με τόση αστυνόμευση τριγύρω αλλά δεν είναι εύκολο κάτι τέτοιο.

Όταν ένα από τα παιδιά συλλαμβάνεται από την αστυνομία, ένα άλλο παιδί, από τους επαναστάτες, απευθύνεται στον παππούλη - χωρίς να ξέρει ποιος είναι - και τον κατηγορεί λέγοντάς του "Πώς μπόρεσες να τους αφήσεις να τον πάρουν; Δεν υπάρχει κανείς εκεί έξω για να μας βοηθήσει. Κανείς για να μας σώσει. Κανείς".

https://drive.google.com/uc?export=view&id=1n0Rw7uBqMFRMREcMs550v_I_Ea7MbvFP

Η κατάσταση έχει χειροτερέψει τόσο που ακόμη κι ο δημοσιογράφος που για χρόνια ολόκληρα έγραφε τα χειρότερα πράγματα για τον Spiderman, τώρα αναγκάζεται να ζητήσει τη βοήθειά του. Γέρος κι αυτός. Κι αδύναμος... Έστω κι αργά συνειδητοποίησε το λάθος που έκανε τόσα χρόνια...

Φεύγοντας αφήνει στον Peter τη μαύρη στολή του Spiderman που ο ίδιος είχε κρατήσει.

https://drive.google.com/uc?export=view&id=12sG7QSgcBSQTyryRLH2q9o9EA5xIPydj

Βγαίνοντας από το κτίριο, ο δημοσιογράφος αρχίζει να στρέφεται φραστικά εναντίον της αστυνόμευσης και της έλλειψης ελευθερίας. Τότε η αστυνομία αρχίζει να τον απειλεί και να τον χτυπάει. Κι όταν τελικά βλέπει τον Spiderman ντυμμένο τη μαύρη του μάσκα, αναφωνεί:

Διώξαμε το είδος σας από αυτή την πόλη πριν πολύ καιρό!

https://drive.google.com/uc?export=view&id=1TDzjmIzIdQfWzgNYCHqpDhzN0R9-j3gh

Ύστερα από λίγο και κάποιος άλλος μασκοφόρος παππούς προσπαθεί να κάνει το διαφορετικό, να προβάλλει αντίσταση σε όλο αυτό το κίνημα που τους εξαθλιώνει στην πραγματικότητα παρά τους κρατάει ασφαλείς. Μα όταν οι μπαταρίες του ραδιοφώνου τελειώνουν, η αστυνομία ξεκινάει το έργο της καταστολής και της πάταξης της αντίστασης. Και ο δημοσιογράφος αναγκάζει τα παιδιά, τους επαναστάτες, να δουν την ωμή πραγματικότητα.

https://drive.google.com/uc?export=view&id=1SXmYeo2Y8a7nhjhuDQSB0V2IlPAWXaHt

Κι όταν έρχεται η ανάγκη, οι αστυνομικοί δεν αργούν να σκοτώσουν ακόμη και ένα παιδί. Αν κι αυτοί που πραγματικά το σκοτώνουν δεν είναι όντως αστυνομικοί αλλά μάλλον μια επιλεγμένη ομάδα - παλαιότερα κακών - υπερηρώων που πλέον έχουν ως μόνο σκοπό την καταστολή της αντίστασης με κάθε μέσο.

https://drive.google.com/uc?export=view&id=171ejhQYivKJAkba1Wu16oqHmMyb3HOuR

Τελικά, από την ομάδα αυτή δε γλιτώνει ούτε ο Spiderman. Μα όταν κινδυνεύει να χάσει τα πάντα, ένας άλλος - παλαιότερα - κακός εμφανίζεται και τον σώζει. Δείχνοντας έτσι πως όταν έρχεται η ώρα, ακόμη κι από κακούς ανθρώπους, η τάξη θα αποκατασταθεί σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.

https://drive.google.com/uc?export=view&id=16bts9LvMtCsbwet4IglL6fUi-Z1MJ1WD

Τελικά ο Spiderman καταλήγει στο νεκροταφείο, δίπλα στους τάφους των αγαπημένων του συγγενών. Της θείας του, του θείου του και της γυναίκας του. Ο θείος του ήταν που του είχε πει πως "Με τη μεγάλη δύναμη έρχεται και μεγάλη ευθύνη". Τώρα όμως αναγκάζεται να παραδεχτεί πως δε μπόρεσε να σώσει κανέναν τους. Ποτέ δεν είχε τη δύναμη. Ποτέ δε μπόρεσε να αντέξει την ευθύνη. Κι απλά αναρωτιέται...

Όταν θα κοίτομαι δίπλα σας, θα μου πείτε γιατί μου είπατε ψέματα;

https://drive.google.com/uc?export=view&id=1X_D8bSKFOo7FYA1TfuscRmAL7CUEE6CG

Κι ύστερα σαν όραμα βλέπει το σώμα της νεκρής του γυναίκας να του λέει αυτό που πάντα του έλεγε παλιότερα πριν πάει να πιάσει τους κακούς της εποχής του.

Εκείνη την τελευταία ημέρα, δε με άφησες να τελειώσω τη φράση μου. Προσπαθούσα να σου πω... Go get them, Tiger.

Τότε είναι που θυμάται πως μαζί με τη γυναίκα του, στο ίδιο φέρετρο έθαψε και τη στολή του, την παλιά κλασική μπλε και κόκκινη στολή του.
https://drive.google.com/uc?export=view&id=1YG6EZ7o-f6QX1Pc07yrczu3Mqa8eCO8H

Όσο συμβαίνουν αυτά, η ομάδα των παιδιών, όσοι επαναστάτες έμειναν, κλείνονται σε μια εκκλησία και αρχίζουν να χτυπούν τις καμπάνες. Αυτές που αρκεί ο ήχος τους και μόνο για να ενοχλήσει το κακό που έχει απλωθεί στην πόλη. Το κακό που όμως στην πραγματικότητα είναι κι αυτό παγιδευμένο μέσα στο ίδιο κλουβί, όπως κι οι κάτοικοι.

https://drive.google.com/uc?export=view&id=1YmkQ1QFgTjxV9xxf_AZzUBoIavupMj89

Κι η ώρα της ανόδου του ήρωά μας γεννιέται...

https://drive.google.com/uc?export=view&id=1qxH5zplMPgUq5DVodLMrx28Y28q6CoWY

Και το κακό τον αντιλαμβάνεται...

https://drive.google.com/uc?export=view&id=1ZhTWgEAHJ-RzAVFPdWwKjTT4Gi6t_e0J

Το κλουβί που προστατεύει την πόλη δε στερεί όμως μόνο τη ζωή των κατοίκων παρά και τη ζωή των πλασμάτων που προσπαθούν να κυκλοφορήσουν ελεύθερα. Όπως το περιστέρι (της ελευθερίας) που καίγεται και πεθαίνει. Άλλωστε...

Το τίμημα της ελευθερίας είναι μικρό. Το μόνο που ζητούν είναι τα φτερά σου. Όμως δε φτιάχτηκαν όλα τα πλάσματα για να πετούν. Κάποια φτιάχτηκαν για να σέρνονται.

Ίσως κάπου εδώ να καταλαβαίνουμε πως τα φτερά που φτιάξαμε μόνοι μας θα χαθούν αργά ή γρήγορα. Όμως τα φτερά που μας δίνει ο Θεός, μέσω των αρετών όπως η ταπείνωση, δε χάνονται ποτέ.

https://drive.google.com/uc?export=view&id=1IYCID99FUkZ9z5Ws4dp9UqfaYSyPH1cB

Άλλωστε, αν υπάρχει ένας λόγος να αγαπήσεις κάποιον, αυτός είναι ότι η καρδιά του είναι πιο δυνατή από τις γροθιές του.

Το ξέρω πως με χρειάζεσαι. Κι όταν είναι η ώρα θα είμαστε πάλι μαζί. Γιατί όταν αγαπάς κάποιον όσο αγαπάμε εμείς ο ένας τον άλλον, ούτε ο θάνατος δε μπορεί να μας χωρίσει. Αλλά έχεις δυνάμεις που κανείς άλλος δεν έχει. Κι αυτό σημαίνει πως μπορείς να κάνεις πράγματα που κανείς άλλος δε μπορεί.

https://drive.google.com/uc?export=view&id=1DefQiwEnZtcV9aq4cX728hOpHXCy6GZD

Τελικά, το κακό όσο τρομακτικό και να είναι, όσο και αν φαίνεται πως είσαι ο μόνος που κάνει το σωστό, θα φανεί πως δεν ήσουν ο μόνος στρατιώτης στη μάχη. Κι όλα θα τελειώσουν με φωτοχυσία... Όπως πάντα...

https://drive.google.com/uc?export=view&id=1FJSDPmWV28EXMFqGSAxNQPI8-l5jQu54

Τότε είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς πως ο κόσμος δεν τελείωσε. Κι αν υπάρχει κάτι που μένει στο τέλος, αυτό είναι πως τελικά, η ανθρωπότητα θα έχει μια δεύτερη ευκαιρία να ξαναπροσπαθήσει.

https://drive.google.com/uc?export=view&id=1cx4555P9hfKH_-5vHrs1QYcbFGQ_onGH

Κι αν τα κρίνα δεν ζουν το χειμώνα, ένα μέρος τους επιζεί. Και τελικά ο χειμώνας δίνει τη θέση του στην άνοιξη... κι ο ήλιος παίρνει το σπόρο... και τον κάνει και πάλι λουλούδι.

https://drive.google.com/uc?export=view&id=10zSD2GuxkyOjm3ZUYkfbBjbLZzwSKEPe

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2015

Μην λέτε πως είμαστε καλοί γονείς απλά επειδή μεγαλώνουμε ένα παιδί με αναπηρίες

Η γυναίκα μού χαμογέλασε καθώς πέρασε από μπροστά μου. «Ήθελα απλά να σας πω πως εσείς οι δύο είστε εξαιρετικοί γονείς» μου είπε.

Ήμασταν σε μία πισίνα όπου τα παιδιά μπορούσαν να πηδήξουν επάνω σε γιγάντια πράσινα νούφαρα, με τη βοήθεια σκοινιών που κρέμονταν από πάνω τους. Ο Max δεν μπορεί να σηκώσει τα χέρια του όπως πρέπει, γι’ αυτό ο Dave τον κουβαλά από νούφαρο σε νούφαρο, ο Max το διασκεδάζει κι εγώ χαίρομαι για τους δυο τους από το πλάι που στέκομαι.

Ακούμε ορισμένες φορές από αγνώστους μπράβο που μεγαλώνουμε τον Max. Αν είστε κι εσείς γονιός ενός παιδιού με ειδικές ανάγκες πιθανώς να το έχετε ακούσει, ειδικά τη χιλιοειπωμένη φράση: «Ο Θεός δίνει ένα τέτοιο ξεχωριστό παιδί σε ξεχωριστούς ανθρώπους». Ίσως έχετε ακούσει την ιστορία που συνέβη τις προάλλες όπου σε ένα εστιατόριο κέρασαν το γεύμα μίας οικογένειας στη Βόρεια Καρολίνα, που είχε ένα παιδί με ειδικές ανάγκες αφήνοντας αυτό το μήνυμα στο λογαριασμό τους.

Ξέρω πως το κάνουν καλοπροαίρετα, και σίγουρα είναι καλύτερο από τα λόγια και τα βλέμματα γεμάτα λύπηση, αλλά πάντα με ξάφνιαζε αυτός ο τρόπος σκέψης. Η φροντίδα που δίνουμε στον Max είναι κομμάτι του πώς μεγαλώνεις ένα παιδί – απλά τυχαίνει να έχουμε ένα παιδί που χρειάζεται περισσότερη βοήθεια. Όταν οι άνθρωποι με θαυμάζουν ή θαυμάζουν τον Dave απλά επειδή τυχαίνει να μεγαλώνουμε τον Max, με κάνει να συνειδητοποιώ πως πρέπει να νομίζουν πως είναι υπερβολικά δύσκολο – ίσως ακόμη και βάρος – το να μεγαλώνεις ένα παιδί με ειδικές ανάγκες.

Το να θεωρεί κανείς αγίους τους γονείς που μεγαλώνουν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες τους υποτιμά, και υποτιμά και τα παιδιά μας.

Σκεφθείτε το ως εξής: Αν ο Max ήταν ένα συνηθισμένο νήπιο και ο Dave βρισκόταν στην πισίνα και τον βοηθούσε να περπατήσει, θα έλεγε αυτή η γυναίκα οτιδήποτε για το πόσο φανταστικοί γονείς είμαστε; Όχι, πιστεύω πως δεν θα έλεγε. Αυτό δεν κάνουν άλλωστε οι γονείς ενός νηπίου; Μας έχρισε «εξαιρετικούς» γονείς επειδή ο Dave βοηθούσε να περπατήσει ένα παιδί που ήταν φυσικά ανήμπορο να το κάνει μόνο του και γω ήμουν χαρούμενη να τον βλέπω να το χαίρεται. Αυτό δεν μας κάνει εξαιρετικούς – μας κάνει απλά γονείς.

Πραγματικά, ο Max αξίζει τα συγχαρητήρια. Είναι γεμάτος χαρά, είναι ένα παιδί γεμάτο αγάπη, είναι ιδιαίτερος και έξυπνος και έχει πολύ γέλιο να βρίσκεσαι μαζί του. Το να τον μεγαλώνουμε δεν είναι κάποια μεγαλειώδης πράξη που κάνουμε από την καλή μας την καρδιά – είναι απλά το παιδί μας. Αισθανόμαστε το ίδιο για τον Max όπως και για τη Sabrina: Είμαστε το ίδιο τυχεροί να τους έχουμε παιδιά και αυτοί να μας έχουν γονείς.

Δε λέω πως το μεγάλωμά του δεν είναι κουραστικό σε φάσεις – είναι. Δίνω μπράβο σε μένα και στον Dave που καταφέρνουμε και φέρνουμε βόλτα όλα τα ραντεβού του Max στο γιατρό και τις θεραπείες του. (Τις περισσότερες μέρες). Μας συγχαίρω που δίνουμε μάχη με την ασφαλιστική για να πληρώσουν τις θεραπείες αυτές. Μας συγχαίρω για τον κόπο μας – η εγκεφαλική παράλυση του Max απαιτεί να τον σηκώνουμε πολλές φορές. Μας συγχαίρω που συγκεντρώσαμε εξαιρετικούς ειδικούς για να βοηθήσουν τον Max. Η αλήθεια είναι, το να είναι κανείς γονιός, γενικότερα, απαιτεί πολλή δουλειά – η Sabrina, που είναι ένα «τυπικό» θα έλεγε κανείς παιδί, έχει και αυτή αρκετές ειδικές ανάγκες. Αυτό που δε θέλω είναι τη συγκατάβαση των ξένων, που θεωρούν πως είμαστε γαμάτοι απλά επειδή μεγαλώνουμε ένα παιδί με αναπηρίες.

Αυτό που πραγματικά προσπαθώ να πω είναι πως θέλουμε η οικογένειά μας να είναι σαν τις άλλες. Αν μας δείτε σε κάποια πισίνα ή στο πάρκο, μιλήστε μαζί μας για τον καιρό, ρωτήστε πόσο χρονών είναι τα παιδιά, το πόσο φοβερή δείχνω με το μπικίνι μου (αυτό περιέργως δεν συμβαίνει ποτέ) – ξέρετε, αυτά που θα συζητούσατε με οποιονδήποτε άλλο γονιό. Το να μας εκθειάζετε μας κάνει να νιώθουμε ακόμη πιο ξένοι από άλλους γονείς, από όσο ήδη αισθανόμαστε.

Θεωρώντας πως οι γονείς που έχουν παιδιά με ειδικές ανάγκες έχουν ένα φωτοστέφανο πάνω από το κεφάλι τους, μπορεί να κάνει κακό στα παιδιά. Κι αν ήμασταν κακοί γονείς, από αυτούς που κακοποιούν τα παιδιά τους; Θα το παράβλεπε κανείς απλά και μόνο επειδή θεωρούν πως είμαστε καλοί άνθρωποι μιας και μεγαλώνουμε παιδιά με ειδικές ανάγκες; Όπως επισήμανε σε ένα πρόσφατο post του και ο Rick Smith, ο μπαμπάς του Noah, «Έχω μιλήσει σε αναρίθμητες γυναίκες που μεγαλώνουν μόνες τους παιδιά αφού οι άντρες τους τις παράτησαν όταν γέννησαν ένα «ξεχωριστό» παιδί. Το να χωρίζεις τη γυναίκα σου ή να εγκαταλείπεις την οικογένειά σου δεν είναι κάτι που θα έκανε ένα «ξεχωριστός» (καλός) γονιός…»
Είμαι καλή σα γονιός, αλλά κάνω και γω τα λάθη μου σα μητέρα: Φωνάζω όταν τα παιδιά μου με φτάνουν στα όριά μου, μερικές φορές τους αφήνω να δουν πολλή τηλεόραση και τους επιτρέπω να μην κάνουν μπάνιο όταν το θελήσουν απλά και μόνο επειδή χρειάζομαι και γω ένα διάλειμμα. Αυτό θα πει να είσαι πραγματικός γονιός, αυτούς τους γονιούς γνωρίζω. Δεν είμαι καμιά σούπερ μαμά, κάποιος υπεράνθρωπος, ένας άγιος, κάτι το εξωπραγματικό. Υπό πολλές έννοιες, είμαι μια μαμά όπως κάθε άλλη μαμά. Υπό πολλές έννοιες, ο Max είναι ένα παιδί σαν κάθε άλλο παιδί. Έτσι θα ήθελα να μας έβλεπαν οι άνθρωποι.

Αυτό που είπα στη γυναίκα στην πισίνα ήταν το εξής: «Ευχαριστούμε! Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, όπως κάθε γονιός». Και αυτό ακριβώς συμβαίνει.

Αφήστε στην άκρη τα συγχαρητήρια επειδή τυχαίνει να είμαι η μαμά του Max. Του φέρομαι όπως φέρονται στα παιδιά τους και άλλοι γονείς, είτε το παιδί τους έχει κάποια αναπηρία είτε όχι. Τους δίνουμε δύναμη, τους βοηθάμε να προοδεύσουν και προσπαθούμε να σιγουρευτούμε πως περνάνε πολύ καλά. Κάνουμε αυτό που λέμε «είμαι γονιός».

Πηγές:
Η συγγραφέας του κειμένου είναι η Ellen Seidman και το βρήκα στο karkinaki.gr που με τη σειρά του το είχε πάρει από το www.eimaimama.gr.

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Διαβάζοντας την ιστορία της ψυχοπαθολογίας

Διαβάζοντας το κεφάλαιο "Ιστορία της Ψυχοπαθολογίας" του βιβλίου "Η ψυχολογία σήμερα - Κλινική ψυχολογία" της κας Μαρίας Νασιάκου ενημερώθηκα για τα παρακάτω και θέλησα να προσθέσω τις παρατηρήσεις μου.

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, Έλληνες και Εβραίοι θεωρούσαν πως κάθε παρέκκλιση από τη συνηθισμένη συμπεριφορά, κάθε "παράξενη" και "ασυνήθιστη" συμπεριφορά οφειλόταν στην επίδραση των κακών πνευμάτων. Σαν μέτρο αντιμετώπισης, επέβαλλαν στο "δαιμονισμένο" σκληρά βασανιστήρια πχ. στέρηση τροφής και μαστίγωμα για τον εξορκισμό και την αποπομπή από το σώμα του τού κακού πνεύματος.

Μια νέα περίοδος ξεκίνησε με τον ελληνικό χρυσό αιώνα, όπου πλέον ο Ιπποκράτης θεωρεί τις διαταραχές αυτές ασθένειες και όχι δαιμονικές επιδράσεις. Για θεραπεία πρότεινε διάφορα φάρμακα, από καθαρτικά έως ασκήσεις. Οι απόψεις του και η θεραπευτική του επιδρούν ως τη ρωμαϊκή περίοδο και ο Γαληνός του 2ου μ.Χ. αιώνα τις εφαρμόζεις στην πρακτική του.

Την περίοδο του Μεσαίωνα (15ος αιώνας) υπάρχει μια κυρίαρχη τάση επιστροφής στη δαιμονολογία και την ερμηνεία της ανεξήγητης συμπεριφοράς με την επέμβαση των κακών πνευμάτων. Αρχικά, θεωρούνταν ότι τα άτομα αυτά είχα προβλήματα "ψυχής" και όφειλαν να αντιμετωπίζονται με καλοσύνη από τα μέλη του κλήρου. Ακόμη και ο εξορκισμός γινόταν με μεθόδους ήρεμες και μαλακές. Αντικαταστάθηκαν, όμως, σύντομα από τις βιαιότητες εναντίον της μαγείας και της δαιμονοληψίας.
Οι ρόλοι αντιστρέφονται το 16ο αιώνα με την Αναγέννηση. Εμφανίζεται η έννοια της ψυχικής νόσου και στα μέσα του αιώνα ιδρύονται τα πρώτα άσυλα σε Ευρώπη, Αγγλία, Παρίσι, Βιέννη κτλ. Αυτή η εξέλιξη συνεχίζεται μέχρι τον 18ο αιώνα, όμως, ακόμη η κατάσταση των ασύλων είναι ιδιαίτερα σκληρή. Ειδικότερα οι διεγερτικοί ασθενείς συνηθιζόταν να δένονται με αλυσίδες.

Τέλος, ο Γάλλος ψυχίατρος της εποχής της Γαλλικής Επανάστασης, Ph. Pinel, εμπνευσμένος από τον ορθολογισμό και τον ανθρωπισμό, κατόρθωσε το 1793 να είναι ο πρώτος που κατήργησε τις αλυσίδες στα ψυχιατρικά άσυλα. Με αυτή του την κίνηση κατάφερε να γίνει ο πατέρας της λεγόμενης "ηθικής θεραπείας" των ψυχασθενειών, θεραπεία που στηριζόταν στην καλοσύνη και το σεβασμό προς τον "άρρωστο".

Συμπέρασμα
Χρειάστηκαν 1793+ χρόνια για να μπορέσει να εφαρμοστεί - αποκλειστικά και μόνο σε όσους η κοινωνία θεώρησε άρρωστους - το "Αγαπάτε αλλήλους".

Σημειώσεις:
  1. Για την ενασχόληση του γνωστού γιατρού Γαληνού(129-200 μ.Χ.) με τη Χριστιανική πίστη σας παραπέμπω στο άρθρο Προωθώντας την επιστημονική φαντασία.
  2. Η "ηθική θεραπεία" που ξεκίνησε ο Ph. Pinel δε διήρκεσε πολύ αφού κατά το 19ο αιώνα θεωρήθηκε αντιεπιστημονική και κυριάρχησε ο ιατρικός προσανατολισμός(βλ. ψυχοφάρμακα ή ψυχότροπα φάρμακα).
  3. Ένα άτομο με σοβαρές ψυχικές διαταραχές είχε πει πως "τα φάρμακα σε κρατούν στην επιφάνεια του νερού, αλλά δε σε μαθαίνουν να κολυμπάς".

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Καταργήσαμε τυχαία το τελικό Ν;

Του Σπύρου Μάρκου,
διευθυντή 3ου Δημοτικού Σχολείου Λαρίσης

Κάτι ήξεραν οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι, όταν δημιουργούσαν τα μακρά και τα βραχέα και τους διφθόγγους κλπ σοφία και γνώση την οποία προσπάθησαν να διαγράψουν… Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα. Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου.

Το “Ν” συντονίζει τον εγκέφαλο
Σχετικά πρόσφατα (1996) στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JOURNAL στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία επιστημονική εργασία, σύμφωνα με την οποίαν: «Η εκφορά του γράμματος «Ν» μεταφέρει οξυγόνο στον εγκέφαλο και ότι δεν ήταν τυχαίο το γεγονός της τοποθέτησης του «Ν» στο μέσον ακριβώς του Αλφαβήτου – στο πρώτο Ελληνικό Αλφάβητο με τα 27 γράμματα».

Επίσης, στο Χάρβαρντ, από ιατρικές έρευνες διαπιστώθηκε ότι η απαγγελία των Ομηρικών Επών στο πρωτότυπο, εκτός των άλλων, κάνει καλό στην καρδιά, ως αναπνευστική άσκηση. Και δικαιούμαι να ερωτήσω:

Γιατί εμείς γίναμε διώκτες του «Ν»;
Ως μάχιμος εκπαιδευτικός και συγγραφέας του συγγράμματος: ΔΥΣΛΕΞΙΑ, Αθήνα 1994, Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, 6η Έκδοση, νομιμοποιούμαι να ρωτήσω, αλλά και να προτείνω στο τέλος: Η Ελληνική Γλώσσα έχει πάρει πλέον μία μορφή τέτοια που δεν έχει ανάγκη από άλλες ακρότητες. Όμως αναρωτιέμαι: Είναι τυχαίο άραγε που καταργήσαμε το γράμμα «Ν» στο τέλος των λέξεων και τα σχολικά μας βιβλία γράφουν το «εμβαδό» (!), αντί το εμβαδόν!

Στα σχολικά βοηθήματα όμως διαβάζομε « το εμβαδόΝ », δηλ. εκεί διατηρείται το Ν, ενώ το επίσημο Κράτος στα βιβλία (ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο) το έχουν καταργήσει!! Για ποιον λόγο αυτή η ακρότητα; Για ποιον λόγο επίσημα διδάσκομε στα σχολεία μας κανόνες που κατασκευάστηκαν αυθαίρετα, π.χ. χθες συνάντησα το Δήμαρχο (το φίλο, το Σύμβουλο κλπ.). Το γράμμα Ν είναι οργανικό και όταν το κόβομε πονάει. Είναι σαν να κόβομε το δακτυλάκι μας… Εάν κάποιος αντιτείνει ότι αυτό είναι μία ασήμαντη λεπτομέρεια, θα πρέπει να του πούμε ότι «η λεπτομέρεια κρατάει τον Παρθενώνα»!

Να θυμίσω όμως εδώ και το ωραίο, ειρωνικό κείμενο του Οδ. Ελύτη: «ΓΙΑ ΜΙΑΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ», όπου καταλήγει, “Κανένας Ηρώδης δεν θα τολμούσε να διατάξει τέτοια γενοκτονία, όπως αυτή του τελικού -Ν-, εκτός κι αν του’ λειπε η οπτική του ήχου». Ο Γ. Ρίτσος έγραψε επίσης: «Και οι λέξεις φλέβες είναι. Μέσα τους αίμα κυλάει». Δυστυχώς, όμως, διαπιστώνομε σήμερα, ότι μετά το Νι, έρχεται και η σειρά του τελικού Σίγμα (ς). Κάποιοι δημοσιογράφοι στα κανάλια λένε κιόλας:
«η μέθοδο», η «οδό», «η πλήρη ένταξη» (!)…

Καλλιεργούν έτσι αυθαίρετα ένα αρνητικό γλωσσικό πρότυπο στους νέους μας με την τεράστια δύναμη των ΜΜΕ και το σχολείο ανήμπορο να αντιδράσει, αλλά και την κοινωνία παθητικά να δέχεται ως περίπου μοιραία την εξέλιξη αυτή. Μετά από όλα αυτά διατυπώνω την εξής άποψη και καταθέτω στο Συνέδριό σας την δική μου «Θεωρία» για το εν λόγω ζήτημα.

Διεθνώς μελετάται η μοναδική μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας και ο αντίκτυπός της στην πνευματική διαύγεια του ανθρώπου. Το γράμμα «Ν» διεγείρει τον εγκέφαλο θετικά και ενεργοποιεί τον άνθρωπο να σκέφτεται σωστά. Το τελικό Σίγμα ηρεμεί τον άνθρωπο. Αυτό το δέχεται και η σύγχρονη Ψυχιατρική.

Οι Αρχαίοι Έλληνες τα γνώριζαν όλα αυτά και δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι μόνον εμείς, οι Έλληνες, λέμε: «Τα είπα με το Νι και με το Σίγμα» και δεν λέμε με άλλα γράμματα (παρ΄ όλο που έχομε στις καταλήξεις των λέξεων και άλλα γράμματα), διότι το Νι ενεργοποιεί το μυαλό μας να σκεφθούμε σωστά και το Σίγμα ηρεμεί την ψυχή μας, αφού μιλήσουμε δημόσια ή ιδιωτικά.

Η σύγχρονη Ψυχογλωσσολογία δέχεται ότι η Γλώσσα και η Σκέψη γεννιούνται ταυτόχρονα και εξελίσσονται παράλληλα και συνιστούν ανά πάσα στιγμή μία αξεχώριστη ενότητα. Η Γλώσσα ενσαρκώνει την Σκέψη και η Σκέψη μετουσιώνεται σε Γλώσσα. Είναι ένα νόμισμα με τις δύο όψεις του. Δεν μπορεί να υπάρχει η μία πλευρά, χωρίς την άλλη. Δεν μπορούσε να υπάρξει Ελληνική Σκέψη χωρίς την Ελληνική Γλώσσα. Είναι γεγονός ότι η ποιότητα και ποσότητα «καταγραφών» στην Σκέψη προσδιορίζει και το νοητικό επίπεδο κάθε λαού. Επομένως και το νοητικό επίπεδο καθορίζει και την ικανότητα της δημιουργίας Πολιτισμού.

Το Ελληνικόν Αλφάβητον, στην πορεία των χιλιάδων ετών του ήταν αρχικά: Ιδεογραφικό, στη συνέχεια επινοήθηκε το Εικονογραφικό, έπειτα φθάσαμε στο Γραμμογραφικό, κατόπιν στο Συλλαβογραφικό (Γραμμική Α και Β) και τέλος καθιερώθηκε το ισχύον σήμερα Φθογγογραφικό, που είναι αξεπέραστο και στο οποίο οφείλεται η δημιουργία της Ελληνικής Γλώσσας και του Ελληνικού Οικουμενικού Πολιτισμού.Έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, ως κόρην οφθαλμού, την Ελληνική Γλώσσα και να αντισταθούμε στην κακοποίησή της.

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Πώς είναι η ζωή ενός κατάδικου

Το παρακάτω κείμενο το βρήκα στο Quora και συγκεκριμένα στην ερώτηση "Prisons and Prison Life: What is it like to be a geek in prison?" και το μετέφρασα. Μου φάνηκε αρκετά ενδιαφέρον τόσο από αυτά που έζησε ο ομιλητής, όσο και από αυτά που είδε να συμβαίνουν στους συγκρατούμενούς του.
---
Είμαι ένας hacker που έκανε 4,5 μήνες από μια κανονική ποινή 9 μηνών πριν από 5 χρόνια. Πέρασα 2 φυλακές εκείνη την περίοδο, με τον περισσότερο χρόνο στη δεύτερη, μικρότερης ασφάλειας. Η εμπειρία σίγουρα με άλλαξε αλλά προς το θετικό.

Πρώτα από όλα, διασκέδασα αρκετά στη φυλακή. Η εκπαίδευσή μου έδωσε πρόσβαση σε κάποιες πλευρές του συστήματος της φυλακής όπως τα νομικά έγγραφα ή το να συζητάω με τους φρουρούς. Η ικανότητά μου να διορθώνω χαλασμένες ηλεκτρονικές συσκευές έγινε πολύ σύντομα γνωστή. Όλα αυτά με έκαναν να νιώθω ασφαλής αφού οι άνθρωποι γύρω μου με προστάτευαν ενεργά. Με έκαναν επίσης να νιώθω αρκετά σημαντικός στην όλη κοινότητα - της φυλακής.

Όλα άρχισαν όταν κάποιος ήρθε και μου ζήτησε τι ήξερα από επιδιόρθωση κινητών τηλεφώνων. Στις φυλακές του Ηνωμένου Βασιλείου, πολλοί άνθρωποι έχουν κινητό που συνήθως έχουν αποκτήσει μέσω over-the-fence(1) λαθρεμπορίου. Η μέθοδος πληρωμής pay-as-you-go(2) είναι που χρησιμοποιείται κατά κόρον. Αυτός ο κάποιος λοιπόν ήταν πολύ σημαντικός στην όλη πτέρυγα - είχε μία ολόκληρη ομάδα από άτομα που περπατούσαν συχνά μαζί του και άλλους που ερχόντουσαν για να τον πληρώσουν. Του απάντησα πως ήξερα αρκετά από κινητά. Τι ήθελε;

Μου εξήγησε πως κάποιος που του χρωστούσε δεν είχε χρήματα να πληρώσει. Πήρε λοιπόν το κινητό του σαν πληρωμή αλλά το κινητό είχε κωδικό PIN(3) και δε μπορούσε να το χρησιμοποιήσει. Το κινητό ήταν ένα παλιό samsung που ήξερα (μιας που ήμουν κάτοχος ενός ίδιου παλαιότερα) πως δεν είχε όριο στις προσπάθειες εισαγωγής κωδικού. Του είπα λοιπόν "Εντάξει, ξέρω κάποια κόλπα. Αλλά θα χρειαστώ τα εργαλεία μου οπότε θα το κάνω το βράδυ". (Σημείωση: Δεν είχα εργαλεία). Μου άφησε το κινητό για το βράδυ, κάθισα κάτω όλη τη νύχτα και ξεκίνησα να δοκιμάζω και τους 10.000 4ψήφιους συνδυασμούς. Ευτυχώς, ο σωστός κωδικός εμφανίστηκε κάπου στις 2000.

Την επόμενη ημέρα ο άντρας εμφανίστηκε ξανά και ήταν έκπληκτος που κατάφερα να βρω τον κωδικό. Γυρνούσε τριγύρω και έλεγε σε όλους πως ήμουν κάποιος γκουρού της τεχνολογίας και πως όλοι θα έπρεπε να έρχονταν σε εμένα για οποιοδήποτε παρόμοιο πρόβλημα. Σαν αντάλλαγμα, κανόνισε να έχω ένα Playstation 2 για δύο εβδομάδες στο κελί μου και να έχω πρόσβαση σε τηλέφωνο όποτε ήθελα. Για τον υπόλοιπο καιρό μου εκεί, οι λοιποί κρατούμενοι που έφερναν τις σπασμένες ηλεκτονικές συσκευές τους και καθόμουν το βράδυ να τις φτιάξω κάνοντας πως ήταν κάτι δύσκολο και έπειτα τους τις επέστρεφα την επόμενη ημέρα. Όλο αυτό βελτίωσε αρκετά την ποιότητα ζωής μου εντός της φυλακής.

Κατά δεύτερον, μου άνοιξαν τα μάτια ως προς το πώς άνθρωποι λιγότερο τυχεροί από εμένα ζουν τη ζωή τους και πόσο πραγματικά τρομερό είναι το σωφρονιστικό σύστημα για τους περισσότερους ανθρώπους. Πολλοί άνθρωποι στη φυλακή ήταν σοβαρά νοητικά άρρωστοι. Δεν υπήρχε υποστήριξη για αυτούς. Κάποιοι σκοτώνονταν στη φυλακή, είτε από άλλους κρατούμενους είτε από το προσωπικό ασφαλείας, γιατί τους "γύρισε" και οι άνθρωποι γύρω τους φοβήθηκαν.

Μία άλλη ομάδα ανθρώπων ήταν ανέλπιστα εθισμένοι σε πολύ βλαβερά ναρκωτικά. Αυτοί που εκμεταλλεύονταν αυτή την ομάδα ήταν οι πιο ισχυροί - φρόντιζαν τα ναρκωτικά να μπουν μέσα και έπειτα έφτιαχναν ένα στρατό από εθισμένους που θα έκαναν τα πάντα για την επόμενη δόση τους. Ήταν μία εκρηκτικά τεταμένη κατάσταση. Σχεδόν κάθε πράξη βίας σχετιζόταν με τα ναρκωτικά ή τα χρέη.

Οι μετανάστες ήταν εντελώς παγιδευμένοι στη φυλακή καθώς δεν υπήρχε κανένας τρόπος για αυτούς να ξεπεράσουν τη γραφειοκρατία. Βοήθησα αρκετούς ανθρώπους να αποφύγουν την απέλαση, συμπεριλαμβανομένου ενός συγκρατούμενου που είχε σίγουρο συμβόλαιο θανάτου στη Τζαμάικα επειδή προστάτεψε την επιχείρησή του όταν yiardies(4) προσπάθησαν να του την πάρουν. Δεν ήξερε να διαβάζει ή να γράφει και άρα δε μπορούσε να συμπληρώσει την αίτηση ασυλίας. Η διάλεκτος που χρησιμοποιούσε ήταν τόσο έντονη που ο δικηγόρος του δε μπορούσε πραγματικά να καταλάβει τι του έλεγε και η Υπηρεσία Συνόρων θα τον έστελνε πίσω στη Τζαμάικα να σκοτωθεί. Έγραψα γράμματα στην Υπηρεσία Συνόρων, τον Διοικητή της Φυλακής και στον Υπουργό Εσωτερικών και τελικά του δόθηκε άσυλο και κανονίστηκε να υπάρχει και ένας μεταφρασής κάθε φορά που τον επισκεπτόταν ο δικηγόρος τους ώστε οι επισκέψεις αυτές να είναι πιο παραγωγικές. Εκατοντάδες άλλων σε παρόμοιες καταστάσεις προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα χωρίς αυτή τη βοήθεια κάθε χρόνο.

Τρίτον, είδα κάποια πράγματα πραγματικά φρικιαστικά. [...] Ένας κρατούμενος ήταν σίγουρα παρανοϊκά σχιζοφρενής. Το κελί του ήταν απέναντι από το διλό μου. Ξεκίνησε να ουρλιάζει ένα βράδυ και τον έδεσαν. Έπειτα, γλίστρησε και αλείφθηκε με baby oil και έβαλε φωτιά στο κελί του. Οι φύλακες ήρθαν με τον εξοπλισμό των ΜΑΤ έτοιμοι να τον αντιμετωπίσουν αλλά γλιστρούσε τόσο πολύ που ήταν σαν να προσπαθείς να πιάσεις χέλι. Τους έτρεχε αρκετή ώρα πριν μπορέσουν τελικά να τον σταματήσουν, να του κάνουν ένεση και να τον φυγαδεύσουν ουρλιάζοντας. Πέθανε στο νοσοκομείο.

Τέταρτον, ένιωσα τόση ντροπή για τον εαυτό μου που άλλαξα τη ζωή μου για πάντα. Ήμουν ένα μεσαίας-τάξης λευκό παιδί με μία πολύ καλή εκπαίδευση που παθιάστηκε με το hacking και την ασφάλεια εγγράφων ως έφηβος και τελικά κατέληξε στο πώς να αντιγράφει τέλεια ένα δίπλωμα οδήγησης, πετώντας ουσιαστικά μακριά όλα τα ωφέλη που η τύχη, η κοινωνία και οι γονείς μου μου είχαν δώσει. Κάθε άλλος εκεί μέσα δεν είχε αυτά τα προνόμια. Οι περισσότεροι ήταν γεννημένοι σε μία ζωή φτώχιας, ναρκωτικών και έλλειψης παιδείας που όλα κατέληγαν σε ένα περιβάλλον που τελικά τους οδηγούσε συστηματικά στη φυλακή. Εγώ ήμουν εκεί, κυρίως μέσω άστοχης διανοητικής περιέργειας, ενώ άλλοι ήταν εκεί επειδή οι ζωές τους ήταν τόσο άσχημα έξω από τη φυλακή που το έγκλημα ήταν στην πραγματικότητα μια ορθολογική επιλογή επιβίωσης. Η κοινωνία τους είχε απογοητεύσει ενώ προσπαθούσε να κρατήσει κι εμένα με τα χέρια ψηλά. Ήμουν - και είμαι - αηδιασμένος από τον εαυτό μου. Φεύγοντας από τη φυλακή, έμαθα προγραμματισμό, δούλεψα ως ελεύθερος επαγγελματίας για να πληρώσω τα δίδακτρα και να πάρω το πτυχίο μου, πήρα μία θέση PhD και τώρα εργάζομαι προσπαθώντας να αδράττω τη ζωή μου χρησιμοποιώντας τις ικανότητές μου όσο πιο αποδοτικά μπορώ για να βελτιώσω τη ζωή όσο περισσότερων ανθρώπων μπορώ. Αν κάποια στιγμή με πιάσω να τεμπελιάζω, απλώς γυρνάω το μυαλό μου πίσω στη φυλακή και η απέχθεια για τον εαυτό μου αναβιώνει και πέφτω στη δουλειά με ενέργεια που ποτέ πριν τη φυλακή δεν ήξερα ότι είχα.

Τέλος, θα έλεγα πως το ποινικό μου μητρώο δε με σταμάτησε. Δε χρειάζεται πια νομικά να το επισυνάπτω(5) αλλά ακόμη κι όταν το έκανα, έγραφα και ένα γράμμα που εξηγούσα μερικές από τις καταστάσεις που έζησα και πόσο πραγματικά είχαν επηρεάσει τη ζωή μου. Είχα πολλά θετικά σχόλια για το επιπλέον αυτό γράμμα και ποτέ δε με απέρριψαν για τη δουλειά που είχα αιτηθεί. Δε χρειάζεται να σε σταματάει - η συμπεριφορά σου είναι που θα πείσει τον επίδοξο εργοδότη πως η ζωή σου σε κάνει καλύτερο υποψηφίο και όχι χειρότερο.

---
(1) Over-the-fence: Αναφέρεται στο λαθρεμπόριο πάνω από το φράχτη της φυλακής όσοι οι κρατούμενοι ήταν στο προαύλιο.

(2) Pay-as-you-go: Συγκεκριμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες αναφέρεται ως pay-as-you-earn και λειτουργεί με τον τρόπο που λειτουργεί και ο φόρος. Κάθε φορά δηλαδή που αποκτάει κάποιος ένα εισόδημα - πχ. του έφεραν οι φίλοι του χρήματα ή πούλησε το κινητό του ή ναρκωτικά - ξεπληρώνει ένα μερίδιο σε αυτόν που χρωστάει.

(3) Όταν αναφέρει πως το κιντό είχε κωδικό PIN χωρίς όριο εννοεί πως το κινητό ως συσκευή είχε κωδικό και όχι η SIM του κινητού που περιέχει το νούμερο και έχει πάντα 3 προσπάθειες μετά τις οποίες κλειδώνει όποια μάρκα κινητού κι αν χρησιμοποιείς για τη συγκεκριμένη SIM.

(4) Στην περίπτωση του Τζαμαϊκανού που βοήθησε ο συντάκτης του παραπάνω κειμένου, οι Yiardies - σύμφωνα με τη wikipedia - ήταν αρχικά απλοί Τζαμαϊκανοί που πήγαν στην Αγγλία όταν είχε ανάγκη για εργατικά χέρια. Στην παρούσα κατάσταση όμως όταν αναφερόμαστε σε "συμμορίες Yiardies"(βλ. "Yiardies gangs") μιλάμε για Τζαμαϊκανούς που εμπλέκονται στο εμπόριο όπλων και ναρκωτικών χωρίς όμως να έχει αποδειχθεί ποτέ η ύπαρξη κάποιας ηγετικής προσωπικότητας πίσω από αυτές τις ομάδες. Συγκεκριμένα στο Bristol, γύρω στο 2000, μία συμμορία Yardie είχαν διαμάχη με μία άλλη τοπική συμμορία, μέλη της οποίας είχαν μόλις βγει από τη φυλακή με αναστολή. Το ενδεχόμενο βίας ήταν τόσο μεγάλο που ένοπλοι αστυνομικοί βγήκαν στους δρόμους αλλά τελικά η τοπική συμμορία συνελήφθη και ξαναμπήκε στη φύλαξη για παραβίασης αναστολής και οι περισσότεροι από τους Yiardies απελάθηκαν πίσω στη Τζαμάικα.

(5) Για όσους θέλουν να ξέρουν, μία καταδική θεωρείται "ληγμένη" στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά από κάποιο χρονικό διάστημα. Ο χρόνος αυτός μειώθηκε πρόσφατα μετά από ένα μικρό νόμο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα (βλ. Legal Aid, Sentencing and Punishment of Offenders Act 2012), οπότε η ποινή μου "έληξε" μετά από 48 μήνες.